Το πολύ δύο γιατί, ρεαλιστικά, δεν παίρνω ικανοποίηση από ένα rotation π.χ. 5 ή 10 κομματιών (κι είχα τέτοιο rotation, και μάλιστα πολύ δυνατό).
Πιό πολύ μπέρδεμα είναι, δεν το ζεις σε βάθος το κάθε ρολόι που έχεις, δεν το νιώθεις να χτυπά νύχτα-μέρα.
Αυτά όμως είναι προσωπική άποψη, καθένας έχει τα δικά του γούστα και μέτρα ή σταθμά.
Για παράδειγμα, εμένα με ενοχλεί ιδιαίτερα το να σετάρω την ώρα σε ρολόι πριν το φορέσω, και δεν μου αρέσουν τα winders. Άρα ρολόι που να το φορώ μία φορά κάθε 5 μέρες, αυτό δεν το αντέχω με τίποτε.
Επίσης, δεν μου αρέσει καθόλου να αφήνω κομμάτια αξίας στο σπίτι όταν βγαίνω έξω - ένα, κι αυτό πάνω μου (και διακριτικό σε χρώμα μετάλλου, αν γίνεται). Τίποτε άλλο, ή όπως έγραψα κι ένα ωραίο σαν dressy με λουρί.
Χάλασε; Το έχασα για κάποιο περίεργο λόγο; Το βαρέθηκα;
Θα πάρω άλλο, άμεσα. Ένα πάλι, όχι δέκα. Λιγότερο θα μου κοστίσει.
Όταν λοιπόν θέλουμε κάτι που ομολογουμένως σε όλους μας αρέσει, καθ'ότι εμείς οι άνδρες λίγα αξεσουάρ ή κοσμήματα φοράμε, το θέλουμε να είναι πολύ ιδιαίτερο, αλλά και εργαλείο - όσο καλύτερο γίνεται.
Η δική μου εμπειρία από 'αρκετά' κομμάτια (αλλά ταυτόχρονα και ακριβά), είναι/ήταν αυτό που λέει η λέξη και τίποτε παραπάνω. Μιά πολύ δυνατή εμπειρία.
Κι είμαι ευτυχής που παρέμεινε εμπειρία κι ανάμνηση.
Έζησα κι έμαθα πολλά.
Τα πολλά ρολόγια όμως γενικά με μπέρδεψαν, κάπου χάθηκα.
Κατάλαβα πως από ένα σημείο και μετά τα έπαιρνα για να τα παίρνω.
Φυσικά δεν έφταιγαν τα 'ρολόγια' (ή ό,τι άλλο, τα ξυράφια, οι φωτογραφικές μηχανές, οι πένες, όλα τα πέρασα) αλλά ό,τι κι αν ήταν τώρα είναι τακτοποιημένο κι ισορροπημένο. Ίσως ήμουν 'χαμένος' από πριν. Πολλοί (όχι όλοι) μπερδεύουν την π με την β αναφορικά με τη λέξη 'χόμπυ'. Εγώ ήμουν ένας από τους μπερδεμένους, το λέω ανοικτά.
Παίρναμε τις λούπες και κοιτούσαμε το Lange από πίσω, και χαζεύαμε. Ωραία. Και τί έγινε ρε παιδιά;
Τό'χω ξαναπεί, αυτά τα κομμάτια είναι για τα μουσεία. Είναι έργα τέχνης.
Θες να έχεις ένα; Πάρτο, όσο κοστίζει ανάλογα με το βαλάντιό σου (π.χ. Timex, Rolex ή Patek), λιώστο, ζήσε το, και αυτό είναι. Μετά από Χ χρόνια, δώστο και πάρε άλλο. Ένα ταξίδι είναι η ζωή.
Τίποτε άλλο. Εργαλεία είναι τα ρολόγια, αξεσουάρ, που χρησιμοποιούνται και (καλώς) φθείρονται.
Έτσι πρέπει.
Βλέπεις ανθρώπους που έχουν συλλογές ολόκληρες.
Μην τα χάσουν, τα κοιτάνε και τα φυλάνε ως κόρη οφθαλμού.
Τίποτε από αυτά τα ρολόγια δεν είναι δικό τους.
Εδώ το σώμα μας δεν είναι δικό μας, ακόμη κι αυτό μας εδόθη - και γι'αυτόν ακριβώς το λόγο έχουμε την υποχρέωση να το προσέχουμε.
Το άλλο άσχημο, που ευτυχώς κατάλαβα μετά από το εξαψήφιο νούμερο που συνολικά ξόδεψα από το '06 και μετά, είναι ότι αυτή η ιστορία ΔΕΝ τελειώνει ποτέ. Ό,τι και νά'χεις στη συλλογή σου, θα δεις κάποτε ένα ωραίο JLC, ένα ακόμη Rolex, ένα Panerai σε εξαιρετική τιμή, ή ..........
Δεν τελειώνει αυτό. Άπαξ και το συνειδητοποιήσεις, βλέπεις πως η ομορφιά είναι στα λίγα.
Να έχεις αυτό το ένα ή τα δύο που έχεις, και να τα ξέρεις και να σε ξέρουν.
Να τα ζεις, να παίρνουν χαρακτήρα από τις εμπειρίες, από τα ταξίδια και τις διαδρομές σου, από τους ασθενείς που βλέπεις, από τους πελάτες που σερβίρεις, από τα air con που εγκαθιστάς, ή από τα πλοία που επισκευάζεις.
Βλέπεις ανθρώπους που έχουν 3-4 steel Rolex, professional.
Ένα Sub, ένα GMT, ένα Sea Dweller, κι ένα Explorer I.
Δεν το κατάλαβα ποτέ αυτό.
Αυτά είναι όλα το ίδιο ρολόι....
Τί τα θες τέσσερα 'διαφορετικά';
Κρατάς ένα, διώχνεις τα άλλα 3, και με τα χρήματά τους παίρνεις ένα Duometre (pre-owned) που είναι άλλο πράγμα, άλλη χρήση, άλλη αίσθηση, άλλη χάρη κι ομορφιά....
Η ζωή είναι μικρή.
