LangeΕίχα φθάσει λοιπόν στο απόγειο της ωρολογοφιλικής μου κατάκτησης αλλά συνέχιζε να με τρώει το οπίσθιό μου.
Δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσω στα δύο Πατέκ που απέκτησα (5712 και 5196).
Οπότε με συνοπτικές διαδικασίες πήγα σε Lange, και Lange υπολογίσιμο, όχι entry level και χαζομάρες.
Όταν το παίζεις το παιχνίδι το παίζεις με όλο σου το είναι, δεν δίνεις μισή καρδιά.
Αυτό φυσικά έχει και μία δόση αυτοκαταστροφής μέσα του.
Τέλος πάντων, δεν επρόκειτο να κάνω κίνηση γιατί πλέον μελετούσα κάτι σε perpetual chrono, ήτοι Patek 5270 ή Lange 1815 Rattrapante ενευθέτω χρόνω.
Και τα δύο pre-owned φυσικά. Όμως εκεί που ήμουν (Ν.Α. Ασία) υπάρχει τόσο στοκ, και τα χαιδεύουν τα ρολόγια, τα έχουν στα χρηματοκιβώτια και τα βγάζουν μιά στα τόσα για να τα δουν και να τα κουρδίσουν. Οπότε βρίσκεις ό,τι θες, αν έχεις άνθρωπο τον οποίο εμπιστεύεσαι.
Με τα δύο Patek, το Sun Moon JLC όπως και κάποια άλλα στη συλλογή, συνέχιζα να τριγυρίζω τα γνωστά μαγαζιά εκεί που κατοικούσα.
Εκεί οι ρολογότσαρκες δεν είναι όπως εδώ, είναι σε άλλο επίπεδο (προσφοράς, μοντέλων, εξυπηρέτησης, νοοτροπίας, κλπ.)
Μιά μέρα που περνούσα από τον dealer μου λοιπόν, γυρίζει και μου κάνει: "...
Κοίταξε, έχω ένα κομμάτι το οποίο είναι εξαιρετικό και θα στο δώσω σε πολύ καλή τιμή. Αν ψάχνεσαι να πάρεις κάτι τώρα, το συγκεκριμένο δεν είναι κομμάτι που το παραβλέπεις, στην κατάσταση και τιμή που είναι..."
Ήταν ένα Lange Datograph 39mm (1st gen.) platinum, το οποίο το είχε δώσει κάποιος ο οποίος ήταν ο πρώτος ιδιοκτήτης (ντόπιος). Ο gray dealer μου το έστειλε ο ίδιος, μέσω ενός τοπικού Lange AD, κατ'ευθείαν για σέρβις στη Γερμανία. Το ρολόι μόλις είχε επιστρέψει, και ήταν πραγματικά σε κατάσταση καλύτερο και από καινούργιο ρολόι. Γυάλιζε, άστραφτε, χρονομετρία άριστη. Δεν κρατήθηκα.
Σε καμμιά δεκαριά μέρες από την ημέρα που το παρέλαβα ήταν να έλθει και η μητέρα μου να με επισκεφθεί για 1-2 εβδομάδες.
Τί καλύτερη ευκαιρία από το να περάσουμε από τον dealer μου και να της πάρω ένα προεδρικό (27-άρι pre-owned), όπερ και εγένετο.
Με την ευκαιρία της αγοράς όσων κομματιών είχα προμηθευθεί από αυτόν, αυτομάτως είχα το leverage ώστε πλέον να μου δίνει πολύ καλές τιμές.
Το Dato ήταν ένα κομμάτι εντελώς διαφορετικό από το 5712.
Το λουρί του ήταν rugged και πολυτελές. To ρολόι ήταν καθαρά top heavy (όπως λέμε) λόγω της πλατίνας.
Η πλατινένια κάσα είναι αστραφτερή, ατσαλάκωτη, είναι όμως σαν μία ψυχρή βασίλισσα.
Ο χρυσός είναι πιό 'ζεστό' μέταλλο στο χέρι, πιό ανθρώπινος, είναι και πιό μαλακός σαν μέταλλο εκ φύσεως. Τίποτε τυχαίο.
Πάμε στο dial, άλλο ατού αυτό.
Επάργυρο, οξειδωμένο για να γίνει μαύρο.
Είχε βάθος, είχε τρισδιάστατη οπτική, είχε legibility κάτω από τις περισσότερες δύσκολες συνθήκες.
Τα χρήματα που είχες δώσει δηλαδή τα έβλεπες, ήταν εκεί (κι όλα αυτά πριν το γυρίσεις και πας από πίσω, εκεί που γινόταν πάρτυ μέρα-νύκτα με αυτό τον μνημειώδη μηχανισμό).
Τα δύο κουμπιά του χρονογράφου ήταν το κερασάκι στην τούρτα.
Κάνα χρόνο μετά πέρασα από εδώ και βγήκαμε έξω για φαγητό με τα παιδιά από το άλλο φόρουμ (νομίζω ήταν και κάποιοι από εσάς εκείνη τη μέρα εκεί και το είδατε το ρολόι.
