Προσπαθώ να τα θέτω τα ρημάδια σε λειτουργία μια φορά κάθε 3 έως 4 βδομάδες. Τα μεν κουρδιστά τα κουρδίζω, εννοείται, κανονικά, τα δε αυτόματα όχι αναγκαία, ιδανικά τα κουνάω κάμποσο, ώσπου ν' αποθηκεύσουν κάποια ενέργεια -σίγουρα θα τα κουρδίσω κι αυτά κανονικά ανά δίμηνο, περίπου. Τις κορώνες τις βιδώνω μεν, αλλά μόνο έως ότου νοιώσω το πρώτο ελάχιστο σημείο αντίστασης, όχι παραπάνω, δεν τις σφίγγω δηλαδή σα να επρόκειτο να βάλω το ρολόϊ στο νερό. Συσκευές αυτόματου κουρδίσματος δεν είχα ποτέ, γενικά φροντίζω να έχω έξω τόσα ρολόγια όσα μπορώ πρακτικά να φορέσω μέσα σε δύο μέρες, τρία-τέσσερα ξέρω 'γω, όχι παραπάνω. Τις χρονομετρίες δεν τις παρακολουθώ επιμελώς, καταγράφοντας επιδόσεις ανά θέση. Από εμπειρία πια νοιώθω με τη μία ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν δεν πάει. Τότε μόνο ασχολούμαι περισσότερο, ειδάλλως ούτε χρόνος υπάρχει ούτε και νόημα, για μένα τουλάχιστον, στην επιβεβαίωση της ακρίβειας ή μη. Επιπλέον, η λεγόμενη καλή χρονομετρία είναι ρευστή, σήμερα μπορεί να είναι άριστη και αύριο να μην είναι, θεωρητικά η απόσταση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο ακριβότερο είναι το ρολόϊ, αλλά και πάλι : Όλα είναι σχετικά.
