Από μικρός ειχα κι εγώ μεγαλώσει με τις "ελληνικές" πιτσες, τις παχιές και λαδερές. Εννοείται ότι όταν δοκίμασα λεπτη "ιταλική" ζυμη, δεν ξανακοίταξα ποτέ πίσω. Βέβαια μια περίοδο μου αρεσαν και οι "αφράτες" ζυμες του Pizza Hut (μαζί με τις λεπτές) αλλά όπως και να το κανουμε, η λεπτή ιταλική ζυμη και ο ξυλοφουρνος ειναι κλασική αξία.
Δεν θα διαφωνήσω με τον Γιώργο που λέει ότι στην Ιταλία (νότια) εχουν και πιο χοντρές ζυμες και ειναι επίσης πολύ ωραίες. Επειδή δεν εχω κατέβει πιο νότια από Ρωμη, εχω παρατηρησει ότι αυτές τις πιο χοντρές-αφράτες πίτσες (όπως αυτη την τετράγωνη της φωτογραφίας), τις εχουν οι μικρές πιτσαρίες που πουλάνε κυρίως με το κομμάτι και όχι οι κλασικές πιτσαρίες-τρατορίες. Μπορεί και να κανω λάθος βεβαια...
Στην Ελλάδα πολλά χρόνια τωρα εχουμε μάθει κι εμείς πώς πρέπει να ειναι μια σωστή πιτσα. Βεβαια δεν παυουν να υπάρχουν και οι παραδοσιακές "ελληνικές" χοντρές και λαδερές πιτσες και εχουν όντως το κοινό τους.
Στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού όντως η πίτσα τους ειναι κι αυτή "αμερικάνικη", δηλαδή ισχύει το "εν τω πολλω το ευ" και φυσικά "το μέγεθος μετράει"...
Τωρα τοπικά ο καθενας σιγουρα θα εχει να προτείνει και ενα τουλάχιστον μαγαζί με ωραία πίτσα. Κι εδώ εχει. Για περισσότερες πληροφορίες και "pizza review" ρωτηστε τον Στέφανο STF. Καθε φορά που ερχεται εκεί πάμε....