Πάταγες το κουμπί να ξεκινήσει ο χρονογράφος και νόμιζες ότι είσαι σε ταινία, είχε αίσθηση τόσο μαλακή, προοδευτική, αβίαστη. Πράγματα που δεν έχεις ξαναδεί ή ξανααισθανθεί σε άλλα ρολόγια.
Για το μηχανισμό τί να πω.
Τον κοίταξα μία, τον κοίταξα δύο, βγαίναμε έξω με τους ρολογόφιλους φίλους και τον χαζεύαμε όλοι μαζί.
Στο τέλος όμως κατάλαβα πως ακόμη κι αυτό είναι κάτι που ξεπερνιέται, κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί.
Το σημαντικότερο πράγμα που μου έδειξε με το καλημέρα αυτό το ρολόι είναι ότι υπάρχει κάτι καλύτερο από Patek Philippe.
Ξεκάθαρα. Το Patek είχε περισσότερη κομψότητα, αλλά ως εκεί.
Όταν απέκτησα το Lange συνειδητοποίησα πόσο δυνατοί είναι οι Γερμανοί, σε γήπεδο που διακόσια χρόνια τώρα είναι των Ελβετών.
Το Lange είχε σιωπηλή ουσία, είχε substance, είχε πολλά αρχ**ια. Δεν μάσαγε. Ήταν brutal κατάσταση εντελώς, σε όλα τα επίπεδα.
Και κατάσταση που όταν έβγαινες έξω, δεν καταλάβαινε κανείς τί φοράς. Μεγάλη υπόθεση.
Αυτός που μου είχε πουλήσει τα 2 Πατέκ ήταν ο manager όλων των πωλητών του συγκεκριμένου AD.
Μόλις έμαθε ότι πήρα το Dato μου λέει "...
Έχω πάει 2 φορές στη Γερμανία, κι έχω δει πώς το δοκιμάζουν το συγκεκριμένο. Δεν θα το πιστέψεις όταν στο πω. Και μην ακούς για την υδατοστεγανότητα, ότι είναι 30 μέτρα ή ό,τι άλλο. Δεν καταλαβαίνουν τίποτε αυτά τα ρολόγια, μην το φοβάσαι. Απλά ένα πράγμα μόνο - ΜΗΝ ΣΟΥ ΠΕΣΕΙ ΚΑΤΩ..."
Δεν μου έπεσε ποτέ κάτω. Αλλά ένα τέτοιο κομμάτι έχει και τα 'πλην' του.
Με το Dato αυτά ήταν:
- Το ρολόι δεν είναι για όλες τις συνθήκες. Βροχή, κακουχίες, δεν του πάνε. Δεν είναι Rolex που ναι μεν έχει πολύτιμο μέταλλο αλλά το χτυπάς το βαράς και δεν καταλαβαίνει τίποτε. Δεν είναι beater. Δεν είναι για όλη τη μέρα.
- Εδώ το σέρβις κοστίζει ένα τάληρο, η μπούκλα (pin buckle, όχι deployant) τέσσερα, κ.ο.κ.
- Top heavy, αν και το συνηθίζεις. Ισορροπία όχι ιδανικά ζυγισμένη, αυτό να λέγεται. Εδώ όμως οι άνθρωποι έφτιαξαν ρολόι, δεν έκαναν άσκηση marketing.
- Ήταν ένα ρολόι πολύ πιό ακριβό από το 5712 που είχα, τότε τουλάχιστον, άρα τεχνικά πολύ μεγαλύτερο το ρίσκο αν το χάσεις / σου το κλέψουν. Δεν είναι ένα ρολόι που το αφήνεις στο σπίτι 'ελαφρά τη καρδία' όταν πας στο γυμναστήριο ή για μπάνιο στη θάλασσα, ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα. Τα μεταξωτά εσώρουχα απαιτούν μεταξωτά οπίσθια.
- Μεταπωλητική αξία και όνομα ακόμη υποδεέστερη ενός Patek. Η αγορά είναι πολύ σκληρή. Εδώ παίρνεις πιό πολύ ρολόι, εκεί παίρνεις λιγότερο ρολόι και περισσότερο όνομα.
Δεν μετανοιώνω που το αποχωρήστηκα.
Δεν θα το αγόραζα ξανά. Η εμπειρία αυτή ήταν αρκετή.
Είναι pointless ένα τέτοιο ρολόι, η ζωή είναι πιό όμορφη όπως είναι, απλή - αν την κάνεις πολύπλοκη χάνει κάτι από την ομορφιά της.
Βέβαια μιλώ με την εμπειρία ενός Dato στην πλάτη μου. Ναι, αυτό ήταν το ευτύχημα. Όπως και ευτύχημα που δεν το έχω πιά, γιατί έχω άλλα μέσα μου.
Πλήρωσα ένα μικρό ενοίκιο, κι αυτό με κάνει πιό ολοκληρωμένο σε εμπειρίες αυτού του τύπου.
Η μητέρα μου το έχει ακόμη το Προεδρικό. Το φορά και το τιμά καθημερινά, πλένοντας τα πιάτα, πηγαίνοντας στη λαική, βγαίνοντας για καφέ με τις φίλες της.
Τουλάχιστον κάποιος στην οικογένεια δεν έχει αυτή την πολύ κακή συνήθεια του φλιπαρίσματος.
