Και να που ξημερώνει άλλη μία μέρα για ωρολογιακές αναζητήσεις...
Χωρίς ρολόϊ βέβαια στον καρπό, αλλά με δύο βαριά κομάτια στην τσάντα - το ένα για πούλημα ή ανταλλαγή, το άλλο για να πάρουμε το tax free.
Ήταν να επέστρεφα είτε με Calatrava Travel Time 5524G (100% new) είτε με μαύρο SkyD jubilee (2025), το stock που έχουν όμως αλλάζει πολύ γρήγορα, and cash is king, οπότε...
Παίρνω το τρένο λοιπόν και σε καμμιά ώρα είμαι στα σύνορα. Όλα τα έχουμε ζήσει. Σε λίγο θα περάσουμε και από το Βλαδιβοστόκ προς Βόρειο Κορέα.
Έξοδος το πρωΐ από Luohu Port προς Hong Kong.
Βορείως του μικρού φυλακίου στο κέντρο είναι η Κίνα, εμείς είμαστε ήδη πάνω στη γέφυρα που πάει στον προσκείμενο σταθμό του μετρό του Hong Kong...
Πρώτα περνάς το immigration που σημαίνει ότι τεχνικά βγαίνεις από Κίνα, μετά είναι η ενδιάμεση ζώνη, κι ακολουθούν τα γκισέ του immigration του Hong Kong.
Περνάω από το tax free office στην ενδιάμεση ζώνη, παίρνω την επιστροφή για το ΖεΖε, έχω εντολές στο γυρισμό μέσα "...
αν σε ρωτήσουν θα πεις ότι είχες πάει το ρολόϊ για σέρβις..."
Δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά για μιά ακόμη φορά χωρίς ακόμη να το γνωρίζω, το απόγευμα της ίδιας μέρας θα βγω ξανά τυχερός.
Πάμε λοιπόν.
Το εισητήριο για το κέντρο 45 δολάρια Hong Kong (€4.87), είναι 7-8 σταθμοί.
Λόφοι και πυκνή καταπράσινη βλάστηση έξω, καθαρά τροπικό το σκηνικό.
Γεμάτα τα βαγόνια, η ώρα 10 το πρωΐ τοπική, μπαίνει κόσμος, βγαίνει κόσμος.
Κάτι ωραίες σαραντάρες κυρίες με τα botox τους, Gucci παπούτσι, Love by Cartier rose gold bracelet στο δεξί χέρι, κλπ.
Βέβαια μπαίνουν και βγαίνουν κι άλλοι, που δεν θα ήθελες με τίποτε να ήσουν στη θέση τους...
Ένα πολύ περίεργο πράγμα συτό το Hong Kong.
Σκληρή κοινωνία και σύστημα που πραγματικά (τολμώ να πω) ξεπερνά και τη σκληρότητα του συστήματος στην Αμερική.
Κοιτάω έξω, με τον πλούσιο ήλιο και τη ζεστή θερμοκρασία έχουν βγάλει πάλι τα κάμπριο μερικοί.
Βλέπεις Aston Martin κι άλλα ωραία αυτοκίνητα, τα κλασικά δηλαδή σε μία κοινωνία που οι Βρετανοί άφησαν πολλά - καλά όπως και πολύ πολύ κακά.
Διατεταγμένη αποστολή σήμερα.
Έχω κατέβει αποκλειστικά επί τούτου.
Ούτε βόλτες, ούτε κάμερες / φακοί ή άλλες ηλεκτρονικές βλακείες, ούτε βόλτα στο Soho, ούτε μπουτίκ να δοκιμάσω κομμάτια.
Έχω κλείει ραντεβού στη VC για το νέο Cardinal Points αλλά το αναβάλω.
Οι pre-owned dealers ανοίγουν 12:00 ο ένας, 12:45 ο άλλος, και με περιμένουν.
Φθάνω πιό νωρίς.
