Κοίταξε George_ δεν είμαστε όλοι ίδιοι και γι αυτό δε θέλουμε τα ίδια πράματα.
Άλλος αρέσκεται στο ωραίο φύλο, άλλος στα γρήγορα αμάξια, άλλος στα δημόσια αξιώματα και τις δόξες κοκ.
Τα χρήματα δεν μου κάνουν κάποια ιδιαίτερη αίσθηση παρά μόνο σαν αρνητική προϋπόθεση, ότι δηλαδή αν δεν τα έχεις, βασανίζεσαι να τα βρείς.
Δουλεύεις και μιζεριάζεις και τσιγκουνεύεσαι και ταλαιπωρείσαι.
Αυτό που μου κάνει κλίκ είναι η ελευθερία. Να πάς όπου θές, να κάνεις ό,τι θες, να μη χτυπήσεις κάρτα το πρωί, να μήν ψωνίσεις από τα Lidl, να μην πρέπει να είσαι στο σπίτι στις 3:00 για να πάρεις το παιδί από το σχολείο.
Αυτό μου βγάζει ο τύπος που κόβει βόλτες με το σκάφος και το γκομενάκι στο Μονακό, γιατί κατά τα άλλα τα σκάφη ούτε να τα δώ και τα γκομενάκια έχω ξεχάσει και τη μυρωδιά τους τόσα χρόνια στην οικογένεια.
Και για να έρθω στην ερώτησή σου, άν είναι ένας χοντρός φαλακρός που όλη μέρα μαζεύει φράγκα και το βράδι μασάει την πουράκλα και επιδεικνύει την trophy wife του χέσ...κα, αν φοράει και τί φοράει.
Τώρα αν είναι ένας πιτσιρικάς καμμιά δεκαετία πιο μικρότερός μου που τα λεφτά τα κληρονόμησε ξέρω γω και ζεί τη ζωάρα, ε, τότε θα ζηλεψω, όχι το ρολόι, την ελευθερία να κάνει ότι θέλει και να αδειάζει τραπεζικούς λογαριασμούς.
Αλλά θα σου πώ ένα μυστικό: Αυτοί οι τύποι (και οι δύο) δε φοράνε Tudor, φοράνε rolex, γιατί δε φαντασιώνονται το όνειρο, το ζούν.
Οπως και ο Daniel Craig, δε φοράει το Ω του Τζέημς Μπόντ, αυτό το φοράμε εμείς, αυτός φοράει Rolex
