...η πίτσα στην Ελλάδα, ήταν κάτι άγνωστο πριν μερικές δεκαετίες.
Ενας από τους πρωτοπόρους, ήταν ένας που είχε επιστρέψει από Αμερική, και άνοιξε μαγαζί στην Ακαδημίας, χαμηλά, μιλάμε για '69-70, κοντά στα τότε φροντιστήρια Ανωτάτων σχολών, που κατοικο-έδρευαν, περι την πλατεία Κάνιγγος.
Είχε τα μεγάλα ταψιά, και αγόραζες ένα κομμάτι, διπλωμένο στο χαρτί.
Αργότερα, εμφανίστηκε και στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, στην Μασσαλίας, στο self-service εστιατόριο στον τελευταίο όροφο, σε μικρό μέγεθος / ατομικό.1971.
Χρόνια αργότερα, παρουσιαστηκε η Roma, που νομίζω ήταν η πρώτη ευρείας παρουσίας.
Αλλά, και Γλυφάδα, απέναντι από τα Αστέρια, το La Bussola, Ποσειδώνος και Λαμπράκη. Χιτ αρχές του '80, θεωρείτο και "υψηλή" έξοδος, πίτσα με καλό και ακριβό Πορτογαλικό κρασί.
Αρχές '80, άνοιξε μια οικογένεια που ήρθε από Καναδά, μία στην γειτονιά μας. Με διαφορά,
ήταν και παραμένει από τις καλύτερες που κυκλοφορούν, για τα γούστα μου.
Φυσικά, έχω δοκιμάσει και στην Ιταλία, αλλά, και την Hut, στο Λονδίνο, μέσα '80, hit τότε εκεί, έκλεινες 3 μήνες πριν τραπέζι.
Και οι σπιτίσιες "παίζουν", αν κάνεις καλή ζύμη, που πρέπει να είναι από την προηγούμενη ημέρα.
Και θέλει και τεχνική, και στο ψήσιμο.
Υπέρμαχος, αν είναι καλή, γιατί πολλοί, χρησιμοποιούν τα "υπόλοιπα" των S/M, και .......Παναϊαν μου.
Πάντως, ενα καλό ...........τυλιχτό, δεν το κερδίζει κανείς.
