Τα δυο αυτά ρολόγια που συμπληρώνουν την μικρή μου συλλογή με δυσκόλεψαν πολύ ως προς το κείμενο της παρουσίασης τους. Ο λόγος είναι ότι ανήκουν στην κατηγορία των homage ρολογιών που για πολλούς δεν σημαίνει κάτι περισσότερο από αντίγραφα ρολογιών άλλων μεγάλων εταιρειών. Οπότε συχνά νιώθω ότι τέτοια ρολόγια πρέπει να παρουσιάζονται με κάποια προσοχή και με σεβασμό προς τις πρωτότυπες αυθεντικές εκδόσεις.
Η περίπτωση της Steinhart κατά την γνώμη μου είναι από τις περιπτώσεις εκείνες όπου η εταιρεία τιμά τον όρο "homage", δηλαδή αποδίδει όντως Φόρο Τιμής σε κάποια διάσημα ρολόγια και αυτό το πετυχαίνει με διάφορους τρόπους. Το βασικότερο στοιχείο είναι πως παρ' όλο που πρόκειται για πιστά αντίγραφα φέρουν το λογότυπο της Steinhart χωρίς κόλπα και κορδελάκια. Ένα άλλο στοιχείο είναι η τιμή κτήσης τους. Εδώ δεν μιλάμε για φθηνά αντίγραφα που πωλούνται από περιφερόμενους πωλητές στη κλίμακα των 100 ευρώ, αλλά ούτε για πανάκριβα αντίγραφα της τάξης των 1.500 ευρώ που ουσιαστικά πωλούνται και αγοράζονται με σκοπό να ξεγελάσουν τρίτους (ότι ο ιδιοκτήτης τους φορά κάτι αυθεντικό).
Τα ρολόγια της Steinhart ανήκουν στην κατηγορία των 500 έως 750 ευρώ, που έτσι και αλλιώς είναι μια δύσκολη κατηγορία όπου οι περισσότερες εταιρίες προσπαθούν να πουλήσουν σε ένα πελατολόγιο που μάλλον αφορά το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των πωλήσεων στον κόσμο των ρολογιών. Η τιμή αυτή καθιστά την αγορά ως συνειδητοποιημένη, καθώς το ποσό αυτό δεν είναι και ευκαταφρόνητο για ένα "μεσαίο" πορτοφόλι.
Η Steinhart υποστηρίζει τα ρολόγια της κυρίως με μια εξαιρετική σχέση ποιότητας και τιμής, αλλά και με έδρα, τεχνική υποστήριξη, έχει ρολόγια δικού της σχεδιασμού και τέλος προσφέρει θέσεις εργασίας σε 14 άτομα -συμπεριλαμβανομένου του ιδιοκτήτη Gunter- ενώ ανάμεσα στους γραμματείς, σχεδιαστές, ωρολογοποιούς, τμήμα αποστολών, δεν ξεχνάει ποτέ να αναφέρει ακόμη και την καθαρίστρια στην ιστοσελίδα της.
Πέρα όμως από την ίδια την εταιρεία -εν προκειμένω για την Steinhart μιλώντας- για να αποδώσεις φόρο τιμής πρέπει να το αποδείξεις και με άλλους τρόπους όταν δεν έχεις το απαραίτητο χρήμα για την αγορά ενός πρωτότυπου και ένας από αυτούς -ο πιο σημαντικός μάλλον- είναι η γνώση. Να ξέρεις δηλαδή πέντε πράγματα για την ιστορία του ρολογιού που αντιγράφει η homage έκδοση που φοράς και να μην περιορίζεσαι στον οπτικό ερεθισμό που προσφέρει κάθε ρολόι.
Όσοι με γνωρίζουν από παλιά εδώ στο forum και μπορούν να θυμούνται ξέρουν πως πάντα θαύμαζα -μεταξύ πολλών άλλων επωνύμων ρολογιών- το ROLEX Explorer II, ιδιαίτερα αυτό με το λευκό καντράν. Τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν και συνεχίζουν να μην μου επιτρέπουν, ούτε να ονειρευτώ την απόκτηση ενός τέτοιου ρολογιού. Φυσικά ο θαυμασμός υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα και για αυτό κάποτε ανέβασα εδώ ένα άρθρο που αφορούσε την ιστορία του συγκεκριμένου ρολογιού.
Όσοι δεν το έχετε διαβάσει μπορείτε να το βρείτε εδώ:
https://www.greekwatchforum.gr/index.php?topic=14877.0Ενώ δεν έχω κρύψει την συμπάθεια μου για την Steinhart, από την εποχή μάλιστα που δεν είχα κανένα ρολόι της. Η Steinhart σε διάφορα φόρα του κόσμου έχει γίνει επίκεντρο συζητήσεων με φανατικούς φίλους και εχθρούς.
