Πρώτη εμπειρία με Ιαπωνία τον Ιούλιο του 2006. Κατακαλόκαιρο, με τον υγρό καιρό της Άπω Ανατολής να είναι στο φουλ. Αλλά ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρωτοπάτησα το πόδι μου στην Ασία λίγους μήνες νωρίτερα. Απασχολούμενος στο χώρο της ναυτιλίας, μού’λαχε ο κλήρος να φύγω για Νότιο Κορέα τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ως υπεύθυνος έργου παρακολούθησης νεότευκτων πλοίων σε κάποιο ναυπηγείο.
Απρίλιος 2006, στο δεύτερο τη τάξει αεροδρόμιο της Σεούλ. Με το που έφθασα στη Νότιο Κορέα, δεν είχε ακόμη κανονιστεί βίζα εργασίας από τους (Έλληνες) εργοδότες μου, από την πλοιοκτήτρια εταιρεία δηλαδή. Τότε βέβαια δεν καταλάβαινα και πολλά, είχα την άγνοια του νέου, η οποία απ’ό,τι απεδείχθη ευτυχώς δεν με έβαλε σε πολλούς κινδύνους. Είχε ανατείλει ένα μικρό άστρο τότε, το οποίο με προστάτευε. Η άλλη πλευρά του νομίσματος φυσικά είναι πως τα άστρα αυτού του τύπου δεν κρατούν για πάντα…
Πολυκατοικίες στο νότιο τμήμα της Νοτίου Κορέας, ένα από τα λίγα σχέδια αρχιτεκτονικής που επαναλαμβάνονται συνεχώς στη χώρα.Τέλος πάντων. Ήμουν λοιπόν με τουριστική βίζα, διάρκειας 3 μηνών, που σήμαινε πως μετά από αυτή την περίοδο έπρεπε να βγω από τη χώρα για 4-5 μέρες και να ξαναμπώ. Ρωτώ τον πράκτορα (agent) που είχε εκεί η εταιρεία, του λέω τί θα γίνει μ’αυτό το θέμα, και μου απαντά εντάξει, βγαίνεις για λίγες μέρες εκτός Κορέας, πας εδώ δίπλα στην Ιαπωνία, δίνεις το παρόν στο Κορεάτικο προξενείο και κατόπιν ξαναμπαίνεις με νέα τουριστική βίζα έως ότου σου κανονίσει ο εργοδότης μαζί με το ναυπηγείο κανονική εργασιακή βίζα.
Επαρχιακή Νότιος Κορέα, 2006.Ε, εντάξει. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει, γιατί όχι. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, βγάζεις δεν ξέρω ‘γω πόσο το μήνα εκεί (καλό ποσό σε σχέση με όσα πληρώνεσαι στην Ελλάδα), και σου λέει θα πας μιά στα τόσα και 4-5 μέρες ‘απέναντι’ για ξεκούραση.
Συν τοις άλλοις εκεί που τυχαίνει να πας θα είναι μία χώρα γεμάτη μαγαζιά με φωτογραφικές μηχανές και φακούς κάθε είδους, με τα πάντα σε ρολόγια, ηλεκτρονικά, κ.ο.κ. (κι όλα αυτά πριν πιάσουμε το θέμα ‘γυναίκες’ που στο κάτω-κάτω είναι κι αυτό υποκειμενικό διότι δεν αρέσουν σε όλους οι Ασιάτισσες). Μιά χαρά δηλαδή σε όλα, αλλά όχι για το πορτοφόλι μου φυσικά.
Έτοιμοι για αναχώρηση, με Korean Air φυσικά.Με τούτα και με τ’άλλα λοιπόν, ξεκινώ τον Ιούλιο του 2006 το δρόμο και για τους απέναντι… Μια πρώτη επίσκεψη που θα άλλαζε ριζικά το οπτικό μου πεδίο, και η οποία θα με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχει ένας ακόμη παραπέρα, συναρπαστικός και ολότελα διαφορετικός κόσμος μέσα στην ίδια την Ασία.
Η Φουκουόκα είναι πολύ κοντά στο νοτιοανατολικό άκρο της Νοτίου Κορέας, αν θυμάμαι καλά η πτήση δεν κρατά πάνω από 35’-40’. Υπάρχει επίσης σύνδεση με jet ferry που σε πάει απέναντι σε 3 ώρες (και στο οποίο πλεούμενο το mini αλουμινένιο κουτί Coca Cola κόστιζε €5...)
Και λίγο πριν την προσγείωση στο αεροδρόμιο της Φουκουόκα.(συνεχίζεται...)
