Δεν έχω τρέλα με τα μαχαίρια...
Όμως έχω ένα, το οποίο για μένα έχει τεράστια συναισθηματική αξία. Είναι χειροποίητο και φτιαγμένο από εκλεκτά υλικά. Αυτό -και μόνο αυτό- το μαχαίρι μου αρέσει αλλά το αντιμετωπίζω σαν ένα έργο τέχνης και όχι σαν κάποιο χρηστικό μαχαίρι.
Το μαχαίρι αυτό το είχε φτιάξει ένα παλικάρι που ήταν σπάνιο και που δε βρίσκεται πλέον στη ζωή, έφυγε πολύ νέος ο Νικόλας.
Ο μόνος λόγος που το ήθελα είναι επειδή
αυτό το παλικάρι-διαμάντι έφτιαχνε αυτά τα μαχαίρια τα οποία ήταν αριστουργήματα και κανένα δεν υπήρχε δεύτερη φορά, όλα είχαν πάνω τους αυτό το "κάτι", τέχνη που πήγαζε από την υπέροχη προσωπικότητα του.
Όταν με ρώτησε πως ήθελα να είναι το μαχαίρι μου του είπα πως δεν με νοιάζει, το μόνο που του ζήτησα είναι να το φτιάξει με αγάπη στο όνομα της σύντομης φιλίας μας.
Από τη μέρα που το απόκτησα ήξερα πως αυτό το μαχαίρι θα είναι κειμήλιο και μια μέρα θα το δώσω στο παιδί μου, εύχομαι και αυτό στο δικό του.
Αφιερώνω αυτές τις εικόνες στη μνήμη του...
Το μαχαίρι αυτό το απόκτησα τον Μάιο του 2009 και ο τύπος του είναι "Δαμασκηνό Κυνηγετικό" με ολικό μήκος 25 εκατοστά.
Η λαβή του είναι φτιαγμένη από ακατέργαστο μαύρο κέρατο Βούβαλου.
Η κόψη της λεπίδας του είναι 13 εκατοστά και το υλικό της είναι Δαμασκηνό ατσάλι. Οι Δαμασκηνές λεπίδες κατασκευάζονται από την θερμή σφυρηλάτηση διαφορετικών ατσαλιών και γιαυτό βλέπετε αυτά τα νερά που θυμίζουν τα νερά ξύλου.
Εύχομαι να σας αρέσει και μέσα από αυτό να μπορείτε να δείτε και με μια άλλη οπτική τα μαχαίρια.
Ευχαριστώ.
