Προβοκατόρικο θέμα. Τσιμπάω, παίρνω αμπάριζα και βγαίνω!
...Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα ρολογάδικο στη Φλωρεντία. Μικρό μαγαζάκι, αλλά από πατέρα σε γιο έγινε κοτζαμ επιχείρηση.
Officine Panerai με τ’ όνομα. Έφτιαχνε ναυτικά όργανα, βυθόμετρα και πυξίδες και μάλιστα στα 30’s προμήθευε και το Ναυτικό. Κι όταν ο Μουσολίνι αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο, πήγε στην ΟΡ και διέταξε να φτιάξουν Ιταλικά ρολόγια για τους ΟΥΚάδες του.
"Μα εμείς δε φτιάχνουμε ρολόγια..." Δεν του το είπανε. Ξαμοληθήκανε στην Ευρώπη, ψάχνοντας λύση στους αμέτρητους Ελβετούς Κατασκευαστές. Και βρήκανε βοήθεια από τη... Rolex. Τους βρήκε λοιπόν η Rolex μια κάσα και τους έστειλε, έβαλε και μηχανές (ολόδικές της, Cortébert) και η ΟΡ έβαζε το... καντράν. Συναρμολόγησαν τα ρολόγια-πανηγύρια και τα δώσανε στους Μαρινέρους για να φτιάξουν την Ιταλία ξανά Μεγάλη Αυτοκρατορία.
Grosso fiasco. Τα ρολόγια μπάζανε νερά, χώρια που αυτά τα αστεία συγκολλητά κρικάκια που είχανε για lugs κόβονταν και τα μισα πανέρια βρέθηκαν στον πάτο της Μεσογείου. Ξανά πίσω στη Rolex.
"Φτιάξτε μας βρε παιδιά μια σοβαρή κάσα, γίναμε ρεζίλι..." Νέα κάσα με χοντρά lugs, νέες μηχανές, μέχρι και την πατέντα με την κορώνα τους έφτιαξε. Τελικά, αποφάσισαν να σχεδιάσουν ένα δικό τους ρολόι. Το μοναδικό Mare Nostrum. Το-Ασχημότερο-Ρολόι-στην-Ιστορία-της-Ωρολογοποιίας. Τόσο άσχημο, που δεν κατασκευάστηκε καν, έμεινε στα πρωτότυπα...
(Παρένθεση: Μου είναι αδύνατο να καταλάβω τί χρηστικότητα μπορεί να έχει ένα ρολόι χωρίς ενδείξεις, χωρίς καν δείκτη δευτερολέπτων, όταν προορίζεται για στρατιωτική χρήση. Τεσπα...)
Ακολούθησαν δεκαετίες ασύλληπτων πωλήσεων (60 κομμάτια στο πανίσχυρο θρυλικό Ναυτικό της... Αιγύπτου και άλλα ~500 ρολόγια στη Marina Militare), ενώ συνολικά η ΟΡ στα πρώτα 60 χρόνια της ιστορίας της έφτασε σε πωλήσεις τον ιλιγγιώδη αριθμό των... 1600 ρολογιών. Μιλάμε για μεγαλείο: 28 κομμάτια ανά έτος...
Μέχρι που φτάνουμε στα 90’s. Τα πανέρια είναι πια τόσο παρωχημένα που ούτε το Ιταλικό Ναυτικό δεν ενδιαφέρεται πλέον και οι Μαρινέροι βουτάνε με Aqualand...
Και τότε ήρθε ο Σλάι, ο Άρνι, το Holywood και το κακό συναπάντημα. Παρότι το όνομα και μόνο του Stalone αρκεί για να με τερματίσει εδώ, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω: Η ΟΡ γίνεται μόδα και οι Ιταλιάνοι πουλάνε. Βλέπει ψωμί και ο Νοτιοαφρικανός, και την αγοράζει. Την κάνει Ελβετικιά, με φινέτσα Ιταλικιά. Marketing, ελεγχόμενα μικρή παραγωγή, 80 και βάλε limited editions, εξωφρενικές τιμές, και να πως γίνονται τα φύκια μεταξωτές κορδέλες. (Η χοντροκομμένη απάτη με το 318 δείχνει ακριβώς πως αντιμετωπίζει η ΟΡ τους πελάτες της, και μάλιστα τους πιο αφοσιωμένους...)
Τώρα τελευταία το παίζουν και manufacture, τρομάρα τους. Στο παλιό έργοστάσιο της... Bertolucci. Με δικές τους original σχεδιασμένες μηχανές. Μάλιστα. Ευτυχώς φοράνε...
Magic Lever και δεν μπορεί, κάποια αξιοπιστία θα έχουν. (Α ρε Seiko, όποια πέτρα και να σηκώσω, από κάτω είσαι...) Τώρα βέβαια τι ξεφορτώνουν τα φορτηγά που έρχονται από το ValFleurier, θα σας γελάσω. Όχι καλίμπρες. Μάλλον ελβετικό τυρί για να τρώνε οι εργαζόμενοι στα διαλείμματα από τη συναρμολόγηση...
(Πρώην)
Signori, άλλο in-house κι άλλο in-Group. Να συνεννοούμαστε.Και τελειώνω:
Πόσες πια παραλλαγές πάνω σε 1 (ένα, one, unο) ρολόι μπορουν να σκαρφιστούν εκεί στην ΟΡ...;;; Κάποτε θα τελειώσουν και μαθηματικά οι συνδυασμοί καντραν, δεικτών, φινιρίσματος και υλικών κάσας και τότε η Πανεράι θα πρέπει να παρουσιάσει επιτέλους κάτι ΝΕΟ...
Bling φασιοναρία και μάλιστα του χειρίστου είδους, γιατί δε σέβεται τον πελάτη που της σκάει χιλιάρικα.
Καπετάνιε, αν τα κάνεις κέφι να πάρεις. Είναι και πουλ-μουρ. Στη δουλειά σου όμως χρειάζεσαι σοβαρό ρολόι. Εκεί να φοράς τον τόνο σου. -Θ.
