ΝαγκασάκιΤα ναυπηγεία της Μιτσουμπίσι είναι από τα μεγαλύτερα στην Ιαπωνία. Είχε δοθεί εκεί παραγγελία από Γερμανικά συμφέροντα για το κτίσιμο δύο μεγάλων κρουαζιερόπλοιων. Πάλι από Ευρώπη, που παίρνονταν οι αποφάσεις των πλοιοκτητών, μπήκαμε σφήνα και καταφέραμε να πατήσουμε πόδι στο project.
Πάω μόνος την πρώτη φορά στο Ναγκασάκι, ταξίδι-αστραπή για ένα meeting με το ναυπηγείο, ώστε να συμφωνήσουμε το οικονομικό ύψος στο συμβόλαιο. Το ταξίδι είναι Πουσάν-Φουκουόκα με αεροπλάνο, και μετά με τρένο για Ναγκασάκι. Αν θυμάμαι καλά αλλάζεις δύο τρένα. Υπάρχει και η επιλογή να πας αεροπορικώς μέσω Τόκυο, αλλά όχι για τον υπογράφοντα. To ταξίδι με τρένο είναι πάντα πιό συναρπαστικό, κι ως εκ τούτου προτιμητέο – ειδικά σε χώρες όπως η Ιαπωνία.
Το πιό σημαντικό απ’όλα είναι στα ταξίδια σου να έχεις χρόνο, να στήνεις το όλο πρόγραμμα έτσι ώστε να έχεις περιθώριο για να βγεις έξω, να περπατήσεις, να φωτογραφήσεις, να ψάξεις πράγματα. Το να τρέχεις συνεχώς να προλάβεις αεροπλάνα που φεύγουν λίγο νωρίτερα, ξενοδοχεία που κάνουν check out μία μέρα πριν, ή ό,τι άλλο, δεν σου αφήνει πολλά. Περνάς από πλάτη και μήκη και στο τέλος δεν σου έχει μείνει τίποτε.
Σε προηγούμενη εξόρμηση, περνώντας τη γέφυρα που συνδέει τις επαρχίες Χιροσίμα και Έχιμε...Πρώτο ταξίδι λοιπόν στο Ναγκασάκι, πήρα πολύ σύντομη γεύση της πόλης, δεν είχα χρόνο όμως να εξερευνήσω. Λίγο καιρό μετά έρχεται πρόσκληση να εκπροσωπήσω την εταιρεία μας στο ίδιο ναυπηγείο, μιας και θα γινόταν η εθιμοτυπική πρώτη κοπή λαμαρίνας του πλοίου. Ο Διευθύνων Σύμβουλος ήταν καλεσμένος, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν υπήρχε νόημα στο να κάνει ένα τόσο μακρινό ταξίδι από Ευρώπη. Ο προιστάμενός μου, γενικός όλης της Ασίας, ήταν παντρεμένος και καθόταν στη Shanghai, οπότε ούτε κι αυτός όρεξη είχε να έλθει για ένα τόσο σύντομο εθιμοτυπικό σκοπό.
Άρα ο κλήρος έπεσε πάλι στον μοναχικό ταξιδιώτη, ο οποίος βέβαια κάθε άλλο παρά έχασε άλλη μία ευκαιρία να εξερευνήσει τη νότιο Ιαπωνία αυτή τη φορά, αλλά και τον εαυτό του φυσικά. Κάθε εμπειρία, κάθε ταξίδι ειδικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά άλλη μία ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας με άλλη ματιά, βλέποντας κάτι νέο που απλά βρίσκεται έξω από εμάς.
Άφιξη Φουκουόκα και φουλ πανσιόν για Ναγκασάκι, πάντα σε Green Car.
Ήσυχη, βροχερή διαδρομή. Τα τρένα ψιλο-άδεια, ποιός θα πάει με Green Car βέβαια.
Το κομμάτι εκεί από Φουκουόκα και κάτω είναι με πυκνή βλάστηση, σχετικά τροπικό θα έλεγε κανείς.
Η επαρχιακή, βέρα νότια αυτή τη φορά, Ιαπωνία συνεχίζει να διαπερνά με ταχύτητα το οπτικό μας πεδίο.Στο ταξί κατά τη διάρκεια της σύντομης διαδρομής προς το ξενοδοχείο, μετά την άφιξη στο Ναγκασάκι:
Δε χάνω ούτε λεπτό, μετά το check-in παίρνω την κάμερα στο χέρι και βουρ έξω. Περπάτημα και street photography. Όσο μπορώ, χωρίς να υπάρχει τέλος, χωρίς να σκέπτομαι αν θα φάω, τί θα φάω. Κάτι θα βρεθεί.
Καλώς ήλθατε στο Νagasaki.
Συνεχίζω το περπάτημα. Βρίσκω κάποια στιγμή ένα μικρό εμπορικό κέντρο με McDonalds μέσα, αλλά κι ένα σχετικά ευμέγεθες βιβλιοπωλείο. Μπαίνω μέσα, τί το ήθελα. Μηχανικά μολύβια, απλά μολύβια, όλα ξεχωριστά και δυσεύρετα στην Ευρώπη.
