Με αφορμή μια αναφορά σε άλλο νήμα, σκέφτηκα πως αξίζει να υπάρχει εδώ στο φόρουμ καταγεγραμμένη η ιστορία του Seiko 6139-6002 με το παρατσούκλι Pogue, την οποία τώρα σκάλισα και τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα.
O William Pogue ήταν Αμερικανός αστροναύτης της NASA, ο οποίος συμμετείχε στην αποστολή Skylab 4 (Νοέμβριος 1973-Φεβρουάριος 1974), τη μεγαλύτερη έως τότε σε διάρκεια επανδρωμένη αποστολή στο διάστημα (84 ημέρες).
Ως γνωστόν, η NASA παρείχε στους αστροναύτες της το Omega Speedmaster Professional, το περίφημο Moonwatch, το μόνο ρολόι που είχε περάσει όλα τα απαιτητικά τεστ πιστοποίησης και είχε επίσημα εγκριθεί για χρήση σε αποστολές, και φυσικά «πάτησε» στη σελήνη το 1969.
Έλα όμως που η NASA είχε καθυστερήσει να δώσει στον Pogue το Omega του, κι αυτός δεν είχε τι να φοράει στις προπονήσεις της προαναφερθείσας αποστολής (βρισκόμαστε στο 1972). «Έτσι είστε;» λέει, «Θα πάρω Seiko». Αγόρασε λοιπόν με δικά του λεφτά έναν χρονογράφο 6139-6002, αυτό το εμβληματικό πλέον ρολόι με το κίτρινο sunburst καντράν και το pepsi bezel. Τότε κόστιζε 70-80$ (γύρω στα 600$ σε σημερινά).
Σημαντική διαφορά: ο χρονογράφος αυτός της Seiko ήταν αυτόματος, ενώ το Moonwatch, βέβαια, κουρδιστό. Ενδεχομένως γι’ αυτό κιόλας ο Pogue το συνήθισε (και ίσως –λέω: ίσως– να του άρεσε και περισσότερο!), κι έτσι όταν ήρθε η ώρα της αποστολής, το πήρε μαζί του, χωρίς να πει κουβέντα στη NASA. Το ρολόι, άλλωστε, όπως είπε ο ίδιος, είχε δουλέψει άψογα σε όλες τις προσομοιώσεις της Skylab – και εντέλει ανταποκρίθηκε εξίσου άψογα και στο διάστημα καθ’ όλη τη διάρκεια των 84 ημερών της αποστολής.
Στους διαστημικούς περιπάτους, ωστόσο, δηλαδή εκτός του διαστημικού σκάφους, ο Pogue δεν το ρίσκαρε και φορούσε πάντα το Omega, όπως απαιτούνταν.
Η NASA ενέκρινε μόνο κουρδιστά ρολόγια προκειμένου να αποφύγει το ρίσκο λάθος κουρδίσματος από την αυτόματη κίνηση του ρότορα στις συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Κάτι όμως που η Seiko με τον Pogue διέψευσαν!
Η ιστορία αυτή αποκαλύφθηκε χρόνια αργότερα, όταν κάποιος παρατήρησε σε φωτογραφία το ρολόι στον καρπό του Pogue και τον ρώτησε. Εκείνος δήλωσε ότι δεν το θεώρησε άξιο αναφοράς, γι’ αυτό δεν το είπε σε κανέναν, απλώς το φόρεσε πριν την εκτόξευση. «Δούλευε καλά, κι ήθελα να το ’χω μαζί μου.»
Το ίδιο το ρολόι του Pogue πουλήθηκε στο E-Bay το 2008 για περίπου 6.000$ – ένα ποσό πολύ χαμηλό για τα σημερινά δεδομένα τιμών τέτοιων αντικειμένων, και δη ρολογιών.
Έτσι κόλλησε λοιπόν στο ρολόι το παρατσούκλι Pogue. Συχνά βλέπουμε ν’ αναφέρονται ως Pogue και τα ρολόγια με τις κάσες 6000, 6001, 6005 (ίσως κι άλλα), όμως το γνήσιο Pogue, όπως είπαμε, είναι το 6139-6002.
Κι αφού εξιστορήσαμε το ταξίδι του συγκεκριμένου μοντέλου στο διάστημα, ας πούμε και δυο λόγια για τον μηχανισμό.
Παρότι αναφέρεται από κάποιους ως ο πρώτος αυτόματος χρονογράφος, αυτό δεν είναι ακριβές. Λίγους μήνες πριν από την κυκλοφορία τού 6139, η Zenith, τον Γενάρη του 1969, παρουσίασε τον περίφημο El Primero, ενώ τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς η σύμπραξη Chronomatic (Heuer–Breitling–Hamilton–Buren) παρουσίασε τον δικό της Cal. 11.
Η Seiko, τώρα, δεν έκανε κάποια παρουσίαση του μηχανισμού, απλώς κυκλοφόρησε την περίοδο Απριλίου-Μαΐου 1969 το ρολόι 6139-6000, ο οποίος έγινε ο πρώτος αυτόματος χρονογράφος που διατέθηκε στην αγορά – εκεί λοιπόν έγκειται η πρωτιά.
Σε μια απλή, επιφανειακή σύγκριση των μηχανισμών, θα δούμε ότι η Seiko ουσιαστικά υπερτερεί μόνο στο complication ημέρας. Δηλαδή ο 6139 διαθέτει day-date ενώ οι άλλοι δύο μόνο ημερομηνία. Κατά τ’ άλλα, ο πιο προηγμένος τεχνολογικά θα λέγαμε πως είναι o El Primero. Αφενός λόγω της υψηλότερης συχνότητας στα 36.000bph (ο 6139 χτυπάει στα 21.600bph), αφετέρου λόγω περισσότερων δυνατότητων: ο 6139 διαθέτει μόνο χρονομέτρηση δευτερολέπτων και έως 30 λεπτών, χωρίς μέτρηση δευτερολέπτων ανεξάρτητη του χρονογράφου. Ο El Primero διέθετε, εκτός από χρονομετρητή δευτερολέπτων και έως 30 λεπτών, και μετρητή 12ώρου και subdial δευτερολέπτων.
Αυτά λοιπόν από μένα. Αν έχω κάνει κάποιο λάθος (ίσως στα τελευταία, καθώς δεν το ’χω και πολύ με τα τεχνικά), ζητώ συγνώμη, διορθώνετε ελεύθερα!
