ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑ (εκτός του project που αν δεν ήταν project δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω.
Σε όλα αυτά βλέπω την "αδυναμία" μου να πάρω το αυθεντικό. Κάθε φορά που θα το κοιτάω θα λέω "τι όμορφο, μου αρέσει... Δεν είναι το αυθεντικό".
Οπότε μπορεί η κατασκευαστική υλοποίηση των Κινέζων να είναι μακράν καλύτερη των Ρώσων, αλλά για μένα είναι πάντα πανέμορφα, λειτουργικά ψευδορολόγια.
Συντάσσομαι, κατά 99%, με την ίδια ακριβώς λογική δεν έχω υποκύψει στον πειρασμό να πάρω τουλάχιστον ένα από τα τόσα, εξαιρετικά για τα λεφτά τους (και όχι μόνο), κινέζικα homages, ενώ σπάνια έχω δισταγμούς για ό,τι ρώσσικο πέσει στο διάβα μου και μου γυαλίσει.
Το 1% της διαφωνίας αφορά στην τελευταία και μόνο λέξη (ψευδορολόγια) : Εάν κανείς ψάξει καλά και με λίγη τύχη μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στις τεράστιες γκάμες που αποτελούνται είτε από homages είτε από μάλλον κακόγουστα fashion watches και κάποια
reissues κινέζικων ιστορικών ρολογιών, σε πραγματικά καλή ποιότητα κατασκευής, με άριστα ποιοτικά χαρακτηριστικά και -κυρίως- πανέμορφα (καλά, αυτό το τελευταίο είναι υποκειμενικό).
Το γνωστό σε όλους Seagull 1963 είναι μία περίπτωση. Εκτός αυτού όμως υπάρχουν ακόμη κάποια. Μπορώ να μιλήσω για τουλάχιστον δύο, που τυχαίνει να έχω. Το ένα είναι αυτό που φορούσα το πρωϊ, δηλαδή το Beijng "Model 1 Reissue", tribute στο ιστορικό πρώτο μοντέλο της εταιρείας, του 1958. Με δυό λόγια ένα κουκλίστικο καθαρά vintage ρολόϊ, 38άρι, με αυτόματη ωστόσο καλίμπρα, την Β16RZ, που χωρίς να είναι κλώνος της, ακολουθεί τη σχεδίαση της Miyota 8200. Πολύ προσεγμένο ρολογάκι σε όλες τις λεπτομέρειές του, τo έχω κάνα χρόνο και είμαι κατευχαριστημένος.
Το άλλο είναι το Seagull Dong Feng, tribute και αυτό στο μοντέλο του '66. Στα ίδια επίπεδα ποιότητας με το Beijing, μηχανή η αυτόματη ST2130 και αυτό μάλιστα φοράσει κρύσταλλο, αντί για το ακρυλικό του Beijing. Tέρας χρονομετρίας, χωρίς το Beijing να υστερεί ιδιαίτερα. Εντυπωσιακά όμορφο, με μόνο μειονέκτημα το κάπως δυσανάγνωστο dial, λόγω πολύ λεπτών δεικτών και των αντακλάσεων του ασημί dial.
Υπόσχομαι να τα φωτογραφίσω παρέα το Σ/Κ, για όποιον ενδιαφέρεται.
Ένα ακόμη που έχω στο μάτι είναι πάλι Seagull, to reissue του φοβερού WuYi, στην έκδοση με τη stainless κάσα, όχι την επίχρυση. Τρελλή βιντατζιά κι αυτό.
Ένα άλλο, ήταν το reissue του στρατιωτικού Shanghai, που δυστυχώς δεν το πρόλαβα όταν είχε βγει και τώρα άντε βρες το. Κουκλί κι αυτό.
Τέλος πάντων, θέλω να πω ότι οι Κινέζοι έχουν κι αυτοί κάποια δικά τους σχέδια, έστω ελάχιστα. Ο κανόνας είναι μεν η κόπια αλλά η εξαίρεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα !
