Σήμερα φοράω το Β-42 Marinemaster με τον velcro ιμάντα του.
Προσπαθώ να φορέσω και μια φυσιολογική εκφραση στο πρόσωπό μου, προκειμένου να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου τόσο στον υπολογιστή, όσο και απέναντι στους συναδελφους μου Εκπαιδευτικούς που θέλουν να εξυπηρετηθούν!
Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα πω και πώς θα συμπεριφερθώ στον Βασίλη, το Γιώργο, τη Μαρία, το Γιάννη, τη Φανή, το Νίκο, το Χρήστο, το Σπύρο, την Περιστέρα και τους υπόλοιπους συναδέλφους με τους οποίους πέρασα τα τελευταία δέκα χρόνια μαζί και τους έβλεπα καθημερινά στο Σχολείο να τρέχουν συνεχώς, και μάλιστα τις περισσότερες ώρες από όλους, στα εργαστήρια.
Όλοι τους οικογενειάρχες, οι περισσότεροι με παιδιά, οι περισσότεροι άνω των 50 και σχεδόν όλοι τους χωρίς καμία άλλη πηγή εσόδων...
Υπάρχει πιθανότητα να τους ακολουθήσω κι εγώ μέχρι το τέλος του έτους.
Είναι μια πραγματικότητα: το είδα από τον Άκο και την Ελένη που εργάζονταν στην ΕΡΤ και τώρα το βλέπω από τους συναδέλφους που περνάμε κάθε μέρα μαζί.
Δεν ξέρω πού θα καταλήξει, δεν ξέρω πώς θα καταλήξει, δεν ξέρω τί θα γίνει, αλλά έτσι που πάνε τα πράγματα, ένα μόνο εύχομαι: ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα μας σκεπάσει...
Σήμερα φοράω το B-42 Marinemaster με τον velcro ιμάντα του....
