Ας συνοψίσουμε. Πήραν έναν άνθρωπο 59 χρόνων, πρώην αχθοφόρο, τον εκπαίδευσαν θεωρητικά τρεις μήνες, πρακτικά άλλους τρεις, τον έχρισαν σταθμάρχη και τον έστειλαν στην Καλαμπάκα, σταθμό απομονωμένο με μόλις δυο δρομολόγια την ημέρα. Στην Καλαμπάκα έμεινε δέκα ημέρες! Μετά από αυτές τις γνώσεις και την πολύτιμη εμπειρία που απέκτησε, τον τοποθέτησαν στον νευραλγικό και απαιτητικό σταθμό της Λάρισας. Μόνον του! Χωρίς κάποιον παλαιότερο και έμπειρο σταθμάρχη δίπλα του, για να τον εποπτεύει, να τον διδάσκει και να τον αξιολογεί. Και όλα αυτά, ενώ γνώριζαν ότι το σύστημα εποπτείας και ασφάλειας, η τηλεδιοίκηση, που αν λειτουργούσε θα απέτρεπε το κακό, σταμάτησε να λειτουργεί αρχές του 2012! Έλεος, μέχρι εδώ, δεν πάει άλλο! Δεν αξίζουν αυτά στην Ελλάδα! Χρειάζεται μαζική αντίδραση. Δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Να βγω να διαδηλώσω, να φωνάξω; Όλοι τους, οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας, είναι άχρηστοι. Δεν θα ξαναψηφίσω κανέναν τους. Θα απέχω. Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Αν ήμουν ένας από αυτούς τους άμοιρους γονείς, που του έδωσαν το παιδί του στάχτη, θα είχα τώρα σκοτώσει έναν από τους άχρηστους.
