...την πλαστικούρα, και πήγα θάλασσα.
Με το πούλμαν. 
Μπήκα, και λόγω ελάχιστων κολυμβητών πλέον, παίρνω και το όπλο. Και απομακρύνομαι, μακρυά τους, στα βραχάκια.
Και εκεί που ανεβοκατέβαινα, επιφάνεια - αναπνοή, βουτιά και λίγο ψάξιμο, κανένα χταποδάκι, κανένα μουρμούρι, κανένα σαργουδάκι, νιώθω κάτι να με αγγίζει στο χέρι, στον καρπό, απαλά, σαν να γλυστράει, σαν χάδι, σκέφτομαι τσούχτρα ή σακκούλα, κοιτάω, και ...........η πλαστικούρα ταξίδευε προς τον βυθό.
Με τις κινήσεις, και το 4-άρι, λίγο το κύμα, λίγο το όπλισε, το ρολόι ΑΝΟΙΞΕ και έφυγε
Βάθος 4-5 μέτρα, αφήνω το όπλο, και βουτάω από πισω της, και την βουτάω πρίν πιάσει βυθό.
Λέω θα έσπασε η μπαρέτα, θα σκίστηκε το λουρί, αλλά δεν. Απλώς, με τις κινήσεις και την επαφή με το όπλο, ΑΝΟΙΞΕ.
Βυθός με λίγο ψηλό φύκι, άμμο και βραχάκια με καφέ φυκάκι, αλλά στα ψηλά φύκια πήγαινε.
Αντε με το χρώμα που έχει, να την βρώ μετά.
Ακόμη μια φορά, που μου ανοιξε ρολόι στην θάλασσα.
Καλά που ήταν ρηχά, είχε αρκετή ορατότητα, ........και το κατάλαβα και εγκαίρως.
ΠΡΟΣΟΧΗ λοιπόν, μην φοράτε ότι δεν θέλετε να χάσετε.ΚΑι εγώ, αν τα ξαναβγάλουν, ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ θα πάρω
