Σαν πιτσιρικάς την δεκαετία του 70, έπεσε στην αντίληψή μου ένα ρολόι που φόραγε κουμπάρος μας σε οικογενειακή γιορτή.....κόλλησα από το σχήμα του αλλά επίσης (έχοντας εμπειρία μόνο από τα αυτόματα του πατέρα μου) είχα την απορία πως βλέπει την ώρα από ένα σκοτεινό μαύρο πράγμα που περικλείεται σε μια πανέμορφη ομολογουμένως ατσάλινη γυαλιστερή κάσα χωρίς δείκτες κλπ με έναν εξίσου πανέμορφο μπρασελέ.
Για να λύσω την απορία μου απλά τον ρώτησα την ώρα, φανταστείτε πόση ώρα έμεινα με ανοιχτό το στόμα βλέποντάς τον να πατάει ένα από τα πλαϊνά κουμπάκια και μεμιάς η κατάμαυρη οθόνη να μετατρέπεται σε μια πανέμορφη πανδαισία από έντονα κόκκινα φωτάκια που σχημάτιζαν 4 αριθμούς......αυτό ήταν, όλο το υπόλοιπο της βραδιάς το είχα στα χέρια μου πατώντας το πλαϊνό κουμπάκι και στην ουσία παίζοντας με το υπέροχο πάνελ που φωτιζόταν (δυστυχώς για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά), αποτέλεσμα κάποια στιγμή (για να μην μείνει από μπαταρία) ο κάτοχός του να το ζητήσει ευγενικά πίσω και εγω να είμαι ερωτευμένος με την πρώτη μου επαφή με κάτι το διαφορετικό, από εκείνη την ημέρα και μετά περιεργαζόμουν ότι ρολόι έβλεπα στο χέρι του καθενός και άρχισα να ρωτάω και να μαθαίνω λεπτομέρειες κλπ για το αντικείμενο.
Φαντάζομαι καταλάβατε ποιό ρολόι ήταν αυτό.....(Seiko η μάρκα του) για να σας δω;
