Στο τέλος της δεκαετίας του '80, η μαμά εταιρεία, στην Ολλανδία, κυκλοφόρησε κάποια διαφημιστικά ρολογάκια με τα σήματά της. Ηταν όμορφα σχεδιαστικά, και καλά ποιοτικά. Και 3 ατμ αδιάβροχα.
Σε κάθε ταξίδι στην Ολλανδία, έπαιρνα από το πρατήριο υπαλλήλων μπόλικα, και μοίραζα σε φίλους και οικογένεια. Επίσης, για τους συναδέλφους που δεν πήγαιναν ταξίδια στα κεντρικά. Τότε, υπήρχαν σειρές προϊόντων, με τα εταιρικά σήματα, ακρως ποιοτικά, γιατί ο Αρχηγός, τα εξέταζε ένα-ένα, και εάν δεν ήταν ποιοτικά, τα απέρριπτε.
Κλασσική η περίπτωση, που είχε δέσει στο αυτοκίνητο μία τσάντα για lap-top, όταν πρωτοβγήκαν, την είχε γεμίσει άμμο, και την έσερνε από το σπίτι στα γραφεία και πίσω. Οταν τον ρώτησαν τι ακριβώς κάνει είπε " Εχει επάνω το όνομά μου, και δοκιμάζω αν αξίζει να το έχει". Τέτοια τσάντα, έχω ακόμα
Ο Freddy, ήταν o εγκέφαλος, αυτός έκανε το μαγαζάκι παγκόσμια δύναμη, και απαιτούσε ακόμα και από τον τελευταίο υπάλληλο, να τον φωνάζει με το μικρό του. Η απόλυτη εκτίμηση προς το πρόσωπό του ήταν, το ότι διάλεγε αυτός προσωπικά, όλες τις γυμνές φωτό που έμπαιναν στα ημερολόγια.
Το κόστος τότε για τα ρολογάκια, δεν ήταν μεγάλο, αλλά δεν ήταν και αμελητέο. Αν τα λέω καλά, πρέπει να ήταν κάτι αντίστοιχο των 70-80 Ε σημερινών. Ηταν τότε με Γκίλντες, 140 τόσες δραχμές στην Γκίλντα, 170 τόσες στο Μάρκο.
( Ναι, υπήρχαν διάφορα νομίσματα, και η δραχμή, με μία διολίσθηση, που δεν προλάβαινες να ανασάνεις. Και υποτίμηση. Δύο φορές επίσημη. Και τα επιτόκια, στα 23-27 %. Α ρε Αντρέα με τις π@π@ριές σου, και το Αλβανικό μοντέλο ανάπτυξης.
)
Είχα πάρει και τα 5-6 διαφορετικά μοντέλα, κάποια ήταν πανέμορφα για πρόχειρα, το καλοκαιράκι, και εξαιρετικής σχεδίασης - εμφάνισης. Κάποια, μπορεί να υπάρχουν ακόμα κάπου, από τότε που πήρα την γυναίκα στο σπίτι, έχασα τον μπούσουλα. Αλλαζα μπαταρίες, έπαιζα, τα χαιρόμουν.
Το '93, για την επέτειο των 30 ετών της φίρμας εδώ, παραγγείλαμε δώρα πελατών, από την φίρμα που έφτιαχνε και τα άλλα.
Απλώς, τα ρολόγια αυτά, ήταν πιο απλά, δεν είχαν ημερομηνία. Το ξαναλέω, 1993. Γιατί, αυτά τα ρολογάκια , ........ζούνε ακόμα.
.
Ετσι ήταν και το "πανεράϊ". Αλλά με δερμάτινο πλεκτό λουράκι. Με ΕΤΑ. Πολύ όμορφο, οταν σαν νεαρός, έβαζα τα πράσινα Λακόστ. Και .....γαμπρός.
