Δε νομίζω να τους ενδιαφέρει τους Ιάπωνες, ιδιαίτερα, η αύξηση των πωλήσεων της GS, όπως άλλωστε και της Credor. Για έναν όμιλο αυτού του μεγέθους, οι δύο ωρολογοβιομηχανίες δεν είναι παρά βιτρίνα -τα μεγάλα κέρδη έρχονται από αλλού, όχι από τα ρολόγια πολυτελείας. Mην ξεχνάμε, πρόκειται για μια εταιρεία -για τη Grand Seiko λέω- που από την ίδρυσή της και για μισό αιώνα περίπου δεν διέθετε το προϊόν της παρά μόνο στην Ιαπωνική αγορά, αποκλειστικά και αυστηρά. Τα Grand Seiko ήταν, παραδοσιακά, καθαρά ιαπωνική υπόθεση. Για τους Ιάπωνες όλη η πρόκληση ήταν να αποδείξουν πως όταν θέλουν, τότε μπορούν. Το απέδειξαν ήδη από την εποχή των ελβετικών διαγωνισμών χρονομετρίας και εν συνεχεία, καθώς κυριάρχησε το quartz που οι ίδιοι έριξαν στην αγορά σαν ατομική βόμβα, δεν είχαν πλέον τίποτε να αποδείξουν και, βασικά, σε κανέναν, ιδίως εφόσον ο "αντίπαλος", η ελβετική ωρολογοβιομηχανία εξαρθρώθηκε, συρρικνώθηκε και εν πολλοίς εξαφανίστηκε. Κυρίως εξαιτίας τους.
Μόλις πριν λίγα χρόνια ανοίχτηκε η GS στις δυτικές αγορές, προφανώς με εισήγηση του νέου αίματος που μοιραία εισήλθε στις διοικήσεις των εταιρειών του ομίλου. Το μιντάζ ωστόσο παρέμεινε περίπου το ίδιο, λίγες δεκάδες χιλιάδες ρολόγια το χρόνο, συμπεριλαμβανομένων των γυναικείων και όλων των quartz. Αν αφαιρέσουμε αυτά, πόσο μάλλον και τα spring drive, τότε τα αμιγώς μηχανικά ρολόγια, με βάση τις 9S65, 9S85, τη νέα 9SΑ5 δεν είναι πολλά, και είναι λογικό, αφού δεν μιλάμε για καμιά βιομηχανία, όλη κι όλη η Grand Seiko είναι ένα μικρό τμήμα μέσα στο εργοστάσιο του Shiojiri (εκεί δηλαδή που φτιάχνονται τα made in Japan απλά Seiko), γνωστό σαν Shinshu Watch Studio. Στούντιο λοιπόν, με ολιγάριθμο προσωπικό, όχι βαριά βιομηχανία, όχι ρομποτική μαζική παραγωγή και σ’ αυτά τα πλαίσια παραμένει η GS, παρότι τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τα ανοίγματά της σε ξένες προηγμένες αγορές.
Τώρα, το στερεότυπο του σκληρού Ιάπωνα Σαμουράϊ που παίρνει κεφάλια για χαβαλέ ή του Καμικάζε που πάει και καρφώνεται σε αεροπλανοφόρα δεν είναι ακριβώς η πραγματική εικόνα. Εγώ πιστεύω ότι είναι ένας πολύ ευαίσθητος λαός, λυρικός, ποιητικός, μουσικός –ένας Ιάπωνας μπορεί και να δακρύσει στη θέα της κερασιάς που ανθίζει, εγώ περνάω δίπλα από τις μυγδαλιές τον Μάρτη και δε δίνω δεκάρα, επίσης δεν είχα ποτέ την ευασθησία να σκαρώσω ένα χαϊκού, αντιθέτως, ως γνήσιος Έλλην συγκλονίζομαι τα μάλα σαν αντικρίσω ένα κοντοσούβλι να ροδοψήνεται ή καμιά πιατέλα με μελομακάρονα –ιδίως αυτά με τη σοκολάτα. Επίσης, όσον αφορά στην αγριότητα, εάν πιάσουμε τη ιστορία από πιο πίσω, να μιλήσουμε για Κονκισταδόρες, για Εγγλέζους πειρατές και δουλέμπορες, για αποικιοκράτες, λευκούς σφαγείς λαών και άρπαγες του πλούτου τους, για ναζί, για στρατόπεδα, για γκουλαγκ αν θέλετε, για πολέμους χαρακωμάτων με εκατομμύρια νεκρών για λίγα μέτρα εδάφους μέσα στη λάσπη, για καταπίεση μαζών, για φεουδαρχία, για απολυταρχικά καθεστώτα, ό,τι θέλετε, άμα τα βάλουμε λοιπόν κάτω αυτά θα δούμε ότι μπορεί και να μην είναι οι Ιάπωνες –μόνο- σατανάδες, μοχθηροί και σκατόψυχοι, έχει παντού μπουμπούκια, είναι άγριο θηρίο ο άνθρωπας, γενικώς και αορίστως και απανταχού, έτσι πάει το πράγμα. Εμένα μ’αρέσει που χαζεύουν οι Γιάπωνες το χιόνι ή τα φύλλα του σφενδαμιού το φθινόπωρο ή τα φτερά του παγωνιού και φτιάχνουνε dials, τώρα άμα όταν τους μπει ο διάολος μέσα τους και τραβήξουνε κάνα σεπούκου, εντάξει, εμένα δεν μ’ αγγίζει αυτό ωρολογιακά, κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, πόσοι από δω μεριά αυτοκτονούνε καθημερινά με ουσίες και συνήθειες κακές, μπορεί και να μην είναι οι πλέον emo οι Ιάπωνες, μπορεί λέω.
Αντιλαμβάνομαι ότι, εν μέρει, είμαι τόσο off-topic όσο ένα Mitsubishi A6M που έχασε το στόχο του κι έκανε τη βουτιά στη θάλασα -αντί για κατευθείαν απάνω στο καράβι- σόρρυ κιόλας.