Κόβω μια βόλτα απ'έξω, δεν έχει ανοίξει ακόμη.
Πάω δίπλα σε ένα μαγαζάκι που πουλάει κάτι Seagull, CYMA, Sinn, Seiko, Citizen.
Βάζω δυό κομμάτια να περάσει η ώρα.
To πρώτο είναι solar, στα €501.
Το δεύτερο φαίνεται λίγο πιό σπέσιαλ, στα €1,110 κι έχει και ωραίο πράσινο ΝΑΤΟ λουρί έξτρα.
Τέλος πάντων.
Φεύγω. Η ώρα έχει έρθει.
Μπαίνω στον 'recycling' dealer νούμερο ένα (κι όμως το θανατηφόρο αυτό σπορ εδώ το λένε "watch recycling" χαχα).
Τ-shirt χωρίς μανίκια (βρωμερός δηλαδή) και AP Diver με λευκό λουρί στον καρπό.
Έχω δει και χειρότερα, βέβαια. Τον Αύγουστο του 2019 είχα πάει για πρώτο consultation στο Λεφάκη και μου είχε έρθει αμέσω μετά από training workout πάλι με τέτοιο μπλουζάκι, δηλαδή έλεος. Δεν έγινε βέβαια ποτέ δεύτερη επίσκεψη.
Συνεχίζουμε. Δύο κοριτσάκια δίπλα εξυπηρετούν ήδη πελάτες που έχουν έλθει να ξεφορτώσουν κομμάτια.
Ως την ώρα που θα φύγω θα έχουν περάσει 4 πελάτες, και θα περιμένει κι ένα ζευγάρι πάνω από το κεφάλι μου, όταν τελειώσω να καθήσουν.
Απίστευτο, αλλά αληθινό. Η μέρα μόλις έχει ξεκινήσει και ο κόσμος κάνει ουρά για να δώσει ρολόγια προς valuation.
Ένας μεσήλικας δίπλα μου αφήνει ένα Sub του 1995-2000 (είδα το παλιό κουτί) συν ένα Ω Seamaster 300 Diver με μαύρο rubber strap.
Εκ δεξιών του δύο νεαροί Κορεάτες, πιθανότατα dealers, κάτι έχουν φέρει κι αυτοί. Ο δικός μου τους κόβει φυσικά και τους ρωτάει αν είναι της δουλειάς. Μόλις σε καμμιά ώρα τελειώνουν, βλέπω ξαφνικά στη θέση τους μία κυρία που έχει φέρει ένα Πατεκσίτο 24. Χαμός.
Βγάζω το ρολόϊ. Το κοιτάει. Έχω ήδη καλή τιμή, αλλά τους ξέρω φυσικά, θα αρχίσουν τα μα, μου, έχει scratch εδώ, έχει εκεί, και τα λοιπά. Το ρολόϊ έχει δύο γρατζουνιές πάνω στο γυαλισμένο κεντρικό link οι οποίες έγιναν τις 5-6 φορές που το έβαλα.
"...
Τα χαρτιά γιατί δεν είναι dated..."
Άντε πάλι με αυτή την ιστορία. Το είπαμε αυτό.
"...
Δεν έχει την πράσινη κάρτα..."
Το ρολόϊ είναι του 2007, έχει χαρτιά, είναι καθαρό, τί πράσινη κάρτα και βλακείες;
Στην οικογένεια το είχαμε, ο πατέρας μου το αγόρασε, όλο τον καιρό τον πέρασε στη θυρίδα.
"...
Λείπει ένα link, αυτά είχαν 12.5 links..."
Όχι, δεν λείπει τίποτε.
Δεν είπε ξανά κάτι επί τούτου μετέπεια. Ε, βέβαια. Πώς να πει.
Βαράνε και σου λέει όπου τον πιάσω.
Αμ δε. Του λέω φεύγω διότι δεν με νοιάζει τί λες, το ρολόϊ είναι καθαρό, έχεις κανάλια να το τσεκάρεις, αν θες να έλθω μετά.
