Ειναι να μην παρεις φορα Γιωργο.. 
Πυρινος λογος!! 
Χάρη, είναι η πραγματικότητα δυστυχώς. Αυτά που συζητούν όλοι στον κύκλο μου, πρωϊ στο S/M, μεσημέρι στο περίπτερο, απόγευμα στο περπάτημα, βράδυ στην μοναξιά τους.
Ο τρόμος και η απελπισία πλέον, στο που οδηγείται η όλη κατάσταση.Πολίτες, των 65-70-75 ακόμα και 80 +, τρομοκρατημένοι, ότι δεν θα έχουν να φάνε αύριο.
Πολίτες, συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, που εργάστηκαν για χρόνια, που δημιούργησαν την ανάπτυξη από το '50 και μετά, προσέφεραν παιδιά στο κράτος για να έχει στρατιώτες και μανάδες, να έχει συνέχεια το έθνος, σπούδασαν τα παιδιά τους, με αίμα και ιδρώτα, άνοιξαν επιχειρήσεις, έδωσαν δουλειά σε άλλους, στήριξαν την παραοικονομία που το ανίκανο κράτος "έστησε", φροντιστήρια ξένων γλωσσών, μέσης παιδείας, ανωτέρας παιδείας, μπαλλέτα, αθλητισμούς, ιδιωτική ασφάλιση, δηλαδή αυτά που το κάθε κράτος έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να προσφέρει, όλοι μας τα πληρώνουμε ΕΠΙΠΛΕΟΝ.
Και έχτισαν και ένα σπίτι, για τα παιδιά τους, που τα βλέπουν τώρα να φεύγουν, άλλα μόνα τους, άλλα με τις οικογένειές τους, για να πάνε στους τόπους της πραγματικής υποδούλωσης, σε ξένα ήθη και έθιμα, σε άλλα κλίματα, και πονάνε, με αυτήν την δυστυχία, που την νοιώθουν στο τελευταίο, το πιο δύσκολο και πιο πικρό μέρος της ζωής τους.
Και χωρίζονται οι οικογένειες, για άγνωστο χρόνο, χωρίς κανείς να ξέρει για πόσο. Συναισθήματα που τα έζησαν άλλες γενεές, που τους φόρτωναν σε τραίνα, και τους έστελναν αλλού, σε τόπους άλλους, μακρυνούς.
Ανθρωποι, που συνεπέστατα, προγραμμάτισαν την ζωή τους, με ευπρέπεια και σεβασμό, προς την κοινωνία, έζησαν με ευπρέπεια και κύρος, και τώρα κουρελιάζονται, και αγωνιούν, αν παρά τα αποκτήματα ζωής, για τα οποία θυσίασαν τα νιάτα τους, θα εξακολουθούν άυριο να έχουν κεραμίδι, και ένα γιαούρτι, και μετράνε τα ψιλά στο S/M για να πάρουν τα ψίχουλα που θα τους κρατήσουν στην ζωή. Και , με τα Capital Controls, και τις extra εφορίες, δεν μπορούν ουτε να πουλήσουν, ακινητα που κατέχουν, για να πληρώσουν φάρμακα και νοσοκόμες, για τις ανάγκες τους. Και τα παιδιά, ΑΠΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ τις κληρονομιες, για να γλυτώσουν, τι να κάνουν με τα 280 τον μήνα ?.
Νεολαίοι, που με θολό βλέμμα, σε κοιτάνε, και σε χρεώνουν, γιατί είααι η γενιά του Πολυτεχνείου, που "θα έφτιαχνε" την κοινωνία. Τελικά, έφτιαξε την τσέπη της και αυτή, με τα Armani της και τα Rolex μισά - μισά με Τζούπμιλι.
Και μέσω ιντερνέτ, τα παιδιά μας, βλέπουν τον κόσμο σιγά-σιγά, να προοδεύει, να προχωράει μπροστά, να βελτιώνεται, να προγραμματίζει, να κάνει το αύριο καλύτερο από το σήμερα. Ακόμα και κράτη του τέως σοσιαλιστικού θαύματος και "παραδείσου", αναγεννώνται, βελτιώνονται, ελπίζουν. Μέχρι και διακοπές στην Ελλάδα έρχονται, με αύξηση κρατήσεων 47 % από πέρσυ.
Και εμείς, στην Ελλάδα, κάθε μέρα κατακρημνιζόμαστε, ακόμα πιο βαθειά, στον λάκκο με τα σκατά, που δεν θα βγούμε ουτε σε 40-50 χρόνια, γιατι η παρέα "παίζει".
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα
Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μαςμα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Τά έλεγε και ο επαναστάτης της γενιας μας, και κάτι άλλα παρόμοια, .........
Πάγωσ’ η τσιμινιέρα
κι απ’ έξω από την πύλη
εργάτες μαζεμένοι συζητάνε
Προχώρησε η μέρα
με δαγκωμένα χείλη
σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε
Πέντε καμιόνια στείλαν
στου φεγγαριού τη χάση
και γύρισαν γεμάτα απεργοσπάστες
Γεμάτα ξαναφύγαν
κανείς δε θα περάσει
κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστεςΠέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε
Αυτά ζούμε σήμερα. Το έχετε καταλάβει ?
Ποιός πύρινος λόγος ?
Πύρινη ζωή, με την πύρινη κόλαση στο επόμενο βήμα.
