....και για να μην με βρίζει ( πολύ
) , ο φίλος μου Δημήτρης, ας πω και εγώ.
Ως γνωστόν, βρέθηκα με ρολόγια της καταραμένης ( ...........πιλοποιϊον Πουλόπουλος
), από σχετικά τρυφερή ηλικία.
Μετά το "Γυμνασιακό", - Ελβετικό, με ημερομηνία - αδιάβροχο - αντικραδασμικό, κλπ, βρέθηκα με μια Daytona.
Η κακομοίρα, δεν επέζησε και πολύ,
ένα από τα πιο άχρηστα ρολόγια, τουλάχιστον στην τότε μορφή της.
Συντομα αντικαταστάθηκε με ένα Submariner, 200-άρι, ανευ ημερομηνίας 5513 ( .....άλλο πρόβλημα αυτό
), και στην πάροδο του χρόνου, ήρθε και ένα GMT, ένα Air King, και άλλο ενα Sub, και άλλο ενα GMT, και ένα Datejust.
Η συνεχής ανανέωση γινόταν με τα νέα προϊόντα να αντικαθιστούν τα παλαιότερα, μια και ήταν η εποχή των αναβαθμίσεων, καλύτερο μπρασελέ, solid end links, quick- set μηχανή, 300 - άρι, ζάπφειρος, λευκόχρυσες ώρες, κλπ. Βάλε και κάτι μισα-μισά, βάλε και κάτι Cartier, βάλε και ένα Vacheron ( ....τζάμπα λεφτά
), αυτά ήταν τα "κυρίως" πιάτα, με το 90 % πάντα στην κορωνάτη.
Το μεγαλύτερο μέρος το πέρασα φορώντας Submariners και GMT's. Ρολόγια που τα ταλαιπώρησα, αλλά, επέζησαν όλων των βάρβαρων συνθηκών.
Παράλληλα, πήρα και ένα SEIKO QUARTZ το 1978, ενα Citizen Eco Drive, Radio Controlled το 2003, σαν εραστής που τολμούσε σε νέες τεχνολογίες.
Βάλε και κάτι άλλα Seiko - Citizen - Swatch, και κάτι άλλα, και ολοκληρώνεται η εικόνα.
Και μετά, ήρθε η ωριμότητα και ο έρωτας.
Τα τελευταία χρόνια, από το 2017, στην ζωή μου μπήκε το Casio Duro.
Και κατάλαβα ότι
τζάμπα χάλασα ολα αυτά τα χρόνια δεκαδες χιλιάδες για να έχω ένα ρολόι στεγανο - ακριβείας - αντοχής. 
Φωτό, αν το επιθυμούν οι πλατιές λαϊκές μάζες, θα ακολουθήσουν.
