α. Βασικά, η φίρμα SONAX, είναι από τις καλές. Την χρησιμοποιώ από το 197- τόσο, που ήμουν στην Αγγλία. Δεν έχω ασχοληθεί για να ξέρω ότι κυκλοφορεί και εδώ.
β. Η "οξείδωση" των μετάλλων, είναι μια φυσική διεργασία, μια χημική αντίδραση μεταξύ του μετάλλου και του ατμοσφαιρικού αέρα ή άλλου περιβάλλοντος πχ ατμών οξέων, ή με τον ατμοσφαιρικό αέρα που περιέχει ..........υγρασία. ή με υγρά, διαφόρων τύπων, άλλα αδρανή, άλλα καυστικά, κλπ, κλπ, κλπ.
Τα μόρια του "υλικού" που έρχονται σε επαφή με το, ας το πούμε γενικά "ξένο ρευστό" ( και ο αέρας ρευστό θεωρείται ), αντιδρούν χημικά, και παράγουν νέα "υλικά" σαν αποτέλεμα της .....ένωσης.
Στο συγκεκριμένο υλικό, όπου το κύριο % είναι χαλκος, 88 % το δίνουν θεωρητικά, αλλά αυτό θα διαφέρει ανα εφαρμογή, εδώ η μεταλλουργία και τα test beds καθορίζουν και το 88 % αν θα παραμείνει, αλλά ΚΑΙ τα υπόλοιπα πρόσθετα, κασσίτερο, χρώμιο, νικέλιο, αλουμίνιο, κλπ. που θα προστεθούν.
Αν παρατηρήσει κανείς τα υλικά, θα διαπιστώσει ότι είναι μιας κατηγορίας, που ανθίστανται στην οξείδωση, δηλαδή στην ένωση του οξυγόνου με το μόριο του υλικού.
Τα παρεμφερή αυτά υλικά, προσδίδουν στο νέο κράμα, τις δικές τους ιδιότητες, και σε ποσοστά ανάλογα με την παρουσία τους. Οπότε, ένα κράμα 88 % πχ χαλκού με αλουμίνιο, ή νικελιο, ή χρώμιο, θα έχει
α. διαφορετική εμφάνιση ( χρώμα ) στο τελικό αποτέλεσμα
β. διαφορετικη αντοχή στα διάφορα "ρευστά" που το .............προσβάλλουν.
Ταυτόχρονα, θα έχει και διαφορετική σκληρότητα, και φυσικά χαρακτηριστικά, πχ αντοχή σε θλίψη - διάτμηση - κάμψη.
Και αυτό είναι που καθορίζει και τα ποσοστά των τελικών κραμάτων, γιατί άλλο κράμα έχουν οι έλικες των πλοίων, άλλο κάποιοι άξονες μεταφοράς ισχύος, αλλο κάποια στροφεία αντλιών, άλλο στο ρολόι, άλλο στα διακοσμητικά του σπιτιού, φωτιστικά, αγαλματάκια, τα ποδαράκια στις σούκο, κλπ. κλπ.
Τα περισσότερα από αυτά τα υλικά, στο τελικό κράμα, έχουν την ιδιότητα, να "φθείρονται" στην εξωτερική τους στοιβάδα, δηλαδή η "προσβολή" από μη καυστικά χημικά, είναι επιφανειακή. Δεν προχωράει στα εσωτερικά στρώματα. Αν είναι σε επαφή με καυστικά υλικά, το θέμα αλλάζει. Αλλά δεν θα αναφερθούμε εδώ προς το παρόν.
Αυτό το φυσικό / χημικό αποτέλεσμα, της προσβολής από το "ρευστό", το ονομάζουμε "πατίνα", αλλά στην ουσία είναι στρώμα οξείδωσης, που πλέον προστατεύει τις εσωτερικές στοιβάδες από την ΑΠ' ΕΥΘΕΙΑΣ επαφή / προσβολή. Ετσι, το εσωτερικό, διατηρεί τις ιδιότητες του αρχικού "επιλεγμενου" κράματος.
Καλά ως εδώ ?
Πάμε στα νομίσματα. Η τελική εμφάνιση ΜΕΤΑ τον καθαρισμό, με την προϋπόθεση ότι είναι ολοκληρωτικός, είναι απλώς η εμφάνιση που είχε όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Η επιφανειακή προσβολή από τις διάφορες συνθήκες, αφαιρείται, και εμφανίζεται η αρχική μορφή. Δεν σου έχουν τύχει 10-λεπτα, 20-λεπτα, 50-λεπτα του Ε, ακυκλοφόρητα που μοιάζουν με λίρες ?
Γενικά, όσο πιο πολύ χαλκό έχουν, τόσο πιο ροζ είναι και κάνουν πράσινη πατίνα, όσο πιο πολλά από τα υπόλοιπα έχουν, "ασπρίζουν", και κάνουν πιο φωτεινό χρώμα προς το ....χρυσαφί.
Εγώ "ψαρεύω" από τους βυθούς, διάφορα αντικείμενα, κάποια από αυτά είναι και νομίσματα. Τα καθαρίζω με την μέθοδο του ξυδιού σαν πρώτο στάδιο. Να δώ, αν στην εξωτερική μνήμη που έχω μαζί μου, έχω τέτοιες φωτό, να αναρτήσω.
Η θεωρία είναι η ακόλουθη.
Το δρασικό μέσο, δημιουργεί μια αντίδραση και παράγει "σκουριά" με την γενική έννοια. Με το ξύδι, έχουμε το "οξύ - βάσις - άλας", το οξύ, τρώει το άλας, και το κάνει βάση, που αποχωρίζεται. Και η επιφάνεια, ΧΗΜΙΚΑ, καθαρίζει σε κάποιο ποσοστό, αλλά δεν γίνεται όπως αν κάποιος κανει και μηχανικό καθαρισμό.
Αν διαβάζεις ακόμα, είσαι .............ήρωας
