Ρολόγια με συναισθηματική αξία

[antsio100]

Ποιο η ποια ρολόγια θα θεωρούσατε σημαντικά, όχι αναγκαστικά πολύ παλιά και όχι απαραίτητα τεράστιας οικονομικής αξίας, αλλά μεγάλης συναισθηματικής αξίας.

Προσωπικά βάζω ένα Seiko, δεκαετίας 1970.
Για βάλτε τα δικά σας.

Το μοναδικό ρολόι του πατέρα μου, που φορέθηκε ελάχιστα δυστυχώς, ίσως ένα-δύο χρόνια, χωρίς να το χαρεί ... Έφυγε από την ζωή πολύ νωρίς, νεότατος σε πολύ μικρή ηλικία.
Το ρολόι παρέμεινε όλα αυτά τα χρόνια φυλαγμένο σε κάποιο κουτί ως ενθύμιο - κειμήλιο για μένα.
Έτσι πρόσφατα και μετά από 45 και πλέον χρόνια σε "κώμα", με ένα πλήρες σέρβις από ένα εξαιρετικό τεχνίτη, αλλαγή τζαμιού και γυάλισμα, το ρολόι ξαναζωντάνεψε!
Έγινε απίστευτο, καταπληκτικό και λειτουργεί άψογα με πολύ καλή χρονομετρία!!!

Έχω εκπλαγεί με το αποτέλεσμα και φυσικά θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

[tigergreg]

Το  ιδιο  ακριβως  αλλα  με  μπρασελε   ειχε  και  ο  πατερας  μου.

Οταν  του  το  εφερε  ο  αδερφος  του   απ  το  συδνευ  αφησε  κατα  μερος  ενα  κουρδιστο   ελβετικο

και  το  φοραγε   23   συναπτα  χωρις  φυσικα   σερβις   και  αλλες   σαχλαμαριτσες

[Gnl1977]

.... έχω γράψει για αυτό το ρολόι παλιότερα. ΑΥΤΟ τα ξεκίνησε όλα 😉😉

[makfil]

Συγχαρητήρια για την ιδέα δημιουργίας αυτού του νήματος.
Δύο είναι τα ρολόγια της συλλογής μου, που ανήκουν σ΄αυτή την κατηγορία:



1. το Venus που μου δώρησαν οι γονείς μου όταν μπήκα στο Γυμνάσιο (... εκείνα τα χρόνια), που χάθηκε και το αντικατέστησα πριν από μερικές δεκαετίες για να το θυμάμαι και



2. το χρυσό Movado που αγόρασα το 1971 στην Κωνσταντινούπολη από ελληνικό κατάστημα στο οποίο πήγα συστημένος για να το πάρω και να πληρώσω μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα! (ο πωλητής έβγαζε τα χρήματά του από την Τουρκία με τον τρόπο αυτό).

[Spyoly]

Το ρολοι του πατέρα μου απο την δεκαετία του 80

[Dante80]

Του συχωρεμένου πατέρα το αγροτεμάχιο (δύο χρόνια μεγαλύτερο από εμένα σε ηλικία), μετά από δουλίτσα από τον Χρηστάρα μας ήρθε στην ζωή ξανά και τα υπόλοιπα είναι ιστορία!

[Makis2020]

Του daddy. Δώρο γάμου από τη μάνα μου.
Κι εμένα ο Χρηστάρας το επανέφερε!!

[Beastaras]

Το «ρολόι του παππού» όπως το αποκαλώ…



Το φόραγε ανελλιπώς μέχρι τον θάνατο του! Επάγγελμα ξυλουργός… κι όμως δεν έπαθε ποτέ τίποτα! Όταν ήρθε στην κατοχή μου, το πήγα κι εγώ στον Χρήστο και το έκανε σαν καινούργιο, αφήνοντας όμως όλα τα vintage στοιχεία αναλλοίωτα..

Υ.Γ. Όσο για την αξία του (συναισθηματική), τυφλά να έχουν τα JLC, τα Ω και τα άλλα!!!


