Ξεκινώ Σάββατο πρωΐ, κατά τις 07:00.
Έχω μπροστά μου κατ'ελάχιστον 17 ώρες καθαρής οδήγησης.
Αποχαιρετώ την καλή μου. Έχει ήδη σετάρει το navigation του αυτοκινήτου, αλλά έχω και το Baidu Maps σε κινητό τηλέφωνο από κάτω (το αντίστοιχο του Google Maps εδώ στην Κίνα) το οποίο μάλιστα είναι πολύ καλό. Πάντα στα Κινέζικα, βέβαια. Μου μαθαίνει η κοπέλα μου να βρω και ξενοδοχείο μέσω της ιδίας εφαρμογής, οπότε κι εκεί είμαστε έτοιμοι τουλάχιστον θεωρητικά.
Το πλάνο είναι ότι θα κάνω περί τα 800 χιλιόμετρα την πρώτη μέρα ταξιδεύοντας πάντα με νότια κατεύθυνση.
Μετά θα σταματήσω σε κάποιο service area, κι από εκεί θα κάνω search στο app ώστε να μου βγάλει τα κοντινότερα ξενοδοχεία που μπορώ να καταλύσω.
Μάλιστα.
Αν όλα πάνε καλά, τη δεύτερη μέρα έχω τα υπόλοιπα χιλιόμετρα, κάπου 680 km ως το σπίτι μου στη Καντόνα. Άντε να δούμε.
Ο Μπαϊντούς βγάζει ότι θα κάνετε τόσα χιλιόμετρα, θα πληρώσετε τόση βενζίνη, και τόσα διόδια. Ω ρε φίλε. Όλα στο πιάτο. Όχι σαν τους παλιούς καιρούς, που μπαίναμε στην Κορόλα ή στο Πεζώ 305 του πατέρα μας και πηγαίναμε σιγά-σιγά στην έρημη Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας.
Η συνολική διαδρομή, από βορρά προς νότο, που κατά προσέγγιση ακολουθήθηκε (Νοτιοανατολική Κίνα, συνολικά 1480 χλμ.)Δυό μέρες πριν είχαμε παραλάβει το αυτοκίνητο, και την προηγουμένη είχαμε πάρει πινακίδες. Το ETC ήθελε μία μέρα (το σύστημα για να μη σταματάς στα διόδια) και δεν το πίεσα το κορίτσι να το κάνει. Μου έκανε όλο το negotiation για το αυτοκίνητο μόνη της η κακομοίρα, τον έστειλε τον τύπο 4 φορές στο manager του, με διορθώσεις τιμής (κλασική Κινέζικη διαπραγμάτευση).
Δώσαμε €11,400 μπροστά και τα υπόλοιπα €12,700 σε 5 χρόνια άτοκα, όλο αυτό για 2.5L Avalon XLE hybrid, με δώρο την καλύτερη ποιότητα tinted glass film συν κάμερα μέσα μπροστά.
Το αυτοκίνητο είναι φτιαγμένο φυσικά στην Κίνα, στο περίφημο εργοστάσιο FAW. Η μηχανή είναι Made in Japan.
Δερμάτινα καθίσματα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα + θερμαινόμενα + κλιματιζόμενα μπροστά.
Μπορεί να μη μου αρέσει το φαγητό εδώ στην Κίνα, όμως με τέτοιες τιμές σε αγαθά και υπηρεσίες δεν μπορείς να έχεις παράπονο.
Η διαδρομή εύκολη μέχρι το Hangzhou, μετά ο δρόμος ερημώνει σιγά-σιγά κι αρχίζει η σουρεαλιστικά καταπράσινη Κινέζικη ύπαιθρος.
Ο δρόμος από 3 ή 4 λωρίδες ανά κατεύθυνση γίνεται 2 + hard shoulder ανά κατεύθυνση, όμως οι κάμερες αραιώνουν και εκτός από τα λίγα φορτηγά δεν έχει πολλή άλλη κίνηση.
Αρχίζω να νιώθω την ομορφιά της Κίνας... Περνάμε μέσα από δάση, από τούνελ, από περιοχές έρημες αλλά καταπράσινες.
Οι δρόμοι άψογοι. Τόση δουλειά... Πότε έγιναν όλα αυτά; Πόσος κόπος θα χρειάστηκε. Πρώτα έκαναν τις υποδομές, και μετά ανέπτυξαν την παραγωγή τους. Τώρα όλοι έχουν αυτοκίνητο, και μάλιστα πολύ καλά κι ακριβά αυτοκίνητα. Μόλις πριν 30 χρόνια δεν είχαν ούτε κρέας να φάνε, έτσι μου λέει η κοπέλα μου. Το κρέας και το ψάρι ήταν με το ζόρι μία φορά την εβδομάδα διαθέσιμα στο τραπέζι.
