Την Κυριακή, απόγευμα, πήγα σε φίλο, και όταν με ξεπροβόδισε, στο δρόμο μπροστά από το αυτοκίνητο, εμφανίζεται γείτονας, με λυκόσκυλο.
Χαιρετιούνται, με συστήνει, το σκυλί, κάνει βήμα μπροστά, ( 1,5 μέτρο +), με μυρίζει, κάθομαι ακινητος, του δίνω την ευκαιρία, μια και δεν με ξέρει, να με μυρίσει.
Ολοκληρώνει, πάει πάλι πίσω, τον κρατά από το λουρί ο αφέντης, συνεχίζεται η συζήτηση, και κάποια στιγμή, στα επόμενα 4-5 λεπτά, χαιρετώ, και πάω να φύγω.
Λέω, αντε γειά, σηκώνοντας το χέρι.
Και ξαφνικά, με αρπάζει ο σκύλος, από τον πήχυ, τον τραβάει το αφεντικό, αλλά, με έχει γδάρει, ( κάτω από το μπουφάν ), και έχω και τρία σημάδια που βγάζουν λίγο αίμα, από τους κυνόδοντες.
Του λέω, αφού με μύρισε, και κάθεται τόση ώρα τι έπαθε ?
Απάντηση.
Ειναι στρατιωτικός σκύλος, έχει εκπαίδευση, για προστασία, παρεξήγησε το χέρι που σήκωσες.
Δεν μίλησα, ζούλαγα το χέρι να φύγει το αίμα.
Φεύγει ο σκυλάς, και μου λέει ο δικός μου.
Ειναι εκπαιδευμένο στρατιωτικό, αλλά δεν ολοκλήρωσε την εκπαίδευση επειδή φοβόταν τους πυροβολισμούς, και τα δώσανε, μέσω εγκυκλίου του ΓΕΕΘΑ. Και το πήρε ο τύπος, που είναι η γυναίκα του στρατιωτικός.
Δευτέρα πήγα στην μικροβιολόγο, και μου έδωσε οδηγίες, τι να παρακολουθήσω, για να δούμε αν χρειαστεί εμβόλιο.
Εως σήμερα, δεν παρουσιάστηκε κάτι.
Ειχα σκύλους στο παρελθόν, και σέβομαι τα ζώα, και τα διαχειριζόμουνα με υπευθυνότητα. Οχι με γελοιότητα, όπως αυτός. Αλλά μου φαίνεται ότι θα θυσιάσω μια ταϊτιέν, 6-άρα, και θα κανω αυτόν τον σκυλο σουβλιστό.
Θα προτιμούσα τον αφέντη φυσικά, που φαίνεται χοντρομαλ@κας, αλλά επειδή αυτό είναι δύσκολο, .....λέω να πάω για τον σκύλο.
