Αντώνη αυτα είναι τα δύσκολα. Θυμάμαι που αναφερόσουνα πιο παληά, που την μαζέψατε από τον δρόμο.
Μέλος της οικογένειας, και μερικές φορές, με πιο καλές συμπεριφορές / ανταπόκριση από κάποια δίποδα μέλη που θεωρούν την προσφορά και την θυσία, υποχρέωσή μας. Ενώ αυτά τα πλάσματα, δείχνουν την αγάπη τους για ότι τους προσφέρεις.
Σε καταλαβαίνω, κάθε απώλεια πονάει, και όσο είναι πρόσφατη λες "ποτέ ξανα ! Δεν αντέχω άλλο", μέχρι μια μικρή μουρίτσα να σε ξανακερδίσει και να ξανα-αρχίσεις.
Εμείς πριν 2 περίπου μήνες, βρεθήκαμε με ένα μικρό αρσενικό, περίπου 2 μηνών, που μάλλον από κάπου ξέφυγε και κούρνιαζε στις σκάλες και έκλαιγε, το ταϊσαμε, δεν τα αναζήτησε κανείς, ούτε η μανα του, πλέον μεγάλωσε, και τώρα αποτελεί παρέα μας.
Εχουν περάσει από την ζωή μου, δεκάδες γάτες ( ...και 3 σκυλοι - μεσαίου μεγέθους - κανονικοί όχι του καναπε ), η κάθε μία με την προσωπικότητά της, και με πολλές αναμνήσεις και φωτό. Οταν αποφασίζεις όμως να συμβιώσεις με ζώα, λαμβάνεις υπ' όψιν τον μικρότερο κυκλο ζωής, και τον πόνο που κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα βιώσεις. Ατυχώς
