Πολλά δεν ξέρω, αλλά η ιστορία έχει ως εξής:
Ξέρετε πολύ καλά πως εδώ κι ένα μήνα είχα δοκιμάσει ένα κάρο κομμάτια. Όλα από αρκετά έως πολύ ακριβά. Το εν λόγω το έβαλα στο χέρι μου την περασμένη Πέμπτη, σε second-hand shop. Τριγύριζα με το Cartier και το Grand Seiko στην τσάντα καθότι θα ήταν πολύ καλύτερο αν μπορούσα να τα δώσω και τα δύο, είναι κομμάτια που δεν φορούσα και ό,τι κι αν αγόραζα (όποτε γινόταν αυτό) θα συνέχιζα να μην τα φοράω.
Λίγα κομμάτια και καλά είναι καλύτερο στην παρούσα φάση. Μικραίνοντας τη συλλογή κάνω τα πράγματα πιό εύκολα. Από την άλλη, για να είμαι ειλικρινής, κανένα από τα κομμάτια που είχα βάλει και δει ως τώρα δεν με είχε κερδίσει στην καρδιά, και νομίζω πως όλοι συμφωνούμε ότι αυτό είναι βασικό.
Είχα δει και δοκιμάσει καταπληκτικά ρολόγια, τί να πώ, από το 44-άρι rose gold LE Monegasque του Roger Dubuis μέχρι το κλασικό και υπεράνω κριτικής 5960R της Patek. Ο Ναυτίλος δεν έδενε οπτικά απόλυτα με τον καρπό μου και συν τοις άλλοις στις μπουτίκ του καθωςπρεπεισμού ήταν σταθερά (όλα τα μοντέλα) περίπου 10% πιό ακριβά από ιντερνετικές τιμές Βορείου Αμερικής, οι οποίες είναι πάντα το σημείο αναφοράς μου. Το RD ήταν ξεχωριστό αλλά δεν με τράβηξε όσο θα ήθελα.
Την περασμένη βδομάδα πήγα πάλι στη συγκεκριμένη μπουτίκ του The Hour Glass, στο Scotts Road, δίπλα στο Grand Hyatt. Ευγενέστατος ο έμπειρος πωλητής με τον οποίο είχαμε αναπτύξει πολύ καλή σχέση, μου άνοιξε ένα σφραγισμένο 5712/1A με το μπλε dial. "...Πως σας πάει..." και "...τί ωραίο που είναι..." Την άλλη φορά είχα βάλει το Annual 5726/1Α σε λευκό dial, κι εκεί έλεγε τα ίδια. Τώρα μου έλεγε "...κι αυτό είναι πολύ ωραίο..."
Εντάξει λοιπόν. Σχέσεις δεν πολύ-υπάρχουν, όλοι πάνε να σπρώξουν όσο μπορούν για να πιάσουν τα sales quotas των εταιριών. Η αδελφή μου και ο κολλητός μου από Κορέα έλεγαν ότι ο Ναυτίλος βοηθιέται από τον καρπό μου αντί να συμβαίνει το αντίθετο, το όποιο κομμάτι δεν μου κελαϊδούσε όσο θα έπρεπε, η τιμή ήταν (σε όλα τα μοντέλα) $4,000-$7,000 πάνω σε σχέση με Αμερική, σόρυ μάγκες καλά ρολόγια αλλά 45 χιλιάρικα και όλο ατσάλι έχοντας υπ'όψιν τα παραπάνω, όχι δεν θα πάρω.
Το 5960R ήταν φοβερό αλλά δεν είμαι ακόμη έτοιμος για τέτοιο dress piece. Ο καιρός στη Σιγκαπούρη είναι πολύ υγρός, και τέτοιο κομμάτι θα υποφέρει στο θέμα 'λουράκι'. Εντάξει, το αλλάζουμε κάθε χρόνο, αλλά ήθελα ένα πιό versatile κομμάτι. Να βγάλω να δώσω 50-60 χιλιάρικα για κομμάτι που όταν ταξιδεύω ή όταν βρέχει ή όταν πάω κάπου πιό χύμα θα το αφήνω σπίτι, όχι, δεν έχει νόημα να το πάρω. Βγαίνοντας βόλτα για lunch κάθε μεσημέρι στην Orchard Rd. βλέπεις τύπους (Ευρωπαίους) από γραφεία, ντυμένος με κουστούμι κλπ. και φοράνε όλοι ξεχωριστά κομμάτια, όλα με λουράκι. Μιλάμε πρέπει να πέφτει πολύ Πατέκ. Ναι, δε διαφωνώ. Θα φτάσουμε κι εκεί.
Είχα βρει trusted seller από το TRF, ο οποίος θα μου έφερνε ό,τι του ζητούσα σε τιμή πολύ καλύτερη των ινερνετικών τιμών Αμερικής, είτε BNIB / used. Έχει κανονικό μαγαζί. Μου είχε πει πως αν του βάλω το economy ticket από Αμερική και 1-2 μέρες ξενοδοχείο, θα ερχόταν ο ίδιος να μου το φέρει. Άνετα. Το πλάνο ήταν αυτό λοιπόν, και πηγαίναμε για Φεβρουάριο 2014, ό,τι κομμάτι ήθελα κι ένα μήνα το πολύ νωρίτερα ειδοποίηση για να το βρει. Μου είχε πει ότι τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους είχε έρθει Κορέα φέρνοντας ρολόγια για πελάτη του, τα οποία κόστιζαν $80,000. Πόσα πράγματα γίνονται στο τσάκα-τσάκα όταν έχεις λεφτά, ε;
Κάτω από αυτή τη λογική λοιπόν ένα Patek ήταν (κι ακόμη είναι) εφικτό. Λίγο παραπάνω λεπτεπίλεπτα από όσο θα ήθελα κάτω από τον τωρινό τρόπο ζωής και εργασίας μου, complicated σε σημείο που αν μου μείνει το Annual θέλω ιστορία μετά να το βάλω μπρος, όχι φοβερά πράγματα αλλά ξέρω ότι θα μου μείνει, ότι θα πρέπει να αλλάξω ώρα αν πάω Κεντρική Ευρώπη, κλπ. Είπα άστο, μην μπλέκεις ακόμη, ειδικά τώρα που δεν σου κελαϊδά κάποιο τόσο πολύ.