"...
Έχω offer για straight trade με ΡΡ, καινούργιο 100%, θέλω να του ρίξω μιά ματιά..."
"...
Μα γιατί να έλθεις πάλι μετά; Να συμφωνήσουμε τώρα, αν θες ..." μου λέει.
Χαχα, εγώ θέλω εσύ μάλλον δεν θες.
"
Τριακόσια είπαμε, τριακόσια θέλω. Τριακόσια έχει το ΡΡ. Τούτο το ρολόϊ είναι χαρτί και το ξέρεις."
"
Εμείς εδώ προτιμούμε να πληρώσουμε με μετρητά."
Τριάντα plus χιλιάρικα στην τσάντα παραμάσχαλα δηλαδή. Μάλιστα.
Με τούτα και με τ'άλλα, το άλλο πρόβλημα μετά είναι το πώς θα πάρεις τα λεφτά, αν δεν επιλέξεις να πάρεις μετρητό.
Σε business account στο Hong Kong δεν θέλει να στείλει χρήμα, σε άλλη (ουδέτερη) χώρα το έμβασμα θα κάνει 3-4 μέρες, και ταυτόχρονα από τους 'διπλανούς' βλέπω ήδη το μετρητή να καταμετρά και να διακινούνται πακέτα. Ωχ, θα καταλήξουμε με μετρητό.
"...
Δεν μπορώ να πάρω τόσο χρήμα στην Κίνα, και το ξέρεις."
"...
Σωστά..." μου ανταπαντά, "...
το όριο που μπορείς να έχεις πάνω σου είναι 120 χιλιάρικα Hong Kong dollars..."
Του λέω είχες ένα SkyD μαύρο του '25 (αυτό ήταν στα €16,850 με περιγραφή ως full set και 98% κατάσταση).
Μου λέει "
SkyD zero stock."
Του λέω "
Φέρε ένα καινούργιο τώρα, από AD, μπλε dial, ref. 336934-0006. Μπορώ να περιμένω ως το απόγευμα."
Ρωτάει το μεγάλο αφεντικό άμεσα στο WhatsApp, μου λέει βρήκαμε, brand new, κάρτα Μάρτιος 2026, HKD 177,000 (ήτοι €19,186) αλλά τη Δευτέρα, όχι σήμερα, σήμερα είναι Σάββατο...
Nάσου όμως που στις 09 Μαίου θα είμαι πάλι εκεί με το έτερον ήμισυ για σ/κ.
Το deal κλείνει. Μετρητό, που μου δίνει ελευθερία να ψαχτώ κι άλλο και να επιλέξω ακριβώς αυτό που θέλω, πάντα σε ολοκαίνουργιο κομμάτι.
Οι διπλανές κοπελίτσες εν τω μεταξύ με κάτι νύχια σούπερ φτιαγμένα σαν πόδια δεινόσαυρου, πιάνουν αυτά τα ατσάλινα μεγάλα εργαλεία κι ανοίγουν τα casebacks των Sub λες και είναι μικρά κουτάκια από παστίλιες για το λαιμό. Φουλ εκπαιδευμένα κορίτσια, τεχνικά αλλά και στο παζάρι. Τί γίνεται ρε φίλε.
Έρχεται το μετρητό, το βάζει ο τύπος στο μηχάνημα.
"...
Θες να τα μετρήσεις;", μου λέει.
Φωτοτυπία διαβατηρίου, υπογραφή, done.
Έχοντας συμφωνήσει το υπόλοιπο μετρητό την επόμενη φορά, ευχαριστώ και αναχωρώ.
Κάπου οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ένα ζευγάρι conducting batons ταυτόχρονα τρίζει ελαφρά, η ενέργεια πάντα υπάρχει, συνδέει.
Πάω απέναντι για γρήγορο lunch, πριν αναχωρήσω για πίσω.
