Είναι το standard "Bright blue", ωραιότατο αλλά όχι εξεζητημένο.
Δεν είναι πάντα ευκρινής η ανάγνωση της ώρας, λ.χ. μέσα σε αυτοκίνητο όταν ο φωτισμός είναι χαμηλός.
Σε χώρο με φως βέβαια σκίζει.
Με τη χρηστικότητα που έχει ως τελικό αποτέλεσμα, ακόμη κι αν το dial είναι ευανάγνωστο 8 στις 10 φορές, αποδέχεσαι την όποια ατέλεια και μαθαίνεις να ζεις πολύ ευχάριστα με το σύνολο.
Αν κανείς θελήσει να κινηθεί σε μπλε, θα έλεγα να δει οπωσδήποτε το Ombre που είναι κάπως πιό μυστικιστικό, αν και [υποκειμενικά] πιθανώς πιό δύσκολο να βρεθεί.
Η αξία του συγκεκριμένου reference είναι στο συνδυασμό μπρασελέ και κάσας, με το όποιο dial να συμπληρώνει ιδανικά τα προαναφερόμενα.
Για σήμερα, παραμένουμε στο μπλε.
+2"/μέρα το Βathyscaphe.
Καρπός 7 1/2", το sailcloth λουρί είναι XL size - κόστος ΗΚ$2,200 (€239).
O Tim Mosso έχει πει πως είναι "...
λουρί για 10 χρόνια..." (και συμφωνώ).
Ένα Fifty Fathoms είναι από τις καλύτερες επιλογές που μπορεί να κάνει κανείς για καθημερινή αμέριμνη χρήση ('beater').
Ελπίζω να προσθέσω στη συλλογή άλλο ένα σύντομα.
Ένα πράγμα στο οποίο υστερεί το Bathyscaphe είναι η στεφάνη και το πόσο εύκολα ή ομαλά περιστρέφεται (τουλάχιστον σε αυτό που απέκτησα εγώ).
Καμμία σχέση με άλλα ρολόγια / μάρκες / references, λ.χ. αν το συγκρίνεις με ένα κλασικό καταδυτικό όπως τα Sub ή DeepSea τότε το smoothness των 120 clicks που έχουν τα Rolex είναι πολύ πιό ποιοτικό σε αίσθηση και σιγουριά.
Αλλά όπως προανέφερα δεν ξέρω, ίσως το δικό μου copy να είναι περίεργο στο γύρισμα της στεφάνης (κάτι που δεν με ενοχλεί διότι η τιμή του ήταν εξαιρετική).
