Επανέρχομαι στο θέμα των τιμών με ένα στοιχείο που πέτυχα σε άσχετο άρθρο στο twitter (βλ. εδώ --->
http://www.thisislondon.co.uk/standard/article-24029323-why-luxury-goods-are-now-central-to-our-economy.do)
Το άρθρο αναφέρεται γενικά στην αγορά των luxury προϊόντων στην Βρετανία (μεταξύ των οποίων και τα ρολόγια) και τη συμβολή τους στη γενική οικονομία.
Σε πολύ αδρές γραμμές, το άρθρο αναφέρει ότι εν μέσω μιας από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις στην Ευρώπη, οι μεγάλες παραδοσιακές επώνυμες μπράντες ακριβών προϊόντων (Burberry, Louis Vuitton και άλλες μεταξύ των οποίων και η Richemont) αύξησαν τις πωλήσεις τους κατά περίπου 20% (η Richemont κατά 24%), ενώ άλλες μη-επώνυμες και discount μάρκες υπέφεραν σοβαρά:
"
Meanwhile, Burberry, where a leather jacket from the successful Prorsum range will set you back £2,395, sails on. Turnover was up 22 per cent in the last quarter alone. Nor is time up for high-end watches. Richemont of Switzerland, which owns the Cartier and Piaget brands, reported a 24 per cent increase in sales last quarter, regardless of the rumbling eurozone debt crisis. Today, Mulberry, the handbag maker, reported a 41 per cent lift in Christmas sales."
Ανάμεσα στις διάφορες αιτίες του φαινομένου αναφέρεται φυσικά και η επέλαση πλούσιων Ασιατών από τις αντίστοιχες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις.
Επομένως, μήπως να μην ελπίζουμε σε τιμές... φιλικές για το "ωρολογόφιλο" ευρωπαϊκό περιβάλλον αλλά σε κερδοσκοπικές τιμολογήσεις εκ μέρους των εταιριών;
