Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια.
Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα κατά πόσο θα είχε αξία να βάλω ένα μοτοσυκλετιστικό οδοιπορικό σε forum ρολογιών. Σκέφτηκα όμως, γιορτές είναι όλο και κάποιος θα χαζέψει το κείμενο.
Θέλω να σταθώ στο θέμα της ασφάλειας... το οποίο συνδέω με το παραπάνω οδοιπορικό λόγω των εικόνων που το συνοδεύουν. Θα μπορούσε να μεταφέρει ένα λάθος μήνυμα αν στεκόταν εδώ μονάχο του.
Εκείνα τα χρόνια υπήρχε ΑΓΝΟΙΑ κινδύνου. Σε συνδυασμό με το νεανικό του χαρακτήρα... το μίγμα γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο. Τη δεκαετία του '80 και του '90 ο εξειδικευμένος τύπος -ο οποίος σημειώνω ότι ουσιαστικά ήταν ΜΟΝΟ έντυπος- δεν ασχολήθηκε τόσο έντονα και συστηματικά. Ούτε στη τηλεόραση δεν έβλεπες τη μοτοσυκλέτα, ήταν το αόρατο και ταυτοχρόνως καταραμένο μέσο (τσαντάκηδες, αλήτες, καμικάζι κτλ).
Το ίδιο το κράτος αντιμετώπιζε το φαινόμενο του "ακρανίωτου" ξεκάθαρα και μόνο ως φοροεισπρακτικό μηχανισμό, αφού οι κλήσεις ήταν εποχιακές και συνήθως λίγο πιο συχνές στις γιορτές (Χριστούγεννα-Πάσχα).
Ακόμη και σήμερα η Ελλάδα μας, στην εποχή της πληροφόρησης υστερεί σε αυτόν το τομέα. Την εκπαίδευση και την ενημέρωση σε θέματα ασφάλειας την έχει αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας (επ' αμοιβή φυσικά) που για μένα είναι ευχής έργον που υλοποιήθηκε αλλά και πάλι σε αυτές τις δράσεις πηγαίνουν ΜΟΝΟΝ οι ήδη συνειδητοποιημένοι. Σε αυτόν τον τομέα -και είμαι απόλυτος σε αυτό- είμαστε πολύ πίσω. Δεν έχουμε μάθει να απολαμβάνουμε την οδήγηση με κανόνες ή σε κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους. Υπάρχει απόλαυση με κανόνες, αλλά το αγνοούμε. Αυτό δεν αφορά μόνο τα δίκυκλα. Αυτό που κάνει τη μεγάλη διαφορά είναι ότι στο δίκυκλο είσαι εκτεθειμένος, από την άλλη μεριά όμως η απόλαυση μιας βόλτας και η αίσθηση ελευθεριότητας είναι "διαφορετική". Εσκεμμένα γράφω διαφορετική και όχι π.χ. "καλύτερη" διότι μου έχει γίνει αντιληπτό πλέον ότι αυτό ισχύει για συγκεκριμένους ανθρώπους και όχι για όλους τους ανθρώπους, αφού κάποια ένστικτα δεν τους επιτρέπουν να αποκωδικοποιήσουν αυτήν την απόλαυση. Οι λόγοι πολλοί, δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν. Το γεγονός είναι ένα, η μοτοσυκλέτα υπάρχει και πρέπει να εκπαιδευτούμε ως προς αυτήν και όχι μόνο όσοι την καβαλάμε.
Στις 3 προς 4 Οκτώβριου του 2014, λίγο μετά τα μεσάνυχτα επέστρεφα από ένα ταβερνάκι με τη γυναίκα μου όπου φάγαμε με κάποιους φίλους. Είμαστε στον Κηφισό στο ύψος του Αμαξοστασίου του Μετρό, απέναντι από το κτίριο του ΟΠΑΠ και λίγο πριν την γέφυρα της Ροσινιόλ. Οδηγούσα πολύ χαλαρά, είχαμε περάσει όμορφα. Σε εκείνο το σημείο ο Κηφισός αναπτύσσει μέχρι και 5 λωρίδες, εγώ κινούμουν στη 4η (αργή) γιατί ήθελα να συνεχίσω ευθεία και όχι στην έξοδο προς Ροσινιόλ. Η κίνηση ήταν μικρή, λόγω ώρας προφανώς. Ξαφνικά μας προσπερνάει ένα Mini Cooper το οποίο κινούταν στη τέρμα αριστερά λωρίδα (γρήγορη) αλλά με ιλιγγιώδη ταχύτητα, πρέπει να πήγαινε τουλάχιστον με 200 χλμ και από τον ήχο της εξάτμισης καταλάβαινα ότι ήταν σε διαρκεί επιτάχυνση. Το μοτέρ του πρέπει να ήταν πολύ ισχυρό. Μου έκανε πραγματικά εντύπωση. Δυο-τρία δευτερόλεπτα μετά έπεσε πάνω μας ένα βουνό... αυτό ήταν το συναίσθημα. Δεν πρόλαβα να δω όχι μάρκα, ούτε καν χρώμα. Προφανώς κάποιος ακολουθούσε το Mini Cooper κάνοντας σφήνες σε αντίστοιχες ταχύτητες παρά το γεγονός ότι η κίνηση ήταν μικρή, αλλά με αυτές τις ταχύτητες τα ζιγκ-ζαγκ είναι μεγάλα. Το μόνο που θυμάμαι είναι τον ήχο του μοτέρ που απομακρύνεται διατηρώντας την ίδια επιτάχυνση. Μας εγκατέλειψε.
