Κύριοι, πρέπει όλοι να αποδεχτούν ότι υπάρχουν διαφορετικές φιλοσοφίες για τις αγορές μας, και δεν υπάρχει μία πιο σωστή απο την αλλη. Μήλα και αχλάδια.
Υποστηρίζετε ότι αν αγοράζεις 15000 χιλ ρολόι δε ζορίζεσαι από ενδεχόμενες απώλειες. Γιατί; Το ίδιο μπορώ να υποστηρίζω για κάποιον λιγότερο ευκατάστατο, που όμως παραμένει αρκετά πλούσιος για να μην ιδρώνει για απώλειες σε ένα κομμάτι των 5000,00. Το ίδιο για κάποιον λιγότερο ευκατάστατο αλλά άνετο στο ρολόι των 2000,00.
Δεν είναι θέμα τιμής, είναι θέμα φιλοσοφίας. Κάποιος θα ιδρώνει και στα 500,00ε και κάποιος άλλος μπορεί να τον ενδιαφέρει η μεταπώληση και στα 50000,00 ευρώ.
Και ξεχνάτε και μία αλλη σημαντική παράμετρο. Πόσα ρολόγια αντέχει το συρτάρι σας. Όχι η τσέπη σας. Το συρτάρι σας. Αν σε βαθος 10 χρόνων έχεις μαζέψει 20 ρολόγια είστε σίγουροι ότι μπορείτε να τα χαρείτε. Μπορείτε να τα φοράτε όλα. Θα σας αρέσουν όλα το ίδιο όσο πριν 10 χρόνια. Μήπως η τσέπη σας έχει βαθύνει και κομμάτια που αγοράσατε πριν 10 χρόνια είναι λιγότερο σημαντικά σε σχέση με τα ακριβότερα που αγοράσατε πρόσφατα;
Θα πείτε πάλι οι "ρομαντικοί" ότι κάθε κομμάτι έχει την σημασία του στην εποχή του και τις μνήμες του και οι σκέψεις σε βάθος δεκαετίας "τι θα γίνει;" είναι πεζές και υλιστικές όταν πρόκειται για χομπυ/πάθος. Αποδεκτό πλήρως, έχετε δίκιο κύριοι.
Αλλά δείτε το και από την δικιά μου πλευρά, γιατί μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά το πρώτο Ρολεξ μου και η βοήθεια που είχα για να το πάρω δίνοντας 2 άλλα παλαιότερα ρολόγια μου. Και δεν τα έδωσα γιατί τα αγόρασα κάποτε με αυτό τον σκοπό αλλά γιατί άλλαξα ως καταναλωτής, άλλαξαν τα οικονομικά μου, η ζωή μου κτλ.
Ο καθένας αγοράζει με ότι φιλοσοφία θέλει αλλά δεν δέχομαι ότι ο ένας είναι ευγενής και ο άλλος που έχει και μία μεταπωλητική έγνοια είναι έμπορος. Και ακόμα και απολύτως τέτοιος να είναι, από την στιγμή που είναι στον χώρο και φορά ρολόγια και ασχολείται και αυτός δικός μας είναι.