Πριν μια εβδομάδα δυστυχώς μου πέθανε ένα μικρό γατάκι που προσπάθησα να σώσω.
Εμφανίστηκε στη δουλειά μόνο του Παρασκευή μεσημέρι κ ένας ηλεκτρολόγος που είχε έρθει να κάνει συντήρηση στην γεννήτρια είπε ότι θα επέστρεφε να το πάρει. Θα το έπαιρνα ΣΙΓΟΥΡΑ αν είχα πάει με το αυτοκίνητο αλλά μετακινούμαι σχεδόν αποκλειστικά με μηχανή.
Δευτέρα πρωί λοιπόν πάω κ ΤΙ ΒΛΕΠΩ; ΤΟ ΓΑΤΑΚΙ ΕΚΕΙ!!! Πρασκευή, Σαββατο κ Κυριακή δίχως φαγητό κ νερό κ ο μ@λ@κ7ς δεν είχε επιστρέψει τελικά να το πάρει. Τι ανευθυνότητα... είχε κ σκυλί είπε... Κ εγώ πάλι με τη μηχανή!!! Πού να σκεφτώ... Ευτυχώς είχα λίγο ξηρά τροφή μαζί μου, ( από τη δικιά μου ) του έβαλα μαζί κ νερό κ έγινε ΧΑΜΟΣ! Παραλίγο να φάει κ εμένα! Εγώ τρελά νεύρα εν τω μεταξύ με τον παπάρα!
Τρίτη παίρνω το αυτοκίνητο κ στην επιστροφή κατευθείαν στο γιατρό. 400gr ζύγιζε, σε σχετικά καλή κατάσταση τον είδε όμως είχε διάρροια ( ξέχασα να σας το πω ) κ τα μάτια του, ειδικά το ένα, είχαν σαν βλέννα. Του έκανε κάποια ένεση, μου έδωσε κολλύριο για καθαρισμό δυο φορές τη μέρα κ τροφή ειδική για τη διάρροια. Τον πήγα στη μητέρα μου που μένει κοντά επειδή ο γιατρός δεν ήθελε να είναι κοντά στη δικιά μου φοβούμενος μην κουβαλά κάποια ασθένεια.
Δυστυχώς μετά από τέσσερις ημέρες πέθανε. Ήταν εν γνώση μας βέβαια διότι τις περισσότερες φορές πολύ μικρά γατιά δε ζουν μακρυά από τη μητέρα τους είτε διότι δεν έχουν λάβει αρκετό μητρικό γάλα που περιέχει ότι χρειάζεται είτε επειδή είναι ήδη άρρωστο κ το έχει διώξει η ίδια.
Επίσης χρειάζονται τη ζέστη της μητέρας περίπου 38-39 βαθμούς.
Τελοσπαντων εμείς το καθήκον μας το κάναμε...