Ο dealer νούμερο δύο που περιμένει να σπρώξει το Πατεκσίτο, με βομβαρδίζει στο WhatsApp.
"...
Πού είσαι; ..."
Βλέπω ένα Pizza Hut. Μπαίνω μέσα.
Έρχονται σε λίγο δύο ορεκτικά, το πιάτο στο ένα από τα δύο είναι ραγισμένο ακτινωτά.
Η κοπέλα που σερβίρει, αφήνει τα πράγματα και γυρίζει από την άλλη γρήγορα.
Χαρτοπετσέτες γιοκ πάνω στο τραπέζι.
Ο κλιματισμός, τύπου φυγείου (μόνο στο Dubai κι εδώ το απολαμβάνουμε αυτό).
Από το παράθυρο έξω βλέπω ένα από τα κλασικά υπαίθρια σκεπασμένα ανισόπεδα περάσματα.
Κόσμος το διασχίζει.
Στις άκρες του, πολλές μικρές παρέες, κάθονται κάτω έχοντας στρώσει για να κάτσουν και να φάνε, να τα πούνε.
Είναι Φιλιππινέζες που έχουν off σήμερα και βγαίνουν έξω να συναντηθούν με ομοϊδεάτισες φίλες τους.
Και τις Κυριακές τα ίδια αλλά σε πιό μεγάλη μορφή.
Κι εσύ έχεις στην τσάντα σου όλο αυτό το μετρητό από το deal που μόλις έκανες, σωστά;
Ο ένας χαίρεται, ο άλλος κλαίει.
Ο ένας καλοπερνά, ο άλλος αγωνίζεται.
Αύριο όμως η πράξη μπορεί να παιχτεί αντίστροφα...
Οπότε πρόσεχε και κάνε πάντα το καλό.
337 Hong Kong dollars ο λογαριασμός στο Pizza Hut.
Φρουτ για το terminal που φεύγει το high speed τρένο για Κίνα.
Έχω ήδη κλείσει εισητήριο μέσω του app κι έχω ειδοποιήσει και τον οδηγό να με περιμένει όταν φθάσω.
Φθάνω στο terminal. Τυπική έξοδος από Hong Kong.
Ακολουθεί ουδέτερη ζώνη.
Immigration Κίνας. Έχω multiple entry visa οπότε καθαρίζω.
Ακολουθούν τα customs, ήτοι τελωνείο.
Δύο μεγάλα scanners από τα οποία όλοι περνούν τα πάντα.
Έχω ένα briefcase κι ένα backpack.
Περνούν το scanner, τα πιάνω και πάω να φύγω.
Έρχεται μία κοπέλα με αυτά τα γαλόνια, στην άκρη κύριε, μου λέει.
Αυτή η τσάντα σας, πείτε τους να σας την ελέγξουν (ο χαρτοφύλακας).
Το μετρητό έχω ακούσει θέλει σκληρό χαρτί ανάμεσα στα χαρτονομίσματα για να μην πιάνει το scanner εύκολα το πακέτο αν αυτό είναι μεγάλο.
Πάω στην άκρη. Για να δούμε.
Ψύχραιμος.
Έρχεται ένας νέοπας με 'μικρά' γαλόνια.
"...
Ανοίξτε το backpack, παρακαλώ..."
Ασυνενοησία.
Πάνε για τα χρήματα αλλά θα πέσουμε στο κουτί του Ζεζε.
Και το ρολόϊ το φοράω. Τα χαριά και το tax refund ευτυχώς τα έχω αλλού, όχι με το κουτί.
"...
Αυτό το κουτί είναι από ρολόϊ που δεν κατασκευάζεται στην Κίνα, σωστά;"
Σωστά, του λέω. Στην Ευρώπη.
"
Εδώ το αγοράσατε;"
Όχι, στην Ευρώπη (σιγά μη σ'άφηνα).
"...
Και πότε το αγοράσατε;"
Φέτος, το 2026.