Sent from my iPhone using Tapatalk

[Dimitris Real]

Το ρολόι του πατέρα. Από την δεκαετία του 60. Το ρολόι ήταν σε άσχημη κατάσταση αλλά έγινε σχετικά καλή αποκατάσταση. Το φοράω κάθε πρώτη του Γενάρη, ημέρα μνήμης του πατέρα μας, και σε κάποιες ιδιαίτερες οικογενειακές στιγμές. Θα το "κληρονομήσει" ο πρωτότοκος που έχει πάρει και το όνομά του.

[Dimitris Real]

Το ρολόι του "άρχοντα" πεθερού.
Το αγόρασε το 1974 και το φορούσε σε καθημερινή βάση για πολλά πολλά χρόνια. Μου το χάρισε όταν είδε την τρέλα που έχω με τα ρολόγια. Ήταν πολύ ταλαιπωρημένο αλλά λειτουργούσε κανονικά, εννοείται χωρίς να έχει γίνει ποτέ σέρβις. Χαίρεται όταν το βλέπει και κάποιες φορές το φορώ επί τούτου, να τον βλέπω να χαμογελά. Θα το "κληρονομήσει" ο δευτερότοκος που έχει πάρει το όνομά του.

[Dimitris Real]

Τα birth year ρολόγια που έχω τάξει στους γιούς μου.
Το Zenith του 2012 και το Tudor του 2014.

[antsio100]

.... έχω γράψει για αυτό το ρολόι παλιότερα. ΑΥΤΟ τα ξεκίνησε όλα 😉😉

Φίλε Γιώργο, θαυμάσιο!
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον αυτά που έχεις γράψει για το ρολόι.
Να το χαίρεσαι, να το απολαμβάνεις και να το καμαρώνεις, πάντα με υγεία!

[Giorgos_I]

Εξαιρετικό νήμα ! Ευγε !

[Spyoly]

Εξαιρετικό νήμα ! Ευγε !

Ένα νήμα που αποδεικνύει ότι τα ρολόγια ως αντικείμενα δεν είναι επενδύσεις ,κουβαλάνε ιστορία και προκαλούν συναισθήματα ανυπολόγιστης αξίας,πέρα και πάνω από τον αυτοθαυμασμο και την  επιβεβαίωση.

[Giorgos_I]

Ένα νήμα που αποδεικνύει ότι τα ρολόγια ως αντικείμενα δεν είναι επενδύσεις ,κουβαλάνε ιστορία και προκαλούν συναισθήματα ανυπολόγιστης αξίας,πέρα και πάνω από τον αυτοθαυμασμο και την  επιβεβαίωση.

Σπύρο, έτσι είναι, με τα μηχανηματάκια αυτά, έχουμε ζήσει στιγμές, καλές και κακές, έχουμε ζήσει περισσότερες ώρες μαζί τους παρά με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ζήσαμε τις αγωνίες "αν θα έρθει"  , κατέγραψαν τον χρόνο που απέμενε μέχρι να.........., και τόσα άλλα. 

Και τότε, δεν μέτραγε η χρηματική τους αξία, ούτε το υλικό κατασκευής. Μέτραγε μόνον το ότι ..............δούλευαν, κατέγραφαν, εξάλειφαν τον χρόνο που απέμενε, που εμείς παρακολουθούσαμε στο καντράν τους, τους δείκτες τους, που άλλες φορές φαίνονταν ......σταματημένοι, άλλες.....τρέχανε τόσο γρήγορα που δεν το πιστεύαμε.

Ναι, τα αισθήματα που νοιώσαμε και νοιώθουμε, είναι πάντα συνεδεμένα με ένα ρολογάκι, που μας ακολουθούσε σε όλη μας την ζωή, και μοιραστηκε όλα αυτά που ζήσαμε καταγράφοντας σημαντικές στιγμές.

Πάντα στον καρπό, σε δερματική επαφή, τόσο κοντά, και συνέχεια μαζί μας. Μπορείς να μην το αγαπήσεις ?