Ας δούμε πρώτα αυτό: από τη εξαρτάται η τιμή μεταπώλησης; Από τη «σπανιότητα» του ρολογιού που μας ενδιαφέρει, δηλαδή πόσο μας παιδεύει να βρούμε ένα διαθέσιμο και από την μελλοντική ζήτηση (αν μπορούμε να το μαντέψουμε εμείς αυτό).
Άρα η αλήθεια είναι ότι σε ρολόγια αυτού του
επιπέδου, δηλαδή από εταιρία με καλό όνομα σαν την Ω και την Β και αξία ρολογιού ας πούμε 3000-5000 λιανική η χασούρα είναι δεδομένη. Δε μιλάμε λοιπόν για επένδυση αλλά για ελαχιστοποίηση χασούρας. Ας το παραδεχτούμε και μην έχουμε αυταπάτες. Διότι η παραγωγή είναι χιλιάδες κομμάτια η διαθεσιμότητα είναι σίγουρη και η όποια ζήτηση μπορεί να καλυφθεί άνετα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένα ΠΟ ή ένα avenger βράζουν σε πολύ διαφορετικό καζάνι. Εδώ ακόμα και η “limited “ edition 007 βγήκε σε 10007 κομμάτια. (*)
Πόσο σημαντικό κριτήριο μπορεί να είναι η ελαχιστοποίηση της χασούρας; Ξεκινώντας στη χειρότερη περίπτωση με ένα 25% έκπτωση στο καινούριο, ένα μεταχειρισμένο ρολόι ακόμα σε υπεράριστη κατάσταση και ηλικίας κάτω των 2 ετών δύσκολα θα πουληθεί σε τιμή καλύτερη από 40% έπτωση. Δέχομαι ότι το ένα μπορεί να πιάσει το 55% της αρχικής τιμής (45% έκπτωση) και το άλλο 50% της αξίας του (50%). Μιλάμε δηλαδή για 200 ευρώ διαφορά αν η αρχική τιμή καταλόγου είναι 4000 και για τα 2!
Αν ψάχνεις για τέτοιο ρολόι, θα κοιτάξεις το design, το πως κάθεται στον καρπό, την ποιότητα κατασκευής, τη μηχανή ή το διακοσάρικο πάνω ή κάτω που θα έχεις διαφορά μετά από 4-5 χρόνια όταν κι αν θα θέλεις να το ανταλλάξεις; Για μένα, τον eis και τον kkostas το τελευταίο δεν θα παίξει ρόλο στην επιλογή.
Αν είναι κάποιος συλλέκτης, κηνυγά μόνο σπάνια κομμάτια και limited/special editions εκεί ναι μπορώ να δεκτώ ότι αυτός θα κοιτάξει και τη μεταπώληση αλλά είναι σίγουρα μειοψηφία.
(*) Εξαιρέσεις η Ρόλεξ και η Πανεράι. Η πρώτη λόγω του πολύ βαριού ονόματος και η δεύτερη παίζοντας έξυπνα με την χαμηλή παραγωγή, τις πολύ μικρές εκπτώσεις και τη «συλλεκτικότητα» των μοντέλλων της.
