Παντως οσα ΠΙΤΣΟΣ εχω δει μεχρι σημερα ηταν MADE IN SPAIN.
Μια μεγάλη και οργανωμένη εταιρεία, ανεξαρτήτως προϊόντος, φροντίζει δύο βασικά θέματα.
Το κόστος, και την ποιότητα.
Το κόστος, πρέπει ΠΑΝΤΑ να το υπολογίζει
στην θέση υπηρεσίας του χρήστη, και
την ποιότητα, να ανταποκρίνεται στην σχεδιασμένη εργάσιμη ζωή.Κοστος.Από την αγορά των πρώτων υλών, εργατικά, εισφορές, φορολογίες, ενέργεια, μεταφορικά, αποθηκεύσεις, παράδοση, όλα σούμα, κάνουν το κόστος στην θέση υπηρεσίας.
Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι, παράγω στην Ισπανία, με υλικά από την Γερμανία, και με τα σχετικά logistics, να επιτυγχάνεται καλύτερη τιμή από το να παρήγαγα στην γειτονική πόλη από εκεί που κατοικεί ο πελάτης.
Το κάθε κράτος,
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΟ, και οι κυβερνώντες έχουν δουλέψει και ΞΕΡΟΥΝ, οργανώνει τις φορολογικές / ενεργειακές / μεταφορικές επιβαρύνσεις των παραγωγών με τέτοιο τρόπο ώστε να ευνοούνται οι επενδύσεις στον τόπο. Και δεν είναι απαραίτητο ο ΠΙΤΣΟΣ, ο κάθε ΠΙΤΣΟΣ να έχει εργοστάσιο εκεί ή έδρα εκεί. Παραγγέλνει φασόν, και απλώς παραλαμβάνει. Και ο παραγωγός, παίρνει παραγγελίες από πολλούς, που έχουν διαφορετικές ετικέτες, αλλά το ίδιο προϊόν. Και με τους όγκους, κάνει οικονομίες κλίμακας, και ...., και...., και..., με αποτέλσμα την οικονομική ευμάρεια του τόπου. Και απασχόληση του εργατικού δυναμικού. Και αύξηση του ΑΕΠ. Και συσσώρευση συναλλάγματος, και καλό ισοζύγιο, μια και πρέπει να εισάγει πρώτες υλές, αν δεν έχει χαλυβουργεία, ενέργεια, αν δεν έχει πετρέλαια, τεχνογνωσία , royalties, αν δεν έχει δική του. Γίνεται κατανοητό γιατί το να κλείνουν οι παραγωγοί, ζημιώνεται η χώρα για τις επόμενες 10-ετίες ?
ΠοιότηταΚάθε προϊόν, από διαστημόπλοιο μέχρι την κουζίνα του σπιτιού, έχει σχεδιασμένη διάρκεια ζωής. Οταν τα υλικά είναι ποιοτικά, το προϊόν θα ζήσει περισσότερο ( θεωρητικά ) από ένα πιο φθηνό, πρόχειρα συναρμολογημένο. Φυσικά, κάποια, πχ αυτοκίνητα, απαιτούν και πρόγραμμα συντήρησης, το οποίο πρέπει να τηρείται. Σε μια κουζίνα, το υλικό του φούρνου ( για να μην τρυπήσει ) και τα καλώδια + διακόπτες ( να μην ξεραθούν ), καθορίζουν την ζωή. Ποιοτικά ? Αντέχουν. Χριστουγεννιάτικα ? Κλάαααμα.
Εκεί, εντοπίζεται και η πιθανή διαφορά τιμής. Οπως και στην ύπαρξη σέρβις. Και μακρόχρονη εγγύηση.
Και πάμε και στο τελευταίο.
Με τις παραγωγές αυτές, αποκτάται τεχνογνωσία. Που μετά, ο παραγωγός, "χώνει" και μερικά δικά του, βασιζόμενος στην γνώση που αποκτά κατασκευάζοντας προϊόντα άλλων. Το ζούμε από τους Κινέζους με τα ρολόγια.
Αλλά εμείς, εκτός από το κυνήγι των κακών βιομηχάνων, αυξήσαμε και όλα τα κόστη σε τραγικά ύψη, δημιουργήσαμε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων, συνδυασμός που με την βοήθεια και των άλλων συνθηκών, οδήγησαν σε αδιέξοδο τα έσοδα του κράτους.
Και τώρα, με την ψηφιοποίηση των υπηρεσιών του δημοσίου, των τραπεζών, των πωλήσεων από κέντρα διανομής ΧΩΡΙΣ εκθεσιακούς χώρους και υπαλλήλους, οδηγούμεθα στην νέα κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, αλλά, κάποιοι υπόσχονται δημοκρατικό κράτος και επιτέλους, δικαιοσύνη. Σε τι ? Σε αυτό που ΔΕΝ θα υπάρχει αύριο. ?
Οι άσχετοι, όταν διοικούν, είτε περίπτερα, είτε κράτη, απλώς τα καταστρέφουν.