Η μηχανή για άλλους είναι το παιχνίδι τους, για άλλους η κουκλάρα, για εμένα είναι απλά... τα πόδια μου.
Από τα 18 δεν έχω κατέβει από τη σέλα και μάλιστα τα τελευταία 5 χρόνια έχω παραχωρήσει το αυτοκίνητό μου και κινούμαι αποκλειστικά με τη μηχανή.
Συνεπώς αυτή η μηχανή δεν με νοιάζει αν είναι όμορφη, πολύ γρήγορη, ή μ____παγίδα. Πρέπει να είναι
φιλαράκι. Να μην με ταλαιπωρεί, να μην με κουράζει, να είναι ευέλικτη, οικονομική και να αντέχει κάπου-κάπου και κανένα ταξιδάκι με 200αρες.
Με κόπο λοιπόν νομίζω πως τελικά βρήκα μια από τις τελευταίες τέτοιες μηχανές της αγοράς. Χωρίς πολλά προβληματικά ηλεκτρονικά, χωρίς πολλά ευαίσθητα πλαστικά, χωρίς όγκο που φωνάζει "κοιτάξτε με".
Από δω λοιπόν ο φίλος μου
ο Νώντας
