Διαβάζοντας τις δημοσιεύσεις σκέφτομαι : τελικά η ανάμνηση ενός αγαπημένου προσώπου είναι καλό να ταυτίζεται με ένα αντικείμενο;
Έχω ένα γιο, και αγοράζω ρολόγια πολλές φορές με το σκεπτικό ότι αυτά θα τα κληρονομήσει ο γιος μου.Αναρωτιέμαι λοιπόν, όση αξία και να έχουν , είτε χρηματική είτε συναισθηματική, μήπως τελικά το να αφήσεις ένα ρολόι - ή οτιδήποτε άλλο αντικείμενο- αποσκοπεί στο να καλύψουμε την προσωπική μας ανασφάλεια;
Θα μου πείτε ότι ένα προσωπικό αντικείμενο του εκλειπών ενισχύει τις αναμνήσεις, αλλά τελικά, μετά από πολύ σκέψη , καταλήγω ότι το καλύτερο θα ήταν να με θυμάται όχι από τα αντικείμενα που χρησιμοποιώ αλλά από την συμπεριφορά - χαρακτήρα που είχα.Τώρα αν αυτό συνδυαστεί και με "χειροπιαστές" αναμνήσεις, τότε θα ήταν το ιδανικότερο.
Συμπέρασμα : Αγοράζετε ρολόγια, είτε έτσι είτε αλλιώς αποτελούν μια συνέχεια - προέκταση του εαυτού σας.
