Μεσολάβησαν άπειρες ώρες αέναων συζητήσεων (βλέπε αλκοόλ, καπνός και μετά τα μεσάνυκτα...), ώστε επιτέλους να καταλήξει ο κύριος Mitsman να αποδεχθεί την ψύχωσή του με το εν λόγω Omega.
Ήταν ο μαγικός ιριδισμός του dial?
Ήταν μήπως η αίγλη της glamorous δεκεατίας του '70, η οποία τον έκανε να μας αναφέρει συνειρμούς, που περιελάμβαναν μεταξύ άλλων αιθέριες υπάρξεις στο τιμόνι Maserati Ghibli πρώτης γενιάς και σαλέ με θέα την Lago Di Como?
Μήπως ο εν λόγω κύριος νοσταλγούσε λίγη χρυσόσκονη από βραδιές με αιωρούμενες disco balls στο Νεoϋρκέζικο Studio 54?
Ή μήπως γνώριζε κατά βάθος ότι μετά από όλα όσα είχαν ακούσει γι' αυτό οι γνωστοί-άγνωστοι και σε συνέχεια του γενικότερου αναβρασμού στον οποίο είχε εμπλέξει ο συγκεκριμένος κύριος την παγκόσμια αγορά vintage χρονογράφων Οmega, θα μας κτυπούσαν σε λίγο την πόρτα, για να μας ρωτήσουν
τί επιτέλους είχε γίνει με την επικείμενη αγορά, απεσταλμένοι της Washington Post, των Financial Times, του Bloomberg, των μεγάλων hedge funds (και συναφών επενδυτών) και μία σωρεία απλών εκπροσώπων της vintage κοινότητας?
Όπως έχω επανειλλημένα αναφέρει όμως στο παρελθόν, οι απαντήσεις σε όλα τα (ομολογουμένως "καυτά") παραπάνω ερωτήματα, δεν φαίνεται να έχουν σε τελική ανάλυση καμία απολύτως σημασία.
Το χαμόγελο είναι που μετράει και την στιγμή που θα διαβάζει αυτές τις γραμμές ο εν λόγω κύριος, είναι δεδομένο ότι θα προσομοιάζει
λίίίγο περισσότερο με εκείνο τον τύπο, σε εκείνο το κόμικ, ο οποίος καθισμένος στην κορυφή του βουνού καπνίζε νωχελικά και ατένιζοντας από μακριά την Veloce του, έλεγε με στόμφο που σε τρεις λέξεις εμπεριείχε ολόκληρη την ομολογουμένως δύσβατη πορεία που είχε μόλις ολοκληρώσει, προκειμένου να βρεθεί σε θέση να απολαύσει:
"Στ' αρ@@δια μου..." 
Καλοφόρετο και πάντοτε με Υγεία φίλε.
Χ
