Το θέμα το έβαλα όχι για να αποδείξουμε πως έχουν δίκιο οι φίλο-Ελβετοί ή οι φίλο-Ιάπωνες. Το έβαλα για να ανταλλάξουμε απόψεις με επιχειρήματα και να κερδίσουμε ο ένας τον σεβασμό του άλλου, σαν προσωπικότητες αλλά και σαν επιλογές! Ίσως γιατί μπορεί και να μάθουμε και για κάποια λάθη που κάνουμε στο τρόπο που σκεφτόμαστε...
Εγώ αν πραγματικά αγαπάω μία εταιρεία αυτή είναι η Omega. Γιατί; Για συναισθηματικούς λόγους! Είναι επιχείρημα αυτό; Είναι, σαφώς για μένα είναι! Όμως σήμερα λίγα μοντέλα της μου αρέσουν πραγματικά, κι έπειτα δεν έχω και το περισσευούμενο χρήμα να τα αγοράσω.
Επίσης μου αρέσουν τα Panerai, και ας είναι με τιμές κοντά στις 4-5.000€ για τα entry level μοντέλα της. Θέλω με αυτό να πω πως δεν σνομπάρω τις ακριβές Ελβετικές εταιρείες, αντιθέτως μου αρέσουν.
Το αρχαίο γνωμικό όμως λέει «Μέτρον Άριστον» (και όχι «παν μέτρον άριστον») και στη πραγματικότητα σημαίνει ότι το να χρησιμοποιείς μέτρο σε ότι κάνεις (κυριολεκτικά να υπολογίζεις δηλαδή) είναι ό,τι το καλύτερο.Με άλλα λόγια, το "μέτρον άριστον" είναι διαφορετικό για τον καθένα από εμάς και πολλές φορές πηγάζει από διαφορετικές αφετηρίες (δεν είναι απαραίτητα οικονομικές αυτές).
Για μένα λοιπόν ρολόγια που βρίσκονται στη ζώνη των 500-1000€ αποτελούν το "μέτρον άριστον", ρολόγια δηλαδή που έχω υπολογίσει πως η ποιότητα τους, το σχέδιο τους είναι τέτοιο ώστε να παίρνω περισσότερο "ρολόι" με αυτά τα χρήματα. Όσο ανεβαίνει η τιμή ενός ρολογιού τόσο μειώνεται η γεωμετρική πρόοδος της σχέσης ρολόι/αξία και το ρολόι δίνει τη θέση του σε έννοιες όπως είναι το prestige. Για μένα όμως παραμένει ένα αντρικό κόσμημα και μάλιστα με prestige, αλλά prestige ανάλογο του δικού μου status και χαίρομαι πολύ όταν μπορώ και κλέβω "ματιές" τρίτων χάρη στο προσεκτικά διαλεγμένο Citizen μου.
Οφείλω να πω πως τούτο εδώ το forum με δίδαξε πολλά στο να μάθω τι πρέπει να αρέσει σε εμένα. Και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις μου το δίδαξαν άνθρωποι οι οποίοι λειτουργούν διαφορετικά από εμένα.
Παλιότερα αν ποτέ μου περίσσευαν 3.000€ ενδεχομένως θα πήγαινα τυφλά να αγοράσω ένα Omega και ας ήταν quarz, αρκεί να μου άρεσε εκείνη τη στιγμή. Καμία μελέτη, καμία ιστορική γνώση. Μόνο ομορφιά και prestige... prestige Omega! Φυσικά μέχρι σήμερα στα 46 μου ποτέ δε μου περίσεψαν 3.000€ οπότε αυτό αντιμετωπίστε το μόνο ως μια θεωρία.... Και όχι μόνο αυτό, αλλά να σκεφτείτε πως πριν από 2 χρόνια (τη Πρωτοχρονιά του 2015) όταν πρωτογράφτηκα στο forum αυτό, μου ήταν αδιανόητη η σκέψη ότι θα έδινα ποτέ 700€ για να πάρω ένα ρολόι και μάλιστα Citizen. 250€ και πολλά είναι έλεγα μέσα μου...
Θεωρώ τεράστιο βήμα ένδειξης αγάπης προς τα ρολόγια το ότι έκανα τέτοια αγορά και αυτό είναι κάτι που πρέπει όλοι μεταξύ μας να το αναγνωρίζουμε ο ένας στον άλλον, δηλ. την ένδειξη αγάπης για ένα χόμπυ που τελικά όλοι μοιραζόμαστε μεταξύ μας.
Κλείνοντας θέλω να πω πως με εντυπωσιάζουν μέσα στο forum όσοι φίλοι-μέλη έχουν πραγματικά premium ρολόγια και μπορούν και δείχνουν ενδιαφέρον αλλά ενίοτε εκφράζουν και θαυμασμό για την ομορφιά φθηνότερων ρολογιών, όπως επίσης εντυπωσιάζομαι από κάποιους που κάποτε είχαν πολλά και ακριβά ρολόγια και κορεσμένοι πια από το "πολύ γενικώς" (αλλά κι επειδή έτσι τα έφερε η ζωή) μπορούν και φορούν ακομπλεξάριστοι Seiko και "πλαστικούρες". Μπορεί να πειραζόμαστε, μπορεί να έχουμε την άποψη μας για Ελβετούς και Ιάπωνες αλλά μέχρι σήμερα τουλάχιστον εγώ δεν αισθάνθηκα να με σνομπάρουν για τις επιλογές μου*
*Ίσως γιατί κατά βάθος γνωρίζουν πως τα Citizen είναι μάλλον τα καλύτερα ρολόγια του κόσμου 