Έτσι, τότε είχα ανεβάσει και αυτό το θέμα:
https://www.greekwatchforum.gr/index.php?topic=10542.0
Το πρόβλημα με την έκδοση homage της Steinhart με αναφορά το Rolex Explorer II με ref.1655 ήταν ότι το έβγαζε μόνο σε διάσταση διαμέτρου κάσας στα 42mm και μπορείτε να το δείτε εδώ:
https://www.steinhartwatches.de/en/diver-watch/diver-watch-42mm/ocean-one-vintage-gmt.html.
Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα αν... ήταν όμορφο στον καρπό μου. Δυστυχώς όμως το συγκεκριμένο σχέδιο έχει ανάγκη μικρότερης κάσας για να αναδειχθεί σωστά. Για καλή μου τύχη η επίσημη συνεργάτης της Steinhart Olga Koch ιδιοκτήτρια της OLKO-boutique κατά περιόδους παραγγέλνει από την Steinhart το συγκεκριμένο μοντέλο το οποίο διατίθεται αποκλειστικά από την boutique της στην διάσταση των 39mm, δηλαδή όπως ακριβώς το ήθελα.
Την έκδοση αυτήν την ονομάζει η OLKO ως Steinhart Ocean 39 Vintage GMT Special ενώ στην ίδια ακριβώς έκδοση αλλά χωρίς τον κύκλωπα παραλείπει την λέξη "Special". Συμφωνώ πως ο κύκλωπας είναι μια μικρή παραφωνία στο σύνολο αλλά... είναι πλέον αναγκαίος για την ανάγνωση της ημερομηνίας από τα κουρασμένα μου μάτια και τον έχω συνηθίσει.
Έτσι τον Απρίλιο του 2023 ήρθε στα χέρια μου η συγκεκριμένη έκδοση και η οποία φοράει την ΕΤΑ 2893-2, την οποία προετοίμασε με πολύ αγάπη για αποστολή η Julia.
Το ρολόι ήρθε τότε μέσω FEDEX και το μόνο που χρειάστηκε ήταν να αφαιρέσω δυο μεγάλους και έναν μικρότερο σύνδεσμο από τον μπρασελέ.
Αξίζει να επισημάνω πως τότε η απόκτηση του δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε να αποπειραθώ 3 φορές μέσα σε 18 μήνες για να το αγοράσω και το ρολόι εξαφανιζόταν από το ηλεκτρονικό κατάστημα σε διάστημα μικρότερο της μιας ώρας. Δεν ξέρω πόσα κομμάτια έφτιαχνε η Steinhart κάθε φορά για λογαριασμό της Όλγας, φαντάζομαι όμως ότι όχι και τόσο πολλά.
Όπως ανέφερα όμως παραπάνω μεγάλος μου έρωτας ήταν το Explorer II με λευκό dial, πράγμα που δεν υπήρχε τότε. Και εκεί που είμαι έτοιμος να αγοράσω ένα sport Citizen για καθημερινή χρήση, λαμβάνω στις 22 Δεκεμβρίου 2025 μια ειδοποίηση στο Instagram για την νέα διάθεση από την OLKO boutique και η οποία ήταν η έκδοση με το όνομα Steinhart Ocean 39 Vintage White... η οποία ουσιαστικά είναι αναφορά στο Rolex Explorer II με Ref.16570.
23 Δεκεμβρίου 2025 έδωσα την παραγγελία και το Citizen πήγε πίσω. Αυτό το ρολόι το περίμενα αρκετά χρόνια και ήξερα πως αν δεν το αγόραζα θα με "έτρωγε" κάθε μέρα που θα φορούσα το άλλο με το μαύρο dial.
Αυτή τη φορά έδωσα ως δνση παράδοσης ένα φιλικό σπίτι στην Γερμανία καθώς τα ρολόγια της Steinhart μέσα στα σχεδόν 3 χρόνια που έχουν περάσει από τότε έχουν πάρει μια μεσοσταθμική αύξηση των 100 ευρώ η οποία προσαυξάνεται σημαντικά με την διαφορά σε ΦΠΑ της χώρας μας και τα έξοδα αποστολής. Έτσι την τελευταία μέρα του χρόνου έρχεται στα χέρια μου το πολυπόθητο homage της Steinhart στα 39mm και με λευκό dial, περιποιημένο αυτήν την φορά από την Vanessa. Φυσικά άλλαξα τον χρόνο με αυτό στο χέρι μου αφού προηγουμένως έκανα ακριβώς το ίδιο setup αφαιρώντας -τυφλά πλέον- τους δυο μεγάλους και τον ένα μικρό σύνδεσμο από το μπρασελέ.
-
Μου έχει κάνει θετική εντύπωση πως και τα δυο ρολόγια που έχω πάρει από την μπουτίκ της Όλγας Κοχ κρατούν εξαιρετικές χρονομετρίες. Δεν ξέρω αν είναι απαίτηση της προς την Steinhart ή αν ασχολείται ο δικός της ωρολογοποιός πριν παραδώσουν τα ρολόγια στους πελάτες, αυτό πάντως θα εξηγούσε την ελαφρώς τσιμπημένη -προς τα πάνω- τιμή σε σχέση με την ιστοσελίδα της Steinhart.
Και μια μέσα από το Deutsche Museum του Μονάχου