Έχοντας κάνει τα πρώτα 250 περίπου χιλιόμετρα, σταματώ σε ένα service area. To γεμίζω. Τιμή €1.18 το λίτρο. Ο πωλητής στην αντιπροσωπεία μου είχε πει να βάζω μόνο 92 οκτάνια, δεν υπάρχει λέει λόγος για 95 οκτάνια. Δεν τα ξέρω αυτά, αν κάτσω και διαβάσω θα τα μάθω, πιθανώς η μηχανή της Toyota είναι στημένη και ρυθμισμένη για να μην καταλαβαίνει διαφορά ανάμεσα σε 92 και 95 οκτάνια, δεν τα ξέρω όμως και το αυτοκίνητο είναι καινούργιο, η βενζίνη είναι φθηνή, άρα για τώρα θα βάζουμε 95 οκτάνια... Στο μέλλον βλέπουμε.
Συνεχίζω. Πρέπει να βγουν χιλιόμετρα. Μόλις περάσει η ώρα θα φτάσουμε 4 και 5 και 6 το απόγευμα, όπου εκεί θα συζητάμε πλέον τί ώρα θα αρχίσει να νυκτώνει.
Ο δρόμος συνεχίζει σχετικά έρημος, ήσυχος, περιπετειώδης, καταπράσινος. Έχουμε ώρες να δούμε μεγάλη ή μικρή πόλη.
Περνώ δύο μπόρες, δεκαλέπτου η κάθε μία. Δύσκολο. Πηγαίναμε με 50 χιλιόμετρα. Έτσι είναι οι συνθήκες. Φυσικά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιό δύσκολα.
Απόγευμα Σαββάτου και σε λίγο θα έχει νυκτώσει. Με 9 ώρες οδήγηση στην πλάτη δεν έχω όρεξη να συνεχίσω πολύ ακόμη οδηγώντας μέσα στη νύκτα.
Έχοντας κλείσει περί τα 880-900 χιλιόμετρα, κάνω άλλη μία στάση σε rest area όπου γεμίζω ξανά το αυτοκίνητο και ψάχνω για ξενοδοχείο. Τσιμπάω κάτι που μου είχε ετοιμάσει η καλή μου (ρύζι, αυγό, μπρόκολο).
Ο χάρτης μου βγάζει ένα κατάλυμα στα 8 χλμ μακριά. Έχει 'βαθμολογία' 4.7/5 και κάπου στα 300 ratings.
Από Κινέζους περαστικούς ταξιδιώτες, σαν εμένα, υποθέτω.
Πάμε να το δούμε, διότι βλέπω μπόρες και κεραυνούς στο βάθος μέσα στη νύκτα και δεν πιθανολογώ να υπάρχει μεγάλη πόλη μπροστά μας.
Βγαίνω από τον επαρχιακό αυτοκινητόδρομο δύο λωρίδων. Στην έξοδο περνώ από διόδια για πρώτη φορά. Μερικό σύνολο €52 (για περίπου 900 χιλιόμετρα...)
To ξενοδοχείο οικογενειακό, μιά χαρά. Σε ένα χωριό πολύ κοντά στον αυτοκινητόδρομο.
Κοιμάμαι ένα 5-ωρο, μόλις πάει η ώρα 04:00-04:30 της Κυριακής νάσου γαρίδα το μάτι μου.
Στις 06:00 ακριβώς έχω φύγει. Πού να βρούμε Starbucks. Δεν υπάρχουν αυτά εδώ. Την επόμενη φορά θα έχω σετ καφέ μαζί μου.
Δεν τον καταλαβαίνουν το καφέ, και δεν πρόκειται ποτέ να τον καταλάβουν. Όπως και το λεμόνι ή το ελαιόλαδο.
Δεν έχω συνέλθει, όπως θα μας δείξει η Κυριακή που ακολουθεί, αλλά σιγά-σιγά συνεχίζω και κατά τις 13:45 φθάνω σπίτι μου στο Guangzhou.
Στα τελευταία 250 χιλιόμετρα της διαδρομής η χλωρίδα γίνεται ακόμη πιό τροπική, με ποτάμια δίπλα στον αυτοκινητόδρομο τα οποία είναι καφέ από τη λάσπη και περνούν μέσα από καταπράσινη βλάστηση.
Δεν τράβηξα πολλές φωτό, κακώς, ήταν προγραμματισμένη αποστολή να φέρω άθικτο τον εαυτό μου όπως και το αυτοκίνητο κάτω.
Το ταξίδι τούτο όμως είναι απλά η αρχή μιας νέας παριπέτειας, όπου ελπίζω στο μέλλον θα μου δοθεί η ευκαιρία να δω ένα άλλο κομμάτι του κόσμου μέσα από την οδήγηση...