Η γυναίκα μου φορούσε ολόκληρο τον εξοπλισμό ασφαλείας. Κράνος, μπουφάν, γάντια, παντελόνι, μποτάκια, όλα κατάλληλα για μοτοσυκλέτα με τις απαραίτητες ενισχύσεις. Κολλημένος στο τιμόνι σερνόμουν με τη μηχανή πριν αρχίσω τις τούμπες μαζί με τη μοτοσυκλέτα μου από την ώθηση που μας είχε δώσει το αυτοκίνητο. Έβλεπα τη γυναίκα μου -η οποία εκτοξεύτηκε κατευθείαν- να κάνει τούμπες στην άσφαλτο. Δεν είχε πάθει παρά μόνον κάποιους μώλωπες και κάποιες επιφανειακές εκδορές. Εγώ σερνόμουν σαν το σκουλήκι στην άσφαλτο γεμάτος αγωνία μη με παρεσύρει κάποιο άλλο διερχόμενο όχημα. Η γυναίκα μου έτρεξε κοντά μου, με άρπαξε και με έσυρε στην άκρη του δρόμου. Είχα συντριπτικό κάταγμα ωμοπλάτης με παρεκτόπιση οστών και τέσσερα πλευρά σπασμένα. Μετά την ανάρρωση έκανα επί τέσσερις μήνες φυσικοθεραπείες και ακόμη είμαι λίγο στραβός.
Τι φορούσα; Αθλητικά παπούτσια, αθλητική φόρμα και ένα ανοιξιάτικό καθημερινό μπουφάν συν κράνος... τίποτα άλλο. Είχα επιστρέψει καθυστερημένος από μια προπόνηση πινγκ-πονγκ και από τη βιασύνη μου να μη καθυστερήσω στο ραντεβού με τους φίλους στο ταβερνάκι έφυγα όπως ήμουν... Αν όμως ήταν σωστά εκπαιδευμένος έστω αυτός που με χτύπησε;
Παρ' όλα αυτά αν με ρωτάτε ναι, θα ήθελα ο γιος μου να ασχοληθεί με τον μοτοσυκλετισμό και αν το επιτρέψουν οι συνθήκες θα ξεκινήσει από τον αθλητικό μοτοσυκλετισμό ώστε από νωρίς να πάρει τις σωστές βάσεις. Δεν θα τον πιέσω προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά έχει έναν πατέρα που ασχολείται έντονα και το παιδί βλέπει. Φαίνεται πως του αρέσει, οπότε αν είναι να γίνει θα γίνει σωστά. Έχω τη τύχη στη περιοχή που μένω να δραστηριοποιείται ένας Μοτοσυκλετικός όμιλος που ασχολείται με τα παιδιά σε πίστα μοτοκρός. Από εκεί θα ξεκινήσουμε μόλις γίνει 6 χρονών.
Συγχωρέστε με αν μοιάζει με off topic, δεν είναι. Το θεωρώ υποχρέωση μου γιατί δεν γνωρίζω ποιος μπορεί να διαβάζει. Μπορεί να είναι ένας 20χρονιος νεαρός που θα ενθουσιαστεί. Οφείλω να του δείξω και τους κινδύνους. Όπως οφείλω να τους δείξω και σε αυτόν που κάνει καγκουριές, όχι μόνο με τη μοτοσυκλέτα αλλά και με το αυτοκίνητο. Οι πράξεις του έχουν συνέπειες που μπορούν να καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής όχι απλά ενός ατόμου αλλά οικογενειών ολόκληρων.