Αξιοπρόσεκτο βενζινάδικο, οι μάνικες κατεβαίνουν από ψηλά...Κι ένα long exposure αργότερα το βράδυ από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου:
Ξημερώνει η επόμενη μέρα. Όλα κανονισμένα από την Μιτσουμπίσι να γίνει η τελετή και μετά να μας πάνε σε ένα πολύ σπέσιαλ εστιατόριο. Όλα τα μεγάλα κεφάλια είναι εκεί, Διευθύνοντες Σύμβουλοι κλπ., των πλοιοκτητών, των ναυλομεσιτών, των διαχειριστών, από Γερμανία, Ιταλία, Νορβηγία και δε συμμαζεύεται.
Κάνουμε τη συμβολική τελετή στο ναυπηγείο, μέσα στο ντόκο (η φωτό δείχνει τη σκηνή στημένη με τους μουσικούς κλπ. μέσα σε μία από τις τεράστιες δεξαμενές του ναυπηγείου). Βαράνε εκεί λοιπόν τα κύμβαλα και τα τύμπανα, και στο ενδιάμεσο έχω πιάσει κουβέντα μ’έναν εκεί του ναυπηγείου. Μιλάμε γενικά για την περιοχή και την πόλη. Μου λέει σε κάποια φάση “...
Πήγες στο μνημείο της ατομικής βόμβας του Δευτέρου Παγκοσμίου;” Λέω όχι, εχθές ήλθα αργά το απόγευμα, δεν είχα χρόνο. Τον ρωτώ ένα-δυό πράγματα επί του θέματος και μου λέει μέσα σ’άλλα “...
Kάθε χρόνο τον Αύγουστο, την ημέρα της επετείου της ρίψης της ατομικής βόμβας από τους Αμερικανούς, όλη η πόλη του Ναγκασάκι κλαίει...”
Για να μιλά Ιάπωνας έτσι επί του (όποιου) θέματος, είναι αρκετό ώστε να καταλάβει ο όποιος επισκέπτης το πόσο μεγάλο σημάδι άφησε στο λαό τούτο η συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία. Βαθιά συναισθηματικοί, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτοι σε τόσα άλλα πράγματα, οι Ιάπωνες έχουν περάσει πάρα πολλά – μιά χώρα που εκτός των εκ ανθρώπων προερχόμενων καταστροφών, περνά ιστορικά συνεχείς κι αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές.
Τελειώνει το πανηγύρι εκεί στο ναυπηγείο λοιπόν και μετά σιγά-σιγά μας πάνε για το γεύμα. Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα λίγοι-λίγοι, μας πάνε σε ένα μέρος που ούτε καν φανταζόσουν ότι θα έχει σούπερ σπέσιαλ εστιατόριο εκεί.
Όλοι καθιστοί κάτω φυσικά, οκλαδόν, μέσα σε μία σχετικά μεγάλη αίθουσα με πανέμορφο κήπο έξω, τα λίγα τραπέζια σε σχήμα ‘Π’. Θά’μασταν καμμιά 15-αριά άτομα χωρίς τους παρατρεχάμενους, αν θυμάμαι τώρα καλά. Δίπλα μου κάθεται Νορβηγός broker (ναυλομεσίτης) της όλης δουλειάς, που μάλιστα είναι senior partner της εταιρείας του κατέχοντας ποσοστό 5% (ντόινγκ). Φορά ένα περίεργο σκέλετον στον καρπό. Δεν έχω ιδέα. Γεύμα (μεσημεριανό) με 7 σούπερ-περίεργα πιάτα, και κει πάνω που τα πιάτα διαδέχονται το ένα το άλλο, μιλάμε περί ανέμων και υδάτων τον ρωτώ για το ρολόι. Ναι, μου λέει, είναι σκέλετον αλλά για να είμαι ειλικρινής από ‘κει και πέρα δεν θυμάμαι περισσότερα. Τί σημασία έχει βέβαια.
Τελειώνει όλο το σκηνικό, χαιρετίζουμε επίσημα αλλήλους, και πρακτικά άλλο ένα ταξίδι οδεύει προς το τέλος του. Τα υπόλοιπα γνωστά, πίσω στο ξενοδοχείο, τρένο επιστροφής στη Φουκουόκα, και πτήση για την πολυαγαπημένη Κορέα. Άλλο ένα μεγάλο πλεονέκτημα της ζωής εκεί είναι ότι ό,τι κι αν πάρεις (ψωνίσεις) στην Ιαπωνία, ειδικά όντας και μη-Κορεάτης, στην επιστροφή πίσω δεν σε ψάχνουν ιδιαίτερα στο ‘τελωνείο’. Θυμάμαι γύριζα γεμάτος ολοκαίνουργιους φακούς για τις Canon που είχα, τίποτε, καμμία ανησυχία. Έναν Δανό συνάδελφο βέβαια που επέστρεφε από σ/κ στη Φουκουόκα με την οικογένειά του, τον σταμάτησαν και του κατέσχεσαν κάτι που είχε αγοράσει ο έφηβος γιός του – ένα μικρό Ιαπωνικό σπαθί… Κάθε χώρα έχει τα περίεργά της λοιπόν.
Στο ταξί για το σιδηροδρομικό σταθμό του Ναγκασάκι.
Επαρχιακή Ιαπωνία, μέρος τριακοστό τέταρτο...
Το τρένο έχει και σαλόνι για ...κουβέντα.
(
Επόμενο: Τόκυο – συνέδριο και ομιλία στην Τσίμπα με τις Ρωσίδες στο περίπτερο του Καναδά, ο σεισμός στο ξενοδοχείο στη μέση της νύκτας, το outlet κατάστημα της G-Shock, κι άλλα…)
Chiba, πλατφόρμα του σταθμού μετρό.
