Πρέπει να αναφέρω εδώ ότι ξέρω ανθρώπους που ασχολούνται πολλά χρόνια με τα ρολόγια, που έχουν συλλογές εκατοντάδων ρολογιών και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν μια αξιοπρεπή ρέπλικα. Και το λένε.
Κάνουν όμως κάτι απλό:
Όταν θέλουν να ψωνίσουν κάτι ακριβό, ανεξάρτητα από τα χαρτιά, απαιτούν επίσκεψη σε ειδικό κατάστημα για έλεγχο.
Ένας γνωστός μου, έμπορος, που δεν το έκανε αυτό, αλλά άνοιξε ένα Rolex το έψαξε μόνος του με τις ώρες , το αγόρασε σε τιμή ευκαιρίας και έκλαιγε το χιλιάρικό του έναν μήνα 
(κακώς βέβαια, γιατί μια τόσο καλή ρέπλικα, είναι ένα πολύ καλό ρολόι και ίσως να το αξίζει το χιλιάρικο)
Συνήθως αυτοί που την πατάνε δεν είναι οι αδαείς (αρκεί να έχουν γνώση ότι δεν ξέρουν)
αλλά αυτοί που νομίζουν ότι ξέρουν...
Έτσι την είχα πατήσει και εγώ αρκετά χρόνια πριν.
Χαλαρά φραπεδούμπα σε καφετέρια και ξαφνικά με πλησιάζει ένα αλάνι να μου πασάρει ένα Bvlgari.
Εντελώς άσχετος εγώ τότε.
Έλα ντε όμως που κατά μια σατανική συνομοσία του σύμπαντος εναντίον μου, πριν μερικές μέρες
είχα δει το συγκεκριμένο ρολόι σε ολοσέλιδο περιοδικού και επειδή μου άρεσε το μπάνιζα για αρκετή ώρα.
Χαρούμενος για την τύχη που επιτέλους μου είχε χαμογελάσει έμεινα για 2-3 μέρες ακόμα.
Μετά η χαρά μου ξέφτισε σιγά σιγά σαν την κάσα του ρολογιού..
Ορίστε τα είπα και ξελάφρωσα.
