Έχει μαγνητίσει και το βλέμμα του αγάλματος αν δεις 
Η αισθητική ενός ρολογιού σαν έννοια, όπως και σε πολλά άλλα αντικείμενα, συνοψίζεται από τις τρεις μαγικές λέξεις: "Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα".
Εγώ να δεις πώς κατουριέμαι κυριολεκτικά στα γέλια, όταν βλέπω αυτούς που σκάνε εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ για ένα Richard Mille. Αν ήμουν έφηβος 15-16 χρονών και μου το έκανε δώρο ο ζάμπλουτος μπαμπάς μου, ο Ίλον Μασκ, ο Τζεφ Μπέζος κτλ., μπορεί και να το φορούσα για να πουλήσω μούρη στα επίσης ζάπλουτα γκομενάκια που θα έκανα παρέα.
Αλλά θα ήθελα πολύ να μου εξηγήσεις την "αισθητική του συνόλου" στη δεξιά εικόνα. Πώς δηλαδή συνδυάζεται αρμονικά η εικόνα ενός άντρα στα 30, στα 40 ή στα 50 που φοράει κοστούμι και άρα εμπνέει σοβαρότητα και επισημότητα, με αυτό το ρολόι των εφτά εκατομμυρίων ευρώ με αυτήν την
απολύτως γελοία νεκροκεφαλή, που θυμίζει ψεύτικο κινέζικο πλαστικό ρολόι ενός εφήβου που μόλις ξεκίνησε να κάνει την επανάστασή του απέναντι στο άδικο καπιταλιστικό σύστημα...
