Ναι, δεν διαφωνώ στο θέμα των boutiques.
Ό,τι έγραψα ήταν από προσωπική εμπειρία κι επιλογή, κι αυτό τότε, δηλαδή για εκείνες τις εποχές (περίπου ως τα μέσα του '15).
Στη Σιγκαπούρη και Hong Kong όλοι οι φίλοι που κάναμε τα meetups κι είχαν απίθανα κομμάτια, στην πλειοψηφία τους κανείς δεν ψώνιζε από boutique (με κάποιες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαίωναν τον κανόνα). Όλοι καινούργιο από AD (ή pre-owned από trusted dealer), με όσο καλύτερη έκπτωση μπορούσαν να το βρουν.
Στις μπουτίκ οι επισκέψεις ήταν για κουράρισμα, και ειδικά με την ΑΡ από την αγάπη για την εταιρεία (εμένα με βγάζετε έξω από αυτό). Επίσης, πάλι για την ΑΡ, εκεί οι φίλοι είχαν πολλά πάρε-δώσε με το service της εταιρείας. Πήγαιναν ένα από τα κομμάτια τους για service, να τα ποσταρίσματα στο IG, να οι φωτό από παρκάρισμα της BMW στην ΑΡ, καφέ στην ΑΡ, όλες αυτές οι χαζομάρες.
Μίλησα για εξαιρέσεις νωρίτερα, και θα αναφέρω ένα παράδειγμα. Φίλος Σιγκαπουριάνος που αγόραζε απ'όλα (ΑΡ, ΡΡ κυρίως) σε ένα από τα επαγγελματικά του ταξίδια βρέθηκε στο Tokyo για λίγες μέρες. Πέρασε από τη boutique της ΑΡ στη Ginza και τσίμπησε ένα 44-άρι ROO RG. Όμως ήταν η ισοτιμία ¥:S$ τότε, συν το tax-free κομμάτι της ιστορίας, που του έδωσαν ικανό χώρο να το πάρει το ρολόϊ ικανοποιητικα πιό φθηνά απ'όσο θα του κόστιζε στη Σιγκαπούρη.
Ο ίδιος φίλος σκεπτόταν προγενέστερα εκείνη την εποχή την αγορά ενός Day-Date. Βγαίνουμε έξω ένα Σάββατο για ρολογότσαρκα. Πάμε σ'έναν AD στο ισόγειο του Hilton Σιγκαπούρης (στον Emperor Watch, που είναι αλυσίδα από το Hong Kong). Δοκιμάζει ο φίλος μου το DD II Platinum, με το ice blue dial. Τότε ακόμη δεν είχε βγει το DD40. Τέλος πάντων μας λένε μιά καλή τιμή, αλλά ο δικός μου μάλλον δεν ήταν 100% ζεστός για το ρολόϊ. Έβγαλε loupe κι άρχιζε να το κοιτά εξονυχιστικά, στο dial, στην κάσα. Το άφησε στο τέλος, δεν του κόλλαγε, είχε κι άλλα κομμάτια στο νου του. Για τέτοιου τύπο αγοραστή, όλα λοιπόν είναι σχετικά.
Στη boutique της Lange στη Σιγκαπούρη, η sales associate που είχα μου ανέφερε 2-3 φορές για τύπους που έμπαιναν μέσα και στο τσακ-μπαμ τσίμπαγαν κομμάτια hi-end (μιλάμε για €200k τιμή λιανικής). Ήταν όμως συλλέκτες (με την ουσιαστική έννοια του όρου).
Θυμάμαι όταν έπιασα στα χέρια μου το 1815 Rattrapante Perpetual Chrono, έτυχε να περάσω πάλι από τη boutique της Lange λίγες εβδομάδες μετά και μου είπαν ότι 4 μέρες (!!) αφ'ότου το είχα δει είχε περάσει ένας συλλέκτης από Ινδονησία και το είχε αγοράσει. Ήταν ο αντιπρόσωπος της L'Occitane στην Ινδονησία ο οποίος είχε τότε συλλογή περί τα 40 κομμάτια Lange...
Δηλαδή θέλω να πω, δεν είναι όλοι ίδιοι. Αυτοί που είναι cost-conscious (για τους δικούς τους λόγους ο καθένας) δεν πάνε στη boutique να τα σκάσουν έτσι εύκολα. Το θέμα είναι ότι τώρα, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε (που λέει ο λόγος). Εγώ αν τώρα είχα το οικονομικό περιθώριο και τη διάθεση για τέτοια αγορά, θα πήγαινα άνετα να ψωνίσω από boutique. Παλιά όμως ήταν διαφορετικά, το boutique experience ήταν για να νιώσουμε τα ρολόγια.
