Εχουν αξιοπρεπεια ομως ρε φιλε....
Στάλθηκε από το SM-N910F μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
Τα κομμουνιστικά καθεστώτα πέτυχαν σε 3 πράγματα: ασφάλεια, παιδεία,υγεία. Και απέτυχαν σε άλλα τρία: πρωινό, γεύμα, δείπνο.
1. ασφάλεια= με το αστυνομικοκρατούμενο καθεστώς, και με την φτώχεια που επικρατούσε, ποιος να κλεψει τι ? Αφού τα είχε κλέψει ΟΛΑ το κράτος, η ιδιοκτησία απαγορευόταν, και για να πάς από την Νέα Σμύρνη στο Κουκάκι, ήθελες ειδική άδεια.
Παρ'ολα αυτά, οι σιδεριές στα παράθυρα ήταν απαραίτητες.
2. παιδεία = Τους είδαμε στα διεθνή συνέδρια και καταλάβαμε το επίπεδο της μόρφωσής τους. Χώρια που κάποιοι δικοί μας, πήγαιναν να σπουδάσουν εκεί, και αποφοιτούσαν με αντάλλαγμα 3 τενεκέδες λάδι. Και εμείς που υποχρεωτικά δουλεύαμε με κάποιους, ελάχιστοι είχαν όχι γνώση, αλλά και την απλή λογική και αντίληψη για να αναλάβουν κάποια πόστα ευθύνης.
3.υγεία= εμείς πάντως όταν πηγαίναμε για σκί στην Βουλγαρία, ( 1984 -1987 ) παίρναμε και γύψο μαζί μας γιατί δεν είχαν. Στην επιστροφή τον χαρίζαμε στον δάσκαλο.
Υπήρχαν και οι διαφορετικοί επιστήμονες. Αν προσκυνούσαν και το καθεστώς, καλά ήταν. Αν όχι, .................
Ιστορία.
Το 1987, καλοκαίρι, σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής νεαρών επιστημόνων, μου έφεραν στο γραφείο, ένα παιδί από ανατολική χώρα. Δυό μέτρα και λεπτούλης. Μετά την πρώτη γνωριμία, του έδινα κάποιες εργασίες για να μπεί στο πνεύμα. Τα έκανε ΟΛΑ και γρήγορα. Ειχε πτυχίο οικονομικών και master στα logistics τραίνων. Και μυαλό ΞΥΡΑΦΙ.
Ηταν ΠΑΝΤΑ σκυμένος στο γραφειάκι του, και έκανε τις εργασίες ( εκπαιδευτικές ), που του έδινα. Αλλά ΠΟΤΕ δεν με κοίταγε στα μάτια.
Η γραμματέας μου τότε, παρατήρησε ότι ο ΡΟΤΣΑ, έτσι τον βάφτισαν οι συνάδελφοι, γιατί το όνομά του ήταν κάπως έτσι, και τότε νομίζω αυτός ήταν ποδοσφαιριστής της μόδας,
αδυνάτιζε συνέχεια.Ψαρεύοντάς τον, έμαθε ότι έτρωγε κάτι κονσέρβες το βράδυ στο ξενοδοχείο, γιατί το επίδομα τροφής που έπαιρνε, το αποταμίευε, και αυτό σκόπευε να κάνει και με τον μισθό που θα έπαιρνε από εμάς, για να μπορέσει να υποστηρίξει την οικογένειά του.
Ηταν ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ παιδί, 26 χρονών, οπότε, τον υποχρέωσα να τρώει μαζί μας το μεσημέρι στο εστιατόριο της εταιρίας. Και του δίναμε και take away για το βράδυ. Και ξαναπήρε χρώμα το μάγουλο του.
Σιγά σιγά μάθαμε, ότι είχε γυναίκα και μωρο και ότι
προκειμένου να μην αποσκιρτήσει, τους είχαν σε "ειδικό καθεστώς" μέχρι να επιστρέψει ο Ρότσα.
Μας είπε ότι έπαιρναν τότε πχ 60 Ε τον μήνα μισθό, ενώ εμείς δίναμε , στο δικό του επίπεδο 700-800 ( Μαθητεία ). Αριθμοί αναλογικοί.
Μιλάω με την Δ/νση προσωπικού, και ζητάω να του ορίσουν και υπερωρίες. Του βάζαμε 3-4 την ημέρα, και του "χώσαμε" και ένα επίδομα οθόνης, 5.000 Δρχ ήταν τότε.
Ο άνθρωπος δεν ήξερε πως να εκφράσει την χαρά του. Μάθαμε και άλλα πολλά, μόλις κερδίσαμε, 2-3 άτομα του γραφείου μου, την εμπιστοσύνη του. Γιατί ΦΟΒΟΤΑΝ.
Στο τρίμηνο που παρέμεινε, ξεδίπλωσε πλήρως την ευφυία του, και έκανε δουλειά 3 ανθρώπων ενώ "ρούφηξε" όλες τις τεχνικές που του δείξαμε.
Του προσφέραμε τόσα δώρα για την γυναίκα και το παιδί, που δεν ήξερε πως να τα κουβαλήσει και πως θα τα δικαιολογούσε.
Φροντίσαμε και του βρήκαμε δολλάρια, 100-άρια, για να τα κρύψει στην επιστροφή.
Και στην αποχώρηση, όταν υπέγραφε την "καταγγελία" της σύμβασης, μετά από συνενόηση με την Δ/νση Προσωπικού, ( που καμμία αντίρηση δεν είχε ), ο Προϊστάμενος της μισθοδοσίας, του έδωσε ένα πακέτο δολλάρια, ( που είχαμε ήδη μετατρέψει από Δραχμές ), σαν αποζημίωση απόλυσης, που εννοείται δεν εδικαιούτο, αλλά ΟΛΟΙ συμφώνησαν να του δώσουμε. Μονο που δεν λιποθύμησε από την χαρά του.
Του δώσαμε πακέτα με μπλόκ Α4, μολύβια, μπίκ, και ένα σωρό άλλα πράγματα, που εκεί δεν είχαν.
Για χρόνια μας έστελνε καρτ-ποστάλ, με ευχαριστίες και με τις κωδικές λέξεις που είχαμε συμφωνήσει να γράφει, (
), για να ξέρουμε ότι είναι καλά ή καταπιέζεται.
Ολοκληρωτικά καθεστώτα. Εκεί μας πάνε. 
