Το 1987, σε ένα ταξίδι στην Γερμανία, στην Φρανκφούρτη, είχα βρεί ένα Cartier, που το ερωτεύτηκα, και επειδή είχα μείνει 15 ημέρες, είχα τον καιρό να το σκεφτώ-να το ξανασκεφτώ, και να το ξανα-ξανασκεφτώ.
Τελικά βουρ, το αποφάσισα, και με πιστωτική, το πήρα, ή DEM 2000 ή DEM 2700. Δεν θυμάμαι ακριβώς, και με δραχμή / DEM τότε ή 110 ή 140 περίπου . Ο Αντρέας τότε έκανε συνεχείς δοιλισθήσεις και κάποιες επίσημες υποτιμήσεις, είχαμε χάσει τον λογαριασμό !!!
Δεν είχα / έχω ξαναδεί όμοιο πουθενά, σε βιτρίνα ή σε χέρι, και είχα πάντα την απορία
μήπως ήταν φαντασίωσή μου 
.
Τότε δεν βγάζαμε φωτό όπως σήμερα, digital , μόνο φίλμ και σλαιντς, και όσα ρολόγια φαίνονται, φαίνονται κατά τύχη, ( οπως του πατέρα του Πέτρου ), και επειδή συνήθως με το κοντομάνικο, φορούσα λόγω καλοκαιριού τα αδιάβροχα, ξέρετε ποιά
, σχεδόν δεν υπάρχει πουθενα !
Δεν υπάρχει ? Τι λές. Να φαίνεται εδώ, που το φοράει η κοπελιά. Ηταν ένας δεσμός, που το λάτρευε, και ειδικά λόγω χρωμάτων και ασημιού, και της ταίριαζε πολύ, και στο 1,78 ταίριαζε το μέγεθος, τα γυναικεία στο χέρι της χάνονταν. Ναι, αλλά αυτή η φωτό, ΔΕΝ επιτρέπεται να κυκλοφορήσει, επειδή θα χαλάσει το σπίτι
.
Ναι, δεν το ξέρει. Το ξέρει, αλλά σαν την γάτα τα χώνουμε κάτω απο το χαλί.
Λοιπόν, αυτό ήταν ένα γλυκούλι ασημένιο, με μπλέ λουράκι, μπλέ δείκτες και μπλέ καντράν.Ερωτας,
σαν μωρουδίστικο για αγοράκι ήταν, το φόρεσα και εγώ, και μια συγκεκριμένη, και αρκετά και η αδελφή μου.
Η οποία και μου φώναζε όταν βρήκα να το πουλήσω. ΜΗΝ ΤΟ ΔΩΣΕΙΣ. Αλλά την άκουγα ?
Ιδού λοιπόν, το αντικείμενο του τότε πόθου,
που η ανωριμότητά μου, δεν μου επέτρεψε να το έχω σήμερα.Βρήκα τις φωτό στο νετ,
αν και αυτό είναι και σε τραγική κατάσταση.
