Από την πόρτα σου περνώ, βήχω και ξεροβήχω
μα αν δεν μ'ανοίξεις να σε δω σου κατουρώ τον τοίχο.... 
(Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.) (Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)
Γιατί ρε συ...αφού ο τίτλος λέει και για ποιήματα..... 
Ποιηματα λεει, οχι αριστουργήματα!
χαχαχαχαχα....άσχετα το καλαμπούρι, άνοιξες ωραίο θεματάκι.!!!
Ένα ωραίο ποίημα που βρήκα του αθάνατου σατυρικού ποιητή μας
Γιώργου Σουρή (1853-1919)
Αν και το ποίημα αυτό έχει πάνω από 100 χρόνια στην πλάτη του πιστεύω τα λέει όλα.....
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς! Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
