Τί βγήκε από τη συζήτηση...
Πρώτον, η αγαπητή εταιρεία έχει (λέει) μειώσει την παραγωγή από 5,000 κομμάτια περίπου ετησίως σε 3,000 κομμάτια περίπου.
Δεύτερον, έγιναν πρόσφατα αυξήσεις οι οποίες ήταν από 10-15% έως και 30% σε όλα τα μοντέλα... (Θεέ και Κύριε)
Τρίτον, οι λίστες και χρόνοι αναμονής έχουν αλλάξει, για το Lange 1 για παράδειγμα βρισκόμαστε στο τετράμηνο περίπου ενώ (πάλι για παράδειγμα) για το 1815 Up/Down έχει ανέβει ο χρόνος αναμονής μιας παραγγελίας (συγκριτικά με το παρελθόν).
Τέταρτον, υπάρχουν αστρονομικά και ασύλληπτα μοντέλα σε στοκ, όπως για παράδειγμα ένα Turbograph - το οποίο αν δεν κάνω λάθος είναι το 1815 Rattrapante Perpetual Chrono με την προσθήκη Tourbillon.
Κόστος του συγκεκριμένου κάπου στα €620,000 (εξακόσιες είκοσι χιλιάδες Ευρώ) και μας είπαν κιόλας ότι μόνο το Pour le Merite κομμάτι του μηχανισμού που έχει μέσα είναι εξακόσια τόσα parts...
Μάλιστα.
Και το Lange 1 και το 1815 Chronograph είναι σχετικά μικρά ρολόγια.
Πολύ λεπτεπίλεπτα, εξαιρετικές οι λεπτομέρειες φινιρίσματος, σε υψηλόταττο βαθμό όλη η δουλειά γενικότερα - όπως πάντα από την A. Lange & Söhne.
Όμως οι εποχές έχουν αλλάξει. Τα ρολόγια αυτά πριν 10 χρόνια ήταν εύκολα αποκτήσιμα, σε αυτό το επίπεδο κατηγορίας βέβαια και για όσους μπορούν να διαθέσουν το όποιο ποσό.
Τώρα οι εταιρείες βλέπουν το φούσκωμα της αγοράς και τραβάνε ακόμη περισσότερο την τιμή, αλλά και τη ζήτηση. Σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό, κατά την άποψή μου, που πλέον δεν αξίζει.
Επειδή τα έχω ζήσει τα συγκεκριμένα ρολόγια, αυτή η κατάσταση είναι πάνω από το πόσο αξίζει να ανεχθεί κανείς.
Τα έχω ζήσει, τα έχω αποκτήσει, και θέλω να τα ξανα-αποκτήσω. Αλλά σε τέτοιες τιμές, και υπό τέτοιες συνθήκες - όχι προς το παρόν.
Δέκα λεπτά πριν βρεθώ στη boutique της A. Lange & Söhne, ήμουν ακριβώς έναν όροφο κάτω και δοκίμαζα πάλι τα Moser.
Άριστα και άρτια, στο ένα τρίτο της τιμής. Με έκπτωση, με όμορφα dials, με προσεγμένη δουλειά, με δώρο λουρί, και με το "...
θα μου έμενε κι ένα €25k για ένα ατσάλινο Rolex ως sport συν τα υπόλοιπα στην άκρη..." που μου έγραψε και κάποια ψυχή από εδώ, νωρίτερα σήμερα.
Πήρα δικαίωμα για να μη βιαστώ για τα Moser και στο ενδιάμεσο λέω, βρε δεν πας και στην Lange να τα δεις από κοντά (αν έχουν κάτι σε demo) ώστε να είσαι 100% σίγουρος για το τί χάνεις ή για το τί τελικά θα αποφασίσεις να περιμένεις... Κι έτσι κι έγινε.
Πήγα στη Lange κι όχι μόνο demo δεν είχαν, αλλά είχαν και κλειστά κομμάτια διαθέσιμα (Lange 1, 1815 Chronograph, Lange 1 Moonphase) όπως και το αστρονομικό Turbograph για το οποίο μου μιλούσε η κοπέλλα και δεν καταλάβαινα, πραγματικά δηλαδή... Τι να πω, παλιά τα καταλαβαίναμε όλα αυτά. Τώρα μείναμε πίσω.
Για τα μάτια μου (+2.0 πρεσβυωπία) το L1 ακόμη και με το μεγάλο date που υποτίθεται ότι έχει, δεν ήταν πολύ εύκολα αναγνώσιμο. Τα sub-dials παρομοίως και ακόμη χειρότερα. Για αυτά τα χρήματα, νομίζω ότι είναι άσκοπη η όποια θυσία, το λέω 100% με την καρδιά στο χέρι και με την υπευθυνότητα της άποψής μου διότι είχα πλάνο να δώσω προκαταβολή για ένα τέτοιο κομμάτι (κατόπιν δοκιμής).
Βέβαια, αν τολμήσεις και βάλεις το ρολόϊ, το dial, κάτω από λούπα, εκεί βλέπεις ότι τα χρήματα αυτά τα αξίζει. Δεν έχει αντίπαλο - εκτός κι αν αυτός λέγεται μοντέλο της Greubel Forsey. Όμως δεν χρειάζεται τόση λεπτομέρεια, τουλάχιστον κάτω από τις δύσκολες συνθήκες μιάς τόσο ταλαιπωρημένης και φουσκωμένης αγοράς, όπως και κάτω από αυτή την ατελείωτα πιεστική τιμολογιακή στρατηγική και πολιτική...
Το 1815 είναι άλλο πράγμα, είναι ο χρονογράφος που ανασταίνει νεκρούς, αλλά στα €75,000 ευχαριστώ (τόσο έχει με 5% ΦΠΑ) και προτιμώ να κρατήσω τις αναμνήσεις που έχω από την ιδιοκτησία του Datograph. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, κάπου πρέπει να επικρατήσει η λογική.
Ευχαρίστησα τη νέα φίλη μου στη boutique της A. Lange & Söhne, έκανα τον απολογισμό μου, πήγα για καφέ στο Starbucks για να βάλω όλα τα κουκιά και τις παραμέτρους κάτω, και απεφάσισα πώς θα συνεχίσω αυτό το συναρπαστικό ταξίδι.....
"
Very rare"
