Ειναι ήχοι της Ανατολής, από Ινδία μέχρι Μέση Ανατολή, που ήρθαν εδώ με την προσφυγιά, με την καταστροφή του Ελληνισμού ( Μικρασιατική ).
Στα ( υποχρεωτικά) ταξίδια μου στην δίπλα χώρα, δεν πίστευα τα πόσα όμοια πράγματα έβλεπα, αν εξαιρούσε κανείς τους ανθρώπους, άλλα χαρακτηριστικά, άλλα ντυσίματα.
Αν σε κάποιον έκλειναν τα μάτια, και τον πήγαιναν σε αρκετά σημεία, δεν θα καταλάβαινε ότι έιναι σε άλλη χώρα.
Και οι δύο οικογένειες των γονιών μου, από εκεί κατάγονται, με την οικογένεια του πατέρα μου να έχει σφαγιαστεί κατά την εκδίωξη.
Επιτρέψτε μου το προσωπικό.
Η οικογένεια στην Κων/πολη.
Η οικογένεια στην προσφυγιά στην Ελλάδα.
Φαίνεται, η μικρή διαφορά του χρόνου από τα παιδιά, αλλά και το αποτέλεσμά της στα πρόσωπα των γονιών.
Ο νεαρός, είναι ο πατέρας μου, που ξαναγεννήθηκε με τον υιό μου, που φέρει και το όνομα του.
Οταν λοιπόν μιλάμε για "πρόσφυγες", ξέρω και τον πόνο, αλλά και τις συνθήκες που διαχωρίζουν τις κατηγορίες.
"Οποιος λαός ξέχασε την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναβιώσει".