Μετά είχαμε τα Lange. Δυνατά κομμάτια, πάλι με λουράκι και πάλι με τιμές στο Θεό. Η μπουτίκ στη Σιγκαπούρη τα είχε 10-20% πάνω από ιντερνετικές τιμές Αμερικής. Είμαι από τα Βόρεια Προάστια, αλλά γιατί να πληρώσω τέτοιο premium? Κάτσε ρε φίλε, δε μου πάει δηλαδή να το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Επειδή δηλαδή μου κάνανε άμεσο follow-up με email πρέπει να πάω να πάρω το ρολόι 10 χιλιάρικα πιό ακριβά; Όχι. Ειδικά τη στιγμή που δεν μου κελαϊδά πολύ δυνατά.
Της ΑΡ είχα βάλει 1-2 κομμάτια αραιά και που. Δεν με είχαν ενθουσιάσει. Γυρνούσα λοιπόν τα second hand shops και στα 3-4 μαγαζιά που αρχικά είδα, δοκίμασα κι εκεί διάφορα. Χρυσά Rolex (προεδρικά), used Patek 5712G τριετίας στα S$48,000, BNIB Novelty AP ROO 44mm steel στα S$31,000 (αυτό πήγα να το δω κι είχε φύγει το ίδιο πρωΐ), Patek 5980 του 2009 στα S$45,000, βρήκα Lange πολύ ωραία (δεν ρώτησα τιμές), κλπ.
Ένας μου έδινε 6,500 Σιγκαπουριάνικα για το Cartier και το GS, κι ένας άλλος μου είπε "...εγώ δεν τα παίρνω γιατί παίζω άλλες μάρκες αλλά ειλικρινά άμα σου δώσει κανένας dealer 8 χιλιάρικα δώστα και τα δύο χωρίς δεύτερη σκέψη..."
Βρέθηκα σε ένα τέτοιο μαγαζί λοιπόν που είχε τρία ΑΡ. Δύο ολοκαίνουργια, 41mm RO 15400 & ROC 26320, black dial και τα δύο, κι ένα 26300 used, 39mm με το μπλε dial που έχει τα πορτοκαλί hands στα sub-dials. Έβαλα πρώτο το ROC και πως να το πώ, κάτι κόλλησε αυτόματα, από την αρχή. Το πιό λεπτό 15400 δεν ήταν τόσο ελκυστικό dial-wise. To ROC ήταν 10.8mm σε πάχος, ήταν ΑΡ, ήταν διαφορετικό από την πεπατημένη (Rolex), ήταν κομμάτι που πάει παντού (από πρωί στο γραφείο ως το βράδυ σε μπαρ ή επίσημο γεύμα), έπαιρνε ο τύπος το Cartier σε καλή τιμή, η τελική τιμή του ολοκαίνουργιου ROC ήταν 400 Αμερικάνικα κάτω από την ιντερνετική τιμή Αμερικής, η 3-ετής εγγύηση θα σφραγιζόταν την ίδια μέρα στο όνομά μου, το ρολόι είναι 50 μέτρα αδιάβροχο οπότε πλύσιμο πιάτων και μπάνιο στην πισίνα είναι εντάξει, είναι πολύ πιό τίμιο σε αυτά που ζητά η ΑΡ για ατσάλινο (συγκριτικά με αυτά που ζητά η Πατέκ) οπότε...
Τώρα: το movement δεν είναι COSC certified, έχει μόνο 40hrs power reserve, καθαρά το Daytona υπερτερεί εδώ, είναι λοιπόν το ΑΡ ακριβό για αυτά που δίνει, ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ δεν κρύβομαι. Ήθελα όμως να δοκιμάσω, ό,τι κι αν είχα βάλει ως τώρα δεν μου έλεγε κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Απεναντίας, αυτό εδώ μου κόλλησε από την αρχή, ούτε καν ξέρω πώς.
Πήγα σπίτι, το σκέφθηκα, το ξανασκέφθηκα, και έκρινα ότι άξιζε.
Σάββατο πρωΐ έκανα το βήμα, S$18,000 cash συν το Cartier, κι έκτοτε δεν έχω πάψει να το χαζεύω. Απλό, ξεχωριστό, και σχεδιαστικά μοναδικό. Άλλη αίσθηση στο μάτι όπως και στο χέρι... Όντως ο Gerald Genta ήταν σε σπέσιαλ στιγμή όταν το συνέλαβε. Πιό βαρύ από όποιο ατσάλινο Ρόλεξ λόγω του μασίφ μπρασελέ, αλλά κατά τα άλλα σε άλλο επίπεδο (κυρίως σχεδιαστικά και υπαρξιακά).
