Ήταν το μακρινό 2003. Είχα κλείσει 18 και έβαλα στο χέρι μου το πρώτο καλό ρολόι ενός φίλου. 'Ενα Rolex Explorer2 με λευκό dial.
Τα ρολόγια μου άρεσαν από μικρό παιδί. Από το πρώτο δώρο Q&Q για να μάθω την ώρα στα 10 μου αρχικά.
Αλλά στην ενήλικη ζωή άρχισα να μαθαίνω της κορυφαίες μάρκες και εταιρίες του χώρου. Από τις πιο ταπεινές Rolex & Omega μέχρι και τις Lange και Greubel Forsey.
Πλάκα πλάκα, τότε η Rolex ήταν μια εφικτή αγορά. Αν θυμάμαι καλά, ο φίλος μου, το είχε αποκτήσει με τιμή κάπου στα 2500€. Διαψεύστε με οι γνωρίζοντες, αν ίσχυαν τότε αυτές οι τιμές. Και αν θυμάμαι καλά, κάπου στο 3χίλιαρο έπαιζε το submariner.
Πάντα όμως είχα αδυναμία στην Ωμέγα. Το φετίχ του ελληνικού του ελληνικού "Ω" βλέπετε.
Τότε ανακάλυψα και την αδυναμία μου.
Το Omega DeVille co-axial Rattrapante.
Μαύρο κροκό λουρί, καλογυαλισμένη κάσα, δείκτες με χρώμα και dial τύπου χρονογράφου. Για αυτό και είχα αποφασίσει να πάρω κάτι παρόμοιο σε αυτό το look και ήταν ένα ταπεινό Tissot PRC200 με το μαύρο κροκό δερμάτινο και τις κίτρινες λεπτομέρειες.
Δεν τράβηξε όμως αυτή η σειρά.
Εκ τότε, θυμάμαι ότι αν η Rolex ήταν το 100%, η Ωμέγα ήταν στο 99%. Σήμερα η ψαλίδα έχει ανοίξει νομίζω. Μέσα σε μια 20ετία η Βασίλισσα απογειώθηκε σε πωλήσεις αλλά και χάρη στο εκπληκτικό σε συνέπεια και ποιότητα line-up.
Αλλά απολαύστε αυτή την ομορφιά...