Το κοιτάει, βλέπει ότι είναι ολοκαίνουργιο.
"...
Γιατί το έχετε μαζί σας με το κουτί του;"
Το πήγα στον ωρολογοποιό μου για έλεγχο, πριν το στείλω στην Ελβετία.
"...
Έχετε ωρολογοποιό στο Hong Kong;"
Ναι βέβαια, παλαιότερα ζούσα στην Κορέα και ερχόμουν στο ΗΚ συχνά.
Το κοιτά, το ξανακοιτά, ανοίγει το ξύλινο κουτί της JLC, λέω μέσα μου τώρα τη βάψαμε.
Δεν του αρέσει η κατάσταση, μυρίζεται ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα, αλλά ο κόσμος από πίσω είναι εκατοντάδες και δε σταματούν να περνούν.
Ο συνάδελφός του δεν μπορεί να ασχοληθεί και να τον βοηθήσει, έχουν το διαβατήριό μου στα χέρια τους αλλά reluctantly μου το επιστρέφουν.
Του λέω "...
Προτίμησα να το ελέγξω πρώτα στο ΗΚ διότι το κόστος να το στείλω Ελβετία είναι μεγαλύτερο, αυτό είναι όλο."
Μου κάνει "
Εντάξει, περάστε, είμαστε ΟΚ."
Μην τον είδατε.
Να εκτιμάς τα καλά και την τύχη που έχεις, σε όποιο επίπεδο κι αν είσαι.
Η κάθε πώληση έχει χασούρα και φύρα, δηλαδή πήρες τώρα τα ντόλαρς αυτής της μικρής χώρας και κάποια στιγμή θα τα αλλάξεις, οπότε θα χάσεις.
Ναι, θα χάσεις.
Θα μπορούσες όμως να έχεις χάσει πολύ περισσότερα.
Και να μπλέξεις και περισσότερο.
Σήμερα Κυριακή η boutique manager της ΒΡ στο Taikoo Hui έχει ετοιμάσει μερικά references να πάω να τα δώ.
Ας δούμε και το μπλε 45-άρι FF.
Ρώτησα ήδη αν μπορώ να πληρώσω με HKD (δε θα μείνει κολυμπηθρόξυλο χαχα).
Είναι πολύ ωραίο αυτό το ελαφρύ του τιτανίου αλλά ρε παιδί μου το FF είναι εντελώς ειδικού σκοπού ρολόϊ.
Έχουμε και την R που είναι ΟΚ για SkyD χωρίς βέβαια να μπορούν να υποσχεθούν πότε θα έλθει.
Είτε έτσι πάντως, είτε γιουβέτσι, πάμε καλά, η συλλογή έχει στρώσει.
Δεν έχουμε πλέον κομμάτια που αναγκαζόμαστε είτε να τα κρύβουμε μέσα στο καλάθι των σκουπιδιών είτε να πρέπει να πάμε να ζήσουμε στο Όσλο για να τα χαρούμε.
Είχα φτάσει σε σημείο να ψάχνω για ασφάλιση ή για θυρίδες εδώ δίπλα στο Hong Kong.
Εδώ έχω ένα broker που μας έκανε πέρυσι τις νοσοκομειακές ασφαλίσεις της ομάδας μας, και τον ρώτησα για ασφάλιση τιμαλφών αντικειμένων.
Επανήλθε μετά από δυό βδομάδες "...
κύριε Κονς, καμμία ασφάλεια Κινέζικη ή μη δεν δέχεται να ασφαλίσει τα ρολόγια σας, λυπάμαι, προσπάθησα..."
Θυρίδες υπάρχουν αλλά τώρα αυτό θα κάνουμε;
Το ταπεινό ατσάλινο tax-free μπλε Ζεζε σκίζει, κι ας μην είναι σπέσιαλ σαν ένα jade.
Σπέσιαλ είναι ο καθένας μας, πιό πολύ από όσο είναι όλα αυτά.
