Τέλος πάντων έγινε ό,τι έγινε εκεί, κάθομαι με τον ιδιοκτήτη (ή μάλλον με τον αντιπρόσωπο των ιδιοκτητών) και πιάνουμε την κουβέντα για βιοτεχνολογία κλπ.
Κάποια στιγμή, λίγο πριν φύγω, μπαίνει μια κοπελίτσα μέσα.
"...
Ήρθα να πάρω τα ρολόγια..."
Δυτική, ξανθιά, μπλε μάτια, ταλαιπωρημένα (χρωματικά) νύχια, μέτριο ύψος, με παντόφλα μαύρη BALMAIN, στήθος έξω.
Εγώ ήμουν στα τελειώματα (συναλλαγής...) αλλά επειδή η κυρία (κι όχι δεσποινίς) εκάθησε απέναντί μου άρπαξα την ευκαιρία να ανοίξω κουβέντα.
Γραμματέας ιατρού, Γάλλου, ο οποίος για σήμερα είχε κλείσει 5 κομμάτια, τα οποία είχε πληρώσει κι έστειλε την κοπέλα να τα πάρει...
Patek, Rolex, κλπ.
Της λέω τί και πώς, απ'έξω - απ'έξω, μου λέει "...
δεν ξέρω αλλά ταξιδεύει συνέχεια στη Γαλλία, ρολόγια δεν φοράει, μάλλον τα πουλάει, δεν έχω ιδέα..."
Συμπληρώνει "...
κι εσείς βλέπω τα ίδια, έχετε συλλογή;"
Τι να της πεις τώρα της κοπέλας.
Κάτι λέει για Καναδά που μαρτυρά ότι είναι Καναδέζα, γυρίζω την κουβέντα εκεί (τί να κάνω, πάλι για ρολόγια θα μιλάμε;)
Με τούτα και με τ'άλλα πήγε μέσα να παραλάβει, τσάντα ολόκληρη φορτώθηκε το κορίτσι με όλα αυτά τα κουτιά.
Βγαίνουμε μαζί έξω, μαζί μπαίνουμε και στο ασανσέρ.
Φτάνοντας ισόγειο (από τον δεύτερο), αυτή από εκεί, εγώ από την άλλη.
Κλείνουμε την κουβέντα, λέμε στα γρήγορα ένα γειά, και τραβάμε το δρόμο μας.
Εγώ φουλ για το μεγάλο Mall που είναι παραδίπλα, η εξάρτηση συνεχίζεται.
Την επόμενη εβδομάδα θα είμαι σε ταξίδι, κι εκεί που θα είμαι δεν έχει βόλτες, οπότε ό,τι προλάβω 1-2 μέρες ακόμη.
Λέω μέσα μου, αφού κοιτώ που κοιτώ, μήπως να πάω πάλι στην Blancpain?
Γιατί όχι.
