....οι μεγαλύτεροι, ζήσαμε με κάποια από αυτά τα προϊόντα, αλλά και την εποχή που αυτές οι επιχειρήσεις, κατέρρευσαν για πολλούς και διάφορους λόγους.
Θυμάμαι ακόμα, και σε μερικές ταβέρνες με vintage είδη για ντεκόρ, μπορείς να βρείς σίδερα κάρβουνου ( για σιδέρωμα ), και λάμπες πετρελαίου, με τον αντανακλαστήρα πίσω να έχει την σφραγίδα της Πιτσος.
Προσωπικά, μετά από τα τόσα χρόνια της εμπλοκής μου σε επιχειρήσεις, μπορώ να πω την άποψή μου. Οι Ελληνες "βιομήχανοι", ειδικά κάποιοι που αναπτύχθηκαν σε κάποιες εποχές που τα είδη τους κατέκλυζαν την αγορά, δεν είχαν την αντίληψη της αγοράς στα σωστά μεγέθη της, οι διοικήσεις ήταν σχεδόν εμπειρικές, και αδυνατούσαν να δούν παραπέρα, το μέλλον.
Πολλά "μαγαζιά" έκλεισαν γιατί δούλευαν με μεθόδους που στην 10-ετία του 50-60-70 μπορεί να ήταν ικανοποιητικές, αλλά στην εξέλιξη απεδείχθη ότι ήταν ελλειπείς.
Βίωσα, ειδικά την 10-ετία του '80, τις σημαντικές αλλαγές, για τις οποίες πολλοί ήταν απροετοίμαστοι, και "αμόρφωτοι" στις νέες προσεγγίσεις, συνεργασίες, έλεγχο κόστους, οικονομίες κλίμακος, αυτοματοποιήσεις, ποιοτικούς ελέγχους, κλπ.
Οι "βιοτέχνες", που εξελίχθηκαν σε "βιομήχανους", ήταν ελλειπείς στην οργάνωση και διαχείριση, με αποτέλεσμα το τσουνάμι των εξελίξεων να τους πνίξει. Νόμιζαν ότι οι "εμπειρίες" τους, ήταν αρκετές για να αντιμετωπίσουν τις διοικήσεις και τα operation plans των μεγάλων πολυεθνικών, αφού αυτοί, ΔΕΝ ήξεραν ...........την γλώσσα.
Εζησα με μια τέτοια εταιρεία, όπου ο ..........υιός, με την βοήθεια του μπαμπά, οδηγούσαν την ΑΕ στον γκρεμό, αλλά, δεν άκουγαν, ούτε ανέθεταν την διοίκηση σε πτυχιούχους που αντιλαμβανόντουσαν ότι οι αλλαγές έπρεπε να είναι δραστικές. Και το '83 βαρέσαμε κανόνι.
Στην επόμενη, που ανέλαβα μεγάλες ευθύνες, ο ιδοκτήτης , πρόεδρος, γενικός διευθυντής, και όλα τα υπόλοιπα,
με την βοήθεια ενός λογιστή - αλεπού, προσπαθούσε να τρέξει την φάμπρικα με μεθόδους του '70. Οπότε άρχισα να τρέχω εγώ, όταν το κανόνι ήταν πλέον εμφανές στον ορίζοντα. Και....δρόμο. Ουτε τις αμοιβές + ένσημα δεν πήρα.
Και βρέθηκα σε πολυεθνική, που ξαφνικά είδα μεθόδους λειτουργίας / σκέψης / προγραμματισμού, που ήταν 20 χρόνια μπροστά από τις Ελληνικές πρακτικές. Και κατάλαβα ακόμα πιο πολύ, ότι στις περισσότερες Ελληνικές, είχαν μπεί ήδη "ημερομηνίες λήξης". Ηταν θέμα χρόνου πλέον.
Η αμοιβές, τα σεμινάρια, οι μετεκπαιδεύσεις, τα bonus, ήταν άγνωστες λέξεις στο πλήθος των Ελληνικών. Βασίζονταν σε επιδοτήσεις, προστασία, συμβάσεις με το δημόσιο, και υπαλλήλους που έρχονταν με σημειώματα της κλαδικής. Θυμηθείτε τι οχήματα κυκλοφορούσαν, τι υλικά ζήσατε στον στρατό, ποσοι έτρεχαν στα βουλευτικά γραφεία.
Συναντιόμασταν με εργαζομένους άλλων μεγάλων Ελληνικών σε εκδηλώσεις της ΕΕΔΕ, του ΙΔΠ, και έβλεπες την νοοτροπία τους. Καταστροφική. Οι δε γνώσεις τους, .....................κλάμα.
Δεν ξέρω τα εσωτερικά της αναφερομένης ΠΙΤΣΟΣ, αλλά, πιστεύω ότι δεν είδαν το "αύριο", και με τις εξελίξεις της ελεύθερης / ανταγωνιστικής αγοράς, πνίγηκαν. Οπως δεκάδες άλλες, με τραγικές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία και τον μέσο Ελληνα εργαζόμενο.
Αλλά, και η κρατική ευθύνη στην καταστροφή, είναι τεράστια. Δυστυχώς.